Categoriearchief: PERSOONLIJKE BLOGS

Persoonlijke verhalen en anekdotes. Dingen die mis gingen op reis, bizarre situaties, etc.

jouke-hoekstra

‘Mijn laatste reis wordt volledig verzorgd’ 

Tranen en regendruppels rollen om beurten over mijn wangen, alsof ze continue wedstrijdjes doen. Het is 31 juli 2022. Ik loop in Ouderkerk aan de Amstel, een mooi historisch plaatsje waar ik nooit eerder geweest ben.

Hospice 

Ik kom niet vrolijk uit een hotel, een hostel of holiday home, nee, ik kom uit een hospice. In een twintigtal minuutjes wandel ik door de miezerregen van het hospice terug naar de bus; de bus naar Schiphol, waar ik op de trein moet stappen, terug naar Den Haag. Het weer is troosteloos, precies zoals ik me voel.   

ouderkerk-aan-de-amstel

Terminaal ziek 

Als de man van mijn moeder, mijn stiefvader, niet plotseling zo ziek zou zijn geweest zou ik hier niet wandelen. Helaas wandel ik er wel. Hoe vaak nog? Ik wist het niet. Dat was het moeilijke. Hij lag er sinds 29 juli en had nog maar kort te leven. Hoe kón het toch?  

Reislustig en sportief 

Tot half maart leefde hij gewoon zijn leven, net als ieder ander. Hij had niets. Althans, hij had nergens last van, wist van niets. Hij woonde met mijn moeder en (los van de lockdownperiode) hadden ze een fijn sociaal leven en reisden best veel. Erg sportief was hij ook, hij schaatste en wielrende 3x per week!  

Tot half maart leefde hij gewoon zijn leven, net als jij en ik.  

Nog geen 4,5 maand later was hij opgegeven. Uitgezaaide longkanker met veel bijkomende klachten. Het voelt nog steeds alsof het ‘uit het niets’ kwam. Hoe begon het en hoe kon het zo ver komen?  

Uit het niets’ bleek hij erg ziek.  

Hoe begon het?  

In maart zei hij een schaatsafspraak af, want hij was niet helemaal fit. Een beetje kortademig. Benauwd en hoesten. Corona dacht ik, maar dat was het niet. Hij testte steeds negatief.  

Huisarts  

Half maart ging hij voor het eerst naar de huisarts. ‘Ik vind het een beetje griezelig’ appte ik die dag. ‘Hopelijk is er niks ernstigs aan de hand’. De huisarts hoorde niets geks aan zijn longen, maar verwees hem wel door naar een longarts, voor een foto, voor de zekerheid.  

Thoraxfoto 

In het Amstelland ziekenhuis werd een thoraxfoto gemaakt. Er bleek iets bij zijn longen te zitten. Dat was meteen al schrikken. Hij rookte niet. ‘Maken jullie je nou maar geen zorgen’ appte mijn moeder. Maar dat deden we wel.  

Het zou toch niet? We hadden al genoeg K in de familie gehad.  

Er werd een CT-scan gepland. Al snel bleek dat het mis was, maar zó mis wisten we toen nog niet, ook al had ik een heel naar voorgevoel.   

Afleiding 

Ter afleiding -levend tussen hoop en vrees- zocht ik mooie plekken op, zoals de bloesems in Almere, op 23 maart, die maar kort bloeien. Dacht ik eerst nog ‘Ik kan ook volgend jaar gaan’, ineens dacht ik ‘Je weet nooit of volgend jaar komt.’ Van de ernst had ik toen echter nog geen weet.  

Je weet nooit of volgend jaar komt. 

palendorp

Mooie plekken bezoeken

Omdat het me goed deed, besloot ik nog meer mooie plekken te bezoeken. Te zien wat ik nog wilde zien, ook om m’n onrust kwijt te raken. Met treinen en bussen reisde ik op 25 maart naar het palendorp in Petten. Ik wilde het al zo lang eens fotograferen bij zonsondergang. Dat ging ik nu gewoon dóen.  

Weekendje Limburg 

Datzelfde weekend zouden mijn moeder en hij een weekendje naar Limburg gaan. Dat stond al en ze besloten het toch ‘gewoon’ te doen, te midden van de onzekerheid, juist ook ter ontspanning na dit plotselinge nieuws. Naar Vaals gingen ze, waar je prachtig kunt fietsen en wandelen, wat ze altijd graag deden, in binnen- en buitenland.  

molens-kinderdijk

Unheimisch gevoel 

Zelf bezocht ik die zondag 27 maart de molens in Kinderdijk, nog zo’n bucketlistplek die ik al lange tijd wilde zien. Je ziet ze op m’n foto hierboven. Ik had ineens het gevoel dat ik vanalles moest ‘afstrepen’. Niet morgen, maar nu.  

Toen ik ruim voor zonsondergang richting de molens wandelde had ik ineens een unheimisch gevoel. Ik appte mijn moeder of ze het toch nog een beetje leuk hadden in Limburg.  

Benauwd 

Het antwoord van mijn moeder deed me abrupt stilstaan: ‘Nou nee, we hebben het diner afgezegd. We zijn met de auto naar het Drielandenpunt geweest, maar hij is zelfs te benauwd om te wandelen.’ 

Alarmbellen 

Direct gingen bij mij alle alarmbellen af. Dit was vet foute boel! Dit was zo níet zoals hij is! In oktober fietste hij nog in de bergen in Spanje! Een actieve wielrenreis in het achterland van de Costa Blanca!  

wielrenvakantie

Zonsondergang bij de molens

Ik wandelde nog lang rond bij de molens, bijna in mijn eentje. Ik vond het mooi, met die roze lucht en later een mooie oranje lucht ook, maar maakte me inmiddels grote zorgen.  

overlijden

Dit klopt niet 

‘Dit klinkt niet goed’ appte ik. ‘Dit klopt gewoon niet.’ Ik lag er wakker van. De volgende ochtend appte ik weer: ‘Ik denk steeds aan jullie mam. Gisteren, vannacht en nu. Het zit me niet lekker. Dit is echt niet goed. Ik maak me zorgen en hoop echt dat er iemand naar hem kan kijken vandaag of dat de CT vervroegd kan worden. Sterkte daar!’  

Spoed CT 

Vanuit Limburg reden ze direct naar het ziekenhuis voor een spoed CT. De geplande CT scan zou nog veel te lang duren. Naar de spoedeisende hulp dus. Hij moest meteen blijven. Hij was zo benauwd dat hij direct geopereerd werd aan zijn luchtpijp om letterlijk meer lucht te krijgen.  

Er zaten weefsels die er niet hoorden. Iets in zijn longen, maar ook een tumor in zijn luchtpijp. Eén van de twee vertakkingen zat volledig dicht. Niet zo gek dat hij zo benauwd was! Een deel van de tumor werd uit zijn luchtpijp geschraapt zodat hij weer beter kon ademen. 

Hij moest meteen in het ziekenhuis blijven. Zijn vakantietasje had hij nog bij zich.  

Eind maart 

Die periode, eind maart, voelde en vreesde ik dat het verschrikkelijk mis was. Ik wilde wel positief denken, door andere familieleden wist ik immers dat de wonderen de wereld nog niet uit waren, sommigen leefden al jaren in reservetijd, maar ik had er geen goed gevoel over.  

Uitzaaiingen? 

Begin april kreeg hij een PET-scan om te kijken waar uitzaaiingen zaten. De uitslag zou 1,5 week duren, maar kwam na 1 dag al. Op donderdag 7 april. Het was sowieso al een superspannende dag. Na 15:00u zouden we horen of mijn zoon op de middelbare school van zijn keuze geplaatst was, maar precies op dat moment kwam de uitslag van de scan.  

Uitslag scan

De uitslag was verschrikkelijk: de kanker zat ook in zijn wervelkolom, ribben en bekken. Hoe was het mogelijk! Zo’n sportief iemand die tot voor kort nérgens last van had!  

Rollator in plaats van racefiets 

Met Pasen ging ik langs. Zo ziek als hij was, zo goed zag hij er nog uit. Maar wat was het confronterend: in plaats van zijn racefiets stond er nu een rollator in de gang. 

Hoe kan iemand die een maand geleden nog springlevend en supersportief was nu zó ziek zijn? 

denise-jouke

Zware tijden  

Een MRI scan volgde, een bestraling werd gepland, een gesprek met de longarts ook en ondertussen was het wachten op nog meer uitslagen, op het type kanker. Daarna moest er een behandelplan komen. Sommige onderzoeken gingen alsnog niet door. Het veranderde steeds.  

Mijn moeder was er maar druk mee. Elke dag waren mijn zusje en ik in contact met mijn moeder, en natuurlijk ook met hem. Wat was dit verschrikkelijk. Alsof we nog niet genoeg zorgen hadden.  

Ik zocht afleiding met het fotograferen van hyacintenvelden en andere bollenvelden, maar oef, wat waren het een zware tijden. 
 

fotografie-als-afleiding

Zeldzame vorm van longkanker  

De definitieve uitslag kwam, ook van de bronchoscopie. Een zeldzame variant longkanker. Uitgezaaid in wervelkolom, ribben, bekken en botten. Wat een klap! Het ging allemaal zo snel.

Het was niet erfelijk, maar hoe je er aan kwam was ook niet duidelijk. Hij rookte al decennia niet meer. Hoopten we eerst nog op mogelijke genezing, al snel werd ons verteld dat dat er niet in zat. Wel zouden we er alles aan doen om de kanker te verminderen.  

Hoopten we eerst nog op genezing, al snel werd duidelijk dat dat er niet in zat. 

Prognose 

Van de prognoses bij longkanker word je niet bepaald vrolijk. Ik googelde en las over stadia en overlevingscijfers. Toch hadden we hoop, net als bij mijn vader, die ook al jaren longkanker heeft (na eerst blaaskanker overwonnen te hebben) en voor wie immuuntherapie goed werkt. Het gaat godzijdank goed met hem en hopelijk blijft dat nog lang zo. Hij is 75 en werkt zelfs nog!  

Jouke, de man van mijn moeder, was pas 72, supersportief en niet-rokend, maar had de pech een agressievere variant te treffen. Als we niets zouden doen was het een kwestie van maanden, maar we gingen wél wat doen. Voor dit type kanker waren er speciale medicijnen.  

Kankermedicijn 

Niet zomaar een medicijn, maar medicijnen van 200 euro per pil. Tweehonderd euro per pil?! Ja, je leest het goed. En dan 5 pillen per dag. Reken maar uit: 1000 euro per dag. Ketsjiiing. Je slikt dus eigenlijk elke dag een hele vakantie in, daar vergelijk ik het dan meteen mee. Gelukkig was hij ervoor verzekerd, want dit kan vrijwel niemand betalen.

Duur

Ik schrik al als ik een esomeprazolletje ergens tussen laat vallen, laat staan als het een pil van een paar honderd euro is. Of als je een potje van 30 pillen omstoot. Zesduizend euro! Voor dat bedrag kun je een wereldcruise boeken… Naar Nieuw-Zeeland en Australië. Of vele andere droomplekken bezoeken.

1 potje pillen: 6.000 euro! 

Been gebroken 

Op 11 april hoorden we de hele dag niks. Aan het eind van de dag appte mijn moeder dat ze weer in het ziekenhuis waren. Hij had zijn been gebroken! Wat?! Met het aantrekken van een spijkerbroek hupte hij even op één been en dat brak gewoon onder hem weg. Door de broosheid van de botten waarschijnlijk al. Bizar! Jeetje, een gebroken dijbeen! Ook dat nog! 

Bij het aantrekken van een spijkerbroek brak hij plots zijn been! Die sterke schaats- en fietsbenen! 

Thuiszorg 

Mijn moeder was steeds heel sterk, maar de fysieke zorg werd nu echt te zwaar. Zo’n grote man til je niet even onder de douche, ook wij niet. Omdat hij gigaveel vocht vasthield had hij ook ineens steunkousen nodig. Gelukkig kwam er thuiszorg die veel uit handen nam. Daar was ze zó blij mee!  

Covid 

Helaas was ook dat van korte duur, want zowel mijn moeder als mijn stiefvader testten positief op covid, net toen vrijwel niemand het meer had. Nee, hou toch op zeg!  

Op Moederdag ook nog, net toen ik eindelijk met de kinderen zou komen. Het kon niet, tot grote teleurstelling van mijn moeder. Ook de thuishulp kwam niet meer. Wonderwel redden ze het samen. We waren trots op hoe ze het deden.  

Stedentrips afzeggen of niet? 

Voor míjn 50e zou ik met mijn moeder naar Berlijn gaan, als cadeau voor mijn verjaardag. Ik was in februari jarig, maar ze boekte het voor de meivakantie, omdat het dan wat lekkerder weer was. Helaas, het kon niet doorgaan. Hij was al te ziek om alleen te kunnen blijven, dus moest ze het annuleren

M’n zusje twijfelde lang of de –door covid- al twee jaar uitgestelde treintrip met haar dochter naar Parijs door kon gaan. Die verdiende het ook zo. Ze deed het gelukkig, dus ik besloot zelf nergens meer heen te gaan. Dan was ik er in nood in elk geval. Het ging allemaal zo snel…  

Vocht in hartzakje 

De kanker zat ondertussen niet alleen in zijn longen, wervelkolom, ribben, bekken en botten, maar er waren zelfs kankercellen in zijn hartzakje gevonden. Het vele vocht in zijn longen en bij zijn hartzakje was sowieso een probleem. Hij kreeg er hart- en vaatproblemen bij.  

Hij slikte inmiddels peperdure medicijnen, maar hield veel vocht vast. Door vocht kreeg hij tal van bijkomende klachten, met name bij zijn hart. 

Toch nog even weg 

In het Hemelvaartsweekend ging ik last minute toch nog even weg met de kinderen, in eigen land, in een fijn huisje op de Veluwe. Een tiny house Europarcs Beekbergen.  

Een week later, met Pinksteren, kon ik zonder de kinderen weg. Ik wilde het graag, want aan een reisblogger die niet meer naar het buitenland gaat heb je ook niks, maar ik zat ontzettend op de wip: wel of niet gaan?  

‘‘Doen!’ zegt Jouke’, appte mijn moeder.  

Super last minute weg 

Toen de situatie op vrijdagavond stabiel leek besloot ik super last minute een losse vlucht te boeken. Ik vloog meteen de volgende dag al, de Schipholchaos nam ik voor lief.  

Een korte trip van een paar dagen werd het. Naar Kreta. Goed voor m’n blog en goed voor mij. Hier vergat ik alle ellende even. En tijdens het wandelen van de Samariakloof.   

Stressoren 

Nou ja, er waren wel weer andere stressoren (mijn 15-jarige dochter was onverwacht weggegaan bij haar vader en voor het eerst twee nachten alleen thuis), dus ik heb heel wat staan Facetimen in steegjes, maar toch was ik blij dat ik gegaan was.  

Goed nieuws 

Bij terugkomst was er weer een CT-scan. Superspannend. Sloegen de medicijnen aan? Half juni kwam de uitslag. Eindelijk goed nieuws! De medicijnen deden hun werk! Helaas was van echte vreugde geen sprake, want van de bijkomende klachten had hij inmiddels nog meer last dan van de kanker zelf.  

Vocht en vaten 

Hij was niet alleen snel benauwd, hij hield ook veel te veel vocht vast. Niet alleen in zijn benen, maar ook in zijn longen en hartzakje. Door overtollig vocht in het hartzakje kon het hart niet goed pompen. Hij kreeg er hartproblemen bij. Ook had hij inmiddels ontstoken vingers, er was iets met zijn vaten.  

Ziekenhuizen 

Wat een maanden waren het. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ziekenhuis Amstelland, later vooral het VU-ziekenhuis (VUMC) en soms het AMC. Voor zijn verschillende klachten moest hij op verschillende plekken zijn. En al die ziekenhuizen moesten ook weer samenwerken en afstemmen. Tussendoor was hij thuis, maar in juni moest hij toch weer opgenomen worden. 

Het ging allemaal zo snel. Het was niet te bevatten. Als er één iemand is waarvan ik dacht dat hij 100 zou worden, was hij het wel. 

Stoppen met de medicijnen? 

Ondanks dat de medicijnen aansloegen werd besloten het gebruik te halveren. Het was kiezen tussen twee kwaden. Long- en hartpuncties volgden. Er moest steeds vocht uit zijn longen en hartzakje gehaald worden. Zodra dat gedaan was kon hij meteen beter ademen.  

Vermoeid 

Inmiddels was hij zwaar vermoeid. Zelfs de krant lezen of tv kijken was al teveel. Een beetje voor zich uit staren, meer niet. We moesten er maar snel naartoe. De kinderen wilden hem graag zien…  

De laatste keer dat de kinderen hem zagen 

Op 26 juni haalde ik mijn zoon van een kampeerweekend met zijn klas op. Ik was op en neer naar de camping in Kijkduin gefietst. Ik vraag nooit hulp, maar had dat 1x gedaan, in de groepsapp, of hij met iemand mee kon rijden, dan hoefde ik niet helemaal op de fiets op en neer. Niemand reageerde. Ik voelde me meer alleen dan ooit.  

Toen ik alle grote bakken van auto’s van ouders van klasgenootjes zag staan vocht ik tegen de tranen en nam hem mee.  

Mijn zoon had zoveel feestjes en activiteiten aan het eind van groep 8 dat dit de enige mogelijkheid was om voor onze vakantie nog een keer bij hun geliefde stiefopa (zoals hij overigens niet genoemd wilde worden, hij was gewoon Jouke) op bezoek te gaan. Het was fijn dat ze hem nog zagen. Mijn zoon hielp hem zo lief.  

Musical 

Hij had ook graag nog bij de musical van mijn zoon willen zijn. Helaas was dat echt niet meer haalbaar, het was veel te vermoeiend, dus gingen we zonder hem. Voor mijn moeder was het het eerste uitje in maanden. Mijn vader was er gelukkig ook bij. En mijn zusje. Een goede vriendin van mijn stiefvader paste op hem.  

Vakantie 

Inmiddels had ik na lang twijfelen toch last minute een vakantie met de kinderen geboekt. Een week, ook al wilde ik dit jaar juist graag eens langer. Ik durfde het echter niet aan langer of later weg te gaan. Hoe sneller we gingen hoe beter.   

Mijn zusje besloot met haar kinderen in Nederland te blijven en boekte een huisje bij Landal. Het werd Landal ’t Loo, een fijn park waar ze al vaker was geweest.  

Zijn toestand verslechterde 

De kankermedicijnen sloegen weliswaar aan, maar zijn totale toestand verslechterde rap. Na een paar weken ziekenhuis en vele ingrepen verder (ook toen ik met mijn kinderen toch nog dat weekje last minute op vakantie was) ging het steeds slechter.  

Door het vocht bij zijn hart kon het hart niet goed pompen. Hij kreeg diverse long- en hartpuncties en werd met de dag zwakker.  

Moesten we terugkomen van vakantie?  

Mijn moeder was dagelijks in het ziekenhuis. Uren per dag. Er moest nagedacht worden over de zorg als hij uit het ziekenhuis zou komen, over hospices en over ‘wat als’. Maar echt rustige momenten samen heb je niet in zo’n ziekenhuis. Het is een komen en gaan van verpleegkundigen en artsen. Rustig samen dingen bespreken was bijna niet mogelijk. Hij was ook al zo zwak.  

Operatie 

Op vakantie appte mijn moeder dat er toch nog een operatie zou volgen: als ik terug was uit Griekenland zou er een luikje in zijn hartzakje gemaakt worden zodat het teveel aan vocht bij zijn hart naar zijn buik kon stromen.  

Ik postte vakantiefoto’s van de bergen, stadjes, strandjes en zonsondergangen en genoot van de andere omgeving, maar echt ontspannen weg waren we niet.  

‘Please contact reception’ 

Toen we de voorlaatste dag ineens een brief in de brievenbus van onze accommodatie zagen zitten stokte mijn adem. Toen ik de envelop openmaakte al helemaal. In grote letters stond er: ‘Dear guests, please contact reception.’  

Ik schrok me te pletter. Ik had geen appjes gemist, dus dat bevreemdde me. Ik spurtte naar de receptie. De receptionist keek me vragend en ‘O jee denkend’ aan. Alsof hij bij het zien van mijn gespannen gezicht wilde zeggen: ‘Wat is er aan de hand?’ Maar dat wilde ík juist weten.  

Wat was er aan de hand?  

Of ik de tourist tax alvast wilde betalen, zodat ik morgen meteen weg kon. Was dat het?! Pfffffft, ik ben nog nooit zo blij geweest met het betalen van een toeristentax!  

Geen hoop meer 

Toen we terug in Nederland waren lag hij nog steeds in het ziekenhuis. Het bleek al snel een aflopende zaak te zijn. De operatie was weliswaar gelukt, maar had hem ook erg verzwakt. Er was geen hoop meer, niets meer wat ze nog konden doen.  

Er was niets meer aan te doen. Hij was zo verzwakt dat verdere behandeling geen zin had. 

Het is zoals het is’ had hij al vaker gezegd. Zelf konden wij echter nog niet accepteren dat zijn leven binnenkort voorbij zou zijn, ook al moesten we nu wel. 

Het ongeloof was groot. Wat ging dit gruwelijk snel. Onze lieve Jouke had niet lang meer te leven. 

Wat nu?  

De vocht- en hartproblemen bleven (ook na tijdelijk stoppen met de medicatie) en er moest gekeken worden naar een manier om het nog enigszins draaglijk te maken. Niet vol slangetjes in een ziekenhuisbed, waar hij inmiddels al 3 weken lag, maar op een fijnere plek. 

Thuis kon niet, daar had hij teveel zorg voor nodig, maar gelukkig zijn er hospices. Het is zo mooi dat die bestaan. Want hoe verschrikkelijk verdrietig ook, het is wel een veel fijnere plek om je laatste weken of dagen door te brengen. 
 
Nog niet eens iedereen wist ondertussen dat het al zo ver was. Mensen appten hem nog of spraken in. Hij was inmiddels bijna te moe voor appjes. Mailen lukte niet meer. Appjes werden korter of kon hij niet meer beantwoorden. Zijn updates kon hij zelf niet meer schrijven.  

Naar een hospice 

Vanuit het ziekenhuis zou hij per ambulance naar een hospice in Ouderkerk aan de Amstel verhuizen. Mijn moeder en zusje waren er al gaan kijken, hadden in het ziekenhuis de intake gedaan en ik had online al wat filmpjes bekeken. Het was fijn dat hij er zo snel terecht kon. We waren blij. Blij voor hem dat hij op een fijne plek kon sterven.  

Niemand wil onder de slangetjes sterven in een ziekenhuisbed.  

Positieve test (O nee!) 

De avond voorafgaand aan zijn verhuizing naar het hospice moest hij nog op covid getest worden. Dat was standaard. Tot ons aller schrik testte hij positief. O nee! Ook dat nog! Maar nee, dacht ik, dit kan niet. Dit moet de vorige besmetting nog zijn. Mijn moeder testte negatief. Er werd met artsen overlegd en opnieuw getest. Het kwam goed.  

Hospice Zuider Amstel 

Op vrijdag 29 juli verhuisde hij naar hospice Zuideramstel in Ouderkerk aan de Amstel. Een fijne plek met slechts een paar kamers, een fijne woonkamer, een tuin en tientallen vrijwilligers. Een plek waar je als je opgegeven bent maximaal drie maanden mag wonen. Velen wonen er echter maar een paar weken of een paar dagen.

De kinderen gingen toch nog weg

Dat hij geen maanden meer te leven had was duidelijk. Weken kon ik me inmiddels ook niet meer voorstellen, maar toch gingen mijn kinderen nog op vakantie met hun vader. Dat was nu extra spannend, maar hier maar afwachten was ook niet fijn voor ze en mocht hij overlijden dan waren ze in elk geval op tijd terug voor de crematie. Bovendien kon ik er nu meer voor mijn moeder zijn. Op 30 juli, een dag eerder dan gepland stond, vertrokken ze. Op 31 juli ging ik meteen naar het hospice.  

Op bezoek in het hospice 

Samen met mijn moeder was ik zachtjes zijn kamer in het hospice binnen gegaan. Het was schrikken. Ook al had ik hem pas nog gezien, hij zag er nu veel zieker uit. Zo anders dan we hem kenden. Wat een rotziekte was het toch. Het was zó verdrietig en onvoorstelbaar om iemand die je liefhebt zo ziek te zien.  

Bezoek 

Bezoek was eigenlijk al te zwaar. Ik gaf hem een kus op zijn wang en ging bij hem zitten. Hij had zijn ogen open, maar ademde zwaar. Stilletjes zaten we naast zijn bed. Soms zeiden we iets, maar niet teveel. Ik zei een paar dingen die ik gezegd wilde hebben, onder andere over de kinderen en dingen waarvan ik hoopte dat hij ze wilde horen. Ik stelde ook vragen, maar beperkt, want antwoorden kostte hem verschrikkelijk veel moeite.   

Koffer 

‘Ik zie een koffer,’ fluisterde hij ineens. Vanuit zijn bed keek hij schuin naar rechts.  

Er stond geen koffer. ‘Wel Denises rugzakje,’ zei mijn moeder. En een vierkante grijze fauteuil. Dat het er misschien op leek, zei ik. (Of was het een teken dat hij bijna ging?)  

‘Je hoeft geen koffers meer te dragen, Jouke’ zei ik. 

Hij lachte voorzichtig en dacht even na.  

‘Mijn laatste reis wordt volledig verzorgd,’ fluisterde hij.  

Dat was mooi gezegd.  

Reizen 

Mijn moeder en hij hadden veel gereisd samen, ook juist de laatste jaren nog. Net voor corona nog een mooie rondreis door Vietnam, maar eerder ook een fietsvakantie in Laos, roadtrips in Griekenland, Zuid-Italië en Kroatië, veel leuke citytrips ook, een vakantie op Lanzarote, op Ischia, op Kefalonia, vorig jaar op Karpathos en afgelopen oktober nog een wielrenvakantie in het bergachtige achterland van de Costa Blanca, waar ik tijdens een persreis naar Benidorm ook al eens geweest was.

jouke-vakantie

Op reis ontmoet 

Ze hadden elkaar zelfs op reis ontmoet! Tijdens een wintersportvakantie, een groepsreis. Op de terugweg in de bus hadden ze gezellig naast elkaar gezeten. Hij was 50, net zo oud als ik nu. Zo’n gek idee!

Droomreis  

Niet alleen de stedentrip Berlijn van mijn moeder en mij, ook de droomreis die ze met z’n tweetjes bij ANWB geboekt hadden, een paar dagen voordat hij ziek werd, kon ook al niet doorgaan. Een prachtige reis door Noorwegen, in juni. Vooral de Hurtigruten stond al zo lang op hun lijstje. Helaas… Hij was er absoluut niet meer toe in staat. Zelfs een nachtje weg kon niet meer. Verder dan Vaals is hij niet meer gekomen.  

Wacht dus niet met die droomreis naar de Malediven of de mooiste nationale parken in Amerika, naar Patagonië of Paaseiland, maar heb je het geld, doe het nu!

De enige reisjes die hij de laatste maanden nog maakte waren tussen huis en ziekenhuis. Naar VU en AMC. En uiteindelijk naar het hospice. Een verhuizing per ambulance.  

Wens 

Reizen kon niet meer, zelfs voor het uitje met de wensambulance was hij al te zwak. Zijn wens was nog 1x hun huis te zien en van het uitzicht te genieten, omdat hij na weken ziekenhuis rechtstreeks naar het hospice was gegaan, maar net toen mijn moeder het wilde regelen wilde hij het ineens zelf niet meer.  

Dankbaar 

Nog slechts een enkeling kon de laatste week op bezoek. Mooie gesprekken voeren kon al niet meer. Zachtjes probeerde ik maar wat lieve dingen te zeggen. Dingen waar ik hem dankbaar voor was. Dankbaar dat hij 22 jaar in mijn moeders leven was geweest en daarmee ook in het leven van mijn zusje en mij, en zeker ook in dat van onze kinderen, die dol op hem waren, en hij op hen.  

Wat was het zwaar te weten dat iemand van wie je houdt binnenkort sterft.  

Wijn in het hospice  

Toch waren er ook nog wat grappige momentjes. Momenten waarop zijn gezicht voorzichtig een grijns liet zien, heel voorzichtig. Hij kon bijna niet meer praten, maar toen een vrijwilligster vroeg of hij een glaasje wijn wilde, zei hij: ‘Wat voor wijn heb je?’  

‘Wat voor wijn heb je?’ ? 

Soms stak hij een duim op. Toen ik weg ging ook. ‘See you later alligator’.  

Proosten op het hiernamaals 

De dag erna vroeg hij om een biertje. Appen ging al lang niet meer, maar een biertje vasthouden wonderlijk genoeg wel. Zittend in bed bracht zijn inmiddels dunne arm het glas naar zijn ingevallen gezicht.  

‘Op het hiernamaals!’ zei hij tegen mijn moeder.  

Vluchttasje 

Een enkeling kon daarna nog bij hem langs. Het was nu echt een aflopende zaak. Ondertussen had ik mijn vluchttasje klaar staan voor als ik ineens naar het hospice moest. Met m’n lenzendoosje, tandenborstel en nog wat spulletjes, zodat ik altijd ineens ergens kon blijven slapen als ik het niet redde nog terug naar Den Haag te reizen.

Bali

De laatste keer dat ik een vluchttasje klaar had staan was toen ik in 2018 op Bali was ten tijde van de aardbevingen. Op Lombok waren ze desastreus maar ook op Bali goed te voelen en nadat iedereen uit het hotel ’s nachts in pyjama buiten stond besloot ik de nachten erna -toen er nog steeds schokken waren- het belangrijkste voor het grijpen te hebben liggen.  

De keer ervoor was toen ik zwanger was van de tweede, waarvan ik binnen 10 minuten nadat ik het ziekenhuis binnenliep beviel, dus als dat tasje niet had klaargestaan had ik het niet gered. 

Spannend 

De laatste dagen waren spannend. Als mijn zusje en ik een paar uur niks gehoord hadden appten we elkaar, bezorgd. Hoe zou het gaan? Focussen op werk lukte niet als je in afwachting van berichtjes bent. Als je geen telefoontje wil missen. Niet alleen van mijn moeder, maar ook van mijn dochter, die me meerdere keren per dag vanuit Frankrijk belde omdat het ook met haar niet goed ging. 

Betekenis 

Ik ga altijd graag op pad, maar bleef nu in de buurt. Even naar het strand voor de zonsondergang of op de fiets naar street art die ik nog wilde zien. Dat wel. Een ‘Mauristhuis mural’ die ik nog wilde zien was te vinden op de Vrederustlaan, hoe toepasselijk. Vrede. Rust.

Het thema van het kunstwerk was ook toepasselijk: ‘De schoonheid van oude mensen’, ook al vond ik Jouke eigenlijk nog helemaal niet oud. De duif ook die ik zag, symbool voor vrede en harmonie, maar (de witte) ook voor levensgeest, adem en ziel.

Alles leek ineens een symbolische betekenis te hebben. Net als het paarse viooltje dat ineens tussen de tegels in mijn tuin omhoog piepte. Paarse bloemen passen bij rouw. Voor mijn gevoel rouwde ik al.  

Als je weet dat je gebeld kunt worden 

Niet alleen de dagen waren onzeker, ook de nachten waren onrustig. Het woord is niet zo passend nu, maar de onzekerheid was ‘killing’. Als je weet dat je ‘s nachts gebeld kunt worden voelt het iedere nacht alsof je in het holst van de nacht naar Schiphol moet voor een vroege vlucht en bang bent de wekker niet te horen, maar dan anders. Ik moest ook werkelijk naar Schiphol trouwens, want daar moest ik van trein op bus overstappen om bij het hospice te komen.  

Ergens naartoe? 

Zondag 7 augustus zou ik nog met een vriendin uit Arnhem afspreken. Door het recente overlijden van haar moeder had ook zij een zware tijd, dus ik wilde het niet afzeggen. We wilden ergens wandelen en bijkletsen, zonder drukte.  

Onrustig gevoel

Terwijl ik de nieuwste update van mijn moeder uit het hospice afwachtte voelde ik een enorme onrust en kon maar niet beslissen waar we naartoe zouden gaan. Nou is kiezen en knopen doorhakken sowieso niet mijn sterkste kant, maar nu lukte het helemaal niet.

Kon ik nog gaan?

Er waren zoveel mooie plekjes in Nederland die ik nog wilde zien, maar alles leek te ver, zeker met het OV. Wilde ik überhaupt nog wel afspreken? Ik was huilerig en bleef maar twijfelen, alsof ik aanvoelde dat het einde naderde. Pas in de middag pakte ik toch de trein nog. Op de gok reden we naar een mooi natuurgebied. Tijdens het wandelen checkte ik tig keer mijn telefoon. ‘Als het mis gaat rijd ik desnoods naar het hospice’ zei ze.  

8-8-22 

Maandag 8 augustus belde het hospice. Hij ademde nog, maar was niet meer bij. Het was de eerste dag waarop hij niet meer wakker was geworden. Mijn moeder belde. We konden maar het beste naar het hospice komen.  

Zo snel mogelijk naar het hospice.  

Omdat mijn kinderen nog op vakantie waren met hun vader kon ik er meteen naartoe. Het OV was echter drama die dag. Op het traject dat ik vanaf Den Haag af moest leggen vielen meer treinen uit dan dat er gingen. Wat wel ging, ging met een enorme omweg. Ik deed er veel langer over dan normaal.

Ik wilde niet te laat zijn…  

Hij zag er heel anders uit 

In het hospice werden we liefdevol ontvangen. Om beurten wandelden we die dag zijn kamer in, zaten even bij hem of keken alleen maar even. Het was moeilijk. Een naar gezicht. Het leek onze Jouke niet meer. Hij zag er zo anders uit… En toch was het ook ontroerend. Zachtjes gaf ik een kusje op zijn voorhoofd.  

‘Dag lieve Jouke’ fluisterde ik.  

Mijn moeder zat soms nog wat langer bij hem, maar verder kon hij het beste met rust gelaten worden. Pijn had hij niet. Hij had wat morfine tegen de benauwdheid gekregen. 

Hele dag in het hospice

De hele maandag waren we er. Tussendoor maakten mijn zusje en ik een wandelingetje door Ouderkerk. Het was warm, maar boven ons hing een dreigende lucht, alsof onheil naderde.

Een dreigende lucht, als naderend onheil.

hospice-ouderkerk-aan-de amstel

Werk bellen

Terwijl mijn zusje met haar werk belde zag ik in de bomen bij de Amstelkerk een felgroene vogel die zo uit de tropen leek te komen. Het leek een papegaai, maar was een halsbandparkiet. De parkiet verstopte zich in de walnotenboom waar we onder stonden. Af en toe ketste hij een walnoot naar beneden.

Weinig trek

In de avond waren we er nog. We lieten eten bezorgen in het hospice, dat mocht. We bestelden bij Pattaya, een Thai in Bullewijk. We hadden steeds geen trek, maar nu toch een beetje. Wat een bizarre situatie om daar te zitten.  

Hoe lang nog? 

Dat het niet lang meer zou duren was duidelijk, maar hoe lang precies? Een paar uur of toch nog een dag? Soms stokte zijn ademhaling en telden we de seconden, zes, zeven, acht… maar hij ademde steeds weer verder. Na de lange dag moesten ook wij even op adem komen.  

Slopende dagen waren het.  

In het hospice zeiden ze dat wij ook maar even rust moesten nemen. We waren er al uren en uren, mijn moeder en zusje het langst, maar ook ik alweer bijna 8 uur achterelkaar. Soms hebben stervenden zelf ook rust nodig om te kunnen gaan. Sterker nog, vaak piepen mensen er tussenuit juist als er niemand meer bij ze is.  

Stervensfase 

Mijn moeder ging nog één keer kijken. Toen ze terug kwam zag ik een ietwat verwilderde blik, een weifeling, iets tussen paniek en weten in, en toch ook weer niet. Zijn voorhoofd voelde warm, zei ze, de rest van zijn gezicht wat kouder. Dat kon, zeiden ze in het hospice, want de doorbloeding verandert in die laatste fase.  

‘Je mag gaan’ 

‘Je mag gaan lieverd’ zei mijn moeder nog. Ook al was hij niet meer bij bewustzijn, hij kon het misschien wel horen. Ze zette een rustig klassiek muziekje op. Daar hield hij van.  

Dichtbij blijven 

Om 21:00u verlieten we het hospice. Ik besloot bij mijn zusje te blijven slapen, zodat ik dichterbij was als we ineens moesten komen en ik niet meer helemaal met de bus en trein terug naar Den Haag hoefde. Zeker na de lange heenreis waarin ik via een grote omweg (via Utrecht) was gereisd. Haar kinderen waren bij hun vader en die van mij ook, dus dat kwam mooi uit.  

Iets moois in de lucht 

Ik reed mee naar Almere. De lucht was prachtig roze. Mijn zusje wees naar de nieuwe huizen bij Weesp. Ik keek de andere kant op, schuin langs haar heen. Afgeleid door iets wat ik zag.  

‘Nee, die kant,’ zei ze.  

‘Ja, maar ik zie wat,’ zei ik.  

Vliegtuigstrepen 

Drie vliegtuigstrepen in de lucht hadden een driehoek gevormd. 

‘Kijk, een driehoekje,’ zei ik. En wees richting hemel.  

M’n zusje lachte een beetje, maar het was zo mooi! Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Het zag er zo ongebruikelijk uit. Een hoekje. Hij heette Hoekstra.  

Mooie lucht 

Even verderop maakte ik een foto van de mooie lucht boven het Gooimeer, met een zweempje roze. Om 21:18u. Ook daar bleef ik geobsedeerd naar kijken, totdat we de stad in reden.  

Bij mijn zusje thuis mauwden de katten. Ze waren blij haar te zien. 

We trokken onze schoenen uit en iets makkelijks aan.  

Telefoon 

We zaten nog niet of de telefoon ging. We schrokken. Ik wist ik wat we zouden horen.

Het was mijn moeder. Ook net thuis, dichterbij, en al gebeld. Hij was nét overleden. Rond kwart over 9. Tegen half 10. Precies toen ik het driehoekje zag en de foto’s maakte.  

Hij was nét overleden.  

Verklaring van overlijden 

Hadden we niet toch nog even moeten blijven? Of was hij dan juist niet gegaan? Hij had de rust nodig, onbewust. En ging toen hij die rust kreeg. Nog diezelfde avond kwam de arts langs voor de verklaring van overlijden. Op maandag 8-8-22 was het, een bijzondere datum.  

Rouw 

Dinsdag werd ik wakker in de kamer van mijn neefje, die trouwens te midden van al het verdriet donderdag zijn rijbewijs nog haalde! In de donkere kamer vormde het verduisterende rolgordijn voor het vierkante raam met het licht erachter net een rouwkaart. De werkelijkheid kwam hard binnen.  

Kinderen 

Ik moest de kinderen gaan bellen. In Avoriaz waren ze, in het appartement van hun vader. Ook zij zullen superverdrietig zijn. Ik app de kinderen of ik zo even met ze kan bellen als ze allebei wakker zijn en of ze met hun vader erbij of juist zonder hem willen bellen. Mij maakt het niet uit.  

Traan 

Een half uurtje later ben ik met ze aan het Facetimen. Ze staan op de gang, dicht bijelkaar. Ik vertel het slechte nieuws. Ik zie bij allebei een traan over hun wang biggelen. Heel zachtjes. Ze zijn lief. Ik mis ze. Nu extra. Ik had ze het liefst een dikke knuffel gegeven.  

Wanneer de crematie was wist ik nog niet, maar ik was blij ze gesproken te hebben. Dichtbij en ver weg tegelijk.  

Heaven 

Alweer vroeg rijd ik met mijn zusje mee van Almere naar Ouderkerk aan de Amstel. Onderweg staat zachtjes een muziekzender op. Precies op het moment waarop we met de auto voor de deur van het hospice staan en mijn zusje de motor uitzet horen we: ‘We’re in heaven… ‘ Precies dat zinnetje, uit het nummer Heaven van Bryan Adams. We kijken elkaar aan. Hoe bizar is dit!  

‘We’re in heaven… ‘  

Willen we hem nog zien? 

De mensen in het hospice condoleren ons en zijn ontzettend aardig. Willen we hem nog een keer zien? We wachten even en drinken eerst koffie op het terrasje aan de achterkant bij de tuin. De zon schijnt. Het is warm. We twijfelen. Welke beeld wil je als laatste bewaren?  

Kijken bij een overleden familielid 

Slechts 1x in mijn leven heb ik het aangedurfd te gaan kijken bij een overleden familielid. Mijn oma. Ik was al een twintiger, maar ik schrok zo; ik vond het dusdanig indrukwekkend, echt zo eng en naar, dat ik het de keren erna nooit meer aangedurfd heb. Zelfs nu heb ik het beeld nog op mijn netvlies staan.  

Mijn stiefvader hadden we echter gisteren nog gezien, zo doodziek al, in zo’n moeilijk toestand en al zo anders dan hij was dat het niet zo heel veel enger kon zijn. Ik ga kijken en schrik toch. Het lijkt bijna alsof er iemand anders ligt. Een dunne, strenge meneer, niet de Jouke zoals we hem kenden.  

Kleding in de kist 

Er worden wat praktische zaken doorgesproken, vragen over zijn kleding voor in de kist en wie wat wil doen voor de uitgeleide wat ook direct deze ochtend moet. De man die hem zo mee zal nemen naar het uitvaartcentrum is ontzéttend aardig. Zo lief en invoelend, zo rustig en meedenkend. Hij zegt en vraagt alles zo fijn dat dat ons ontzettend goed doet.  

Als hij prachtig aangekleed ligt en zelfs zijn gezicht nog iets gemasseerd is zodat de mondhoeken iets ontspannender staan gaan we toch nog een keer kijken. Hij ligt er vredig bij, maar het blijft griezelig. Ik geef hem een kusje op zijn koude voorhoofd en leg mijn warme hand op zijn koude hand.  

Hij is dood, ik kan het nog steeds niet geloven.  

Uitgeleide 

Nog één blik en dan wordt het laken over zijn hoofd gesloten. Samen met de initiatiefneemster van het hospice en enkele vrijwilligers wordt er een mooi klein afscheid van gemaakt, de uitgeleide. Hij is er toch ruim 10 dagen geweest.  

Omdat de kist er nog niet is ligt hij op de lijkbaar, met een mooie sprei over zich heen. Een roos erop. Ze houden een woordje en we krijgen een kaart mee.  

Zwaaien 

Als de lijkwagen weg rijdt zwaaien we totdat de auto de straat uit is. Een beetje raar misschien, maar we doen het automatisch. Zwaaien, net zoals ik met mijn kinderen mijn moeder en hem altijd uitzwaaide als ze op de verjaardagen van de kinderen waren geweest en met de auto wegreden.  

Kamer in hospice leegmaken 

We praten en huilen nog even en moeten dan de kamer leegmaken. Normaal zou je denken ‘Jeetje, dat dat allemaal zo snel moet’, maar we zijn blij dat iemand anders hier straks kan liggen. Ook wij waren immers blij dat hij zo snel terecht kon. Ook al ging het al zo slecht met hem, het hospice was een duizend keer fijnere plek voor zijn laatste dagen dan een ziekenhuis. Dat gun je iedereen.  

Hectische dag 

Alle lieve kaartjes en foto’s gaan van de muur, mee naar huis. Kleding stoppen we in tassen. Zijn geurtje geeft mijn moeder aan mij, voor mijn zoon. Ik ga weer met mijn zusje mee, mijn moeder wil even rusten. In de middag staat de afspraak met de uitvaartonderneemster al.

Welk crematorium?  

Een reeks aan beslissingen moet worden genomen. De locatie hadden we al op het oog, een crematorium aan de rand van de bloeiende heide in Hilversum, waar we nog niet zo lang geleden ook de uitvaart van mijn tante hadden.  

Datum crematie

De datum dan; hoeveel (werk)dagen moet er officieel tussen zitten, wanneer is er plek, wat is handig en wat is haalbaar? Mijn kinderen waren nog op vakantie, die van mijn zusje zouden juist volgende week met hun vader weg gaan. Zaterdagmiddag en maandag (Maria Hemelvaart) zaten helaas al vol. Oei, dat was balen, maar zondag kon ook.  

Crematie op zondag

Een uitvaart op zondag? Dat hadden we niet bedacht. Dat was ook wel mooi eigenlijk, ook voor wie van ver moest komen en voor mensen die dan geen vrij hoefden te vragen. Het werd een tijdstip waarop daarna geborreld kon worden, zoals hij ongetwijfeld gewild had.  

Rouwkaart  

In rap tempo moeten we beslissingen nemen over de kaart. Welke vorm, welke foto, welke tekst? Welke namen moeten erop? Broers en zussen op de kaart was niet gebruikelijk, bleek. Huh? Dat voelde vreemd. Als ik een broer of zus was had ik op de kaart gewild, maar het ‘hoorde’ niet. Officieel alleen ‘het gezin’ (mijn moeder, zusje en ik) met onze kinderen. Maar aangezien zijn familie hem langer kende dan wij moest op zijn minst de familie ‘in één’ erbij besloten wij. En hoeveel kaarten moesten het zijn?

Tip: maak eens een lijstje met mensen waarvan je vindt dat ze een kaart moeten krijgen als jij onverhoopt zou overlijden. Daar help je je nabestaanden ontzettend mee!

Adressen

De adressen moeten verzameld worden, uit verschillende hoeken. Mijn moeder en hij hadden gezamenlijke vrienden maar daarnaast kende hij er nog veel meer, omdat hij ook lang in Friesland had gewoond, waar hij zijn praktijk had, waar hij fietste en waar hij zong. Mijn zusje dook in adressenboekjes en haastig toegestuurde lijstjes.  

Veel te regelen voor uitvaart 

Wat komt er toch veel bij kijken en wat moet je over veel nadenken. En zo snel! De kist direct al, maar ook het rouwstuk, hoeveel gasten verwacht je, hoeveel sprekers, wie zegt of doet wat en hoe lang, welke muziek, wel of geen fotopresentatie? We moeten zóveel regelen, maar ondertussen voelt alles nog zo onwerkelijk…  

Terwijl we de to do list doornemen heb ik het gevoel alsof hij gewoon even op het toilet zit.  

Moeten er volgauto’s komen of niet, een condoleance of niet? En wanneer moeten we alle enveloppen geschreven hebben? Omdat het op een zondag is moeten sommige beslissingen extra snel genomen worden.  

Foto’s voor uitvaart 

Als ik woensdag wakker word hoop ik weer dat het niet waar is. Het is wel waar. Ik moet aan de slag. Foto’s zoeken. Uren en uren. Ik vervloek mezelf dat ik geen poging heb gedaan de twee kapotte externe discs ergens heen te brengen om te kijken of er nog bestanden te redden zijn. Toch vind ik nog heel veel. Privéfoto’s en vele reisfoto’s, vaak na vakanties doorgestuurd door mijn moeder.  

Borrel na ceremonie 

In de middag hijgt ook de deadline van de catering in onze nek. Terwijl ik geen hap door mijn keel krijg, moet ik de hapjes bekijken voor bij de borrel na afloop van de ceremonie. Geen koffie met cake dus? Nee. Broodjes? Ook niet, het is geen lunchtijd meer. Soep? Hmm, niet met deze temperaturen. Het is eerder weer voor ijs!

Welke hapjes willen we? We bekijken arrangementen en losse onderdelen.  

Hapjes op uitvaart 

Wat is er veel om uit te kiezen… Van slagroomsoesjes en bonbons (handig met 33 graden…) tot frisse crudité’s, salades en smoothies. Ouderwets bitterballen, blokjes kaas en leverworst? Worstenbroodjes, saucijzenbroodjes, kaasstengels en nootjes?

Of lekker wat luxer? Wrapjes met zalm, mini pita’s, yakitori spiesjes of gevulde eitjes? Canapés, crostini’s, dim sum en sashimi? Een tapasplankje, dipjes en olijven? Blini’s, bapao’s, bladerdeeghapjes? Het duizelt me.  

Kosten

Wat past bij Jouke? Hij hield ook wel van wat lekkers, van een beetje kwaliteit, maar je begint te begrijpen waar de kosten zitten als je de prijs per hapje ziet. Zelfs kannen water zijn niet gratis, ook bij deze temperaturen niet. Hij was niet verzekerd, maar het moet wel een mooie uitvaart worden. M’n zusje en ik doen suggesties. Uiteindelijk beslist mijn moeder.

Over keuzes gesproken: wat trek je aan bij 33 graden? 

Wensen voor de uitvaart 

Er is geen tijd om rustig na te denken, te rouwen of nog een luchtig zwart jurkje te gaan shoppen. Zeker die eerste dagen niet. Des te meer besef je hoe fijn het is als iemand al zijn of haar wensen op papier heeft gezet.  

Dus… verveel je je een keer, schrijf het eens op. Je neemt je nabestaanden zo een hoop uit handen. Die hebben het al moeilijk genoeg om alles te moeten regelen, juist als je eigenlijk alleen maar wil huilen.  

Denk niet ‘Ach, dat is voor mij niet aan de orde.’ Dat dachten wij ook. Hij stond nog midden in het leven. Tot half maart. Zonder klachten. Op het moment dat hij ziek werd en het zó snel ging waren serieuze gesprekken al snel te zwaar.  

Muziek uitvaart 

Toen ik woensdagavond de muziek luisterde brak ik. Ik zet zelden muziek op en zeker niet hard, maar nu deed ik het wel. Hoe vaak ik het ook achterelkaar luisterde, ‘Ne me quitte pas’ en ‘Halleluja’ (de Friese variant) kan ik nog steeds niet luisteren zonder te huilen. Bij de eerste tonen begin ik al.  

‘Ne me quitte pas’ en ‘Halleluja’ (de Friese variant) kan ik nog steeds niet luisteren zonder te huilen.

Fotopresentatie maken 

Ook donderdag was ik weer de hele dag bij mijn moeder in Abcoude. Terwijl mijn moeder en zusje enveloppen schreven boog ik me met mijn oom over de honderden foto’s die we hadden. Alle mappen van familie waren via WeTransfer verstuurd. We moesten vergelijken, dubbele weghalen, en veel deleten, vooral ik, uit mijn selectie, anders was het veel te veel. Daarna moest de hele diashow nog in een Powerpoint.  

Reisfoto’s 

Ik zie foto’s van mijn moeder en hem in Ho Chi Minh en Hoi An, in de nachttrein ook, in schitterend Sapa en Halong Bay (ook hoog op míjn bucketlist!) in Vietnam, maar ook in Zuid-Europa.

Op Ischia vlakbij Napels, in Calabrië en Puglia, Noord-Griekenland, verschillende Griekse eilanden en op de Canarische Eilanden bij Charco de los Clicos in het zuiden van Lanzarote, waar ze vlak na mij naartoe gingen.  

Ze waren vaak in Zuid-Europa (waar ik ook zo van hou), maar ook een paar keer in Azië.

jouke-vietnam

Foto’s ook van tripjes dichterbij, van fietstochten en wandelingen, op de Wadden, in het Mastbos in Breda en bij het Henschotermeer. Dit was allemaal nog in en na coronatijd:

Foto’s met de kinderen

Foto’s van de begintijd ook, in Snits (Sneek), in Nigtevecht en later in Abcoude waar ze alweer jaren samenwoonden. En vaak in Den Haag.

jouke
jouke-met-de-kinderen

Hij met mijn moeder en de kinderen bij de bioscoop, de midgetgolfbaan en in pretparken. En meermaals samen met mijn kinderen, op de Jaap Edenbaan in Amsterdam:

jouke-schaatsen-jaapedenbaan

‘No time like the present’ 

In verschillende landen draagt hij het T-shirt dat ik altijd zo leuk had gevonden. Een T-shirt met de tekst: ‘No time like the present’. Op een bootje in Friesland, in Vietnam en op andere plekken, steeds komt die tekst weer terug. Het paste bij zijn werk als psychotherapeut, maar ook gewoon bij het leven zelf. En pas nu besef ik hoe letterlijk dat destijds gold. Hoe waar het was.  

Doe de dingen nu, niet later!  Bezoek de plekken die je nog wil zien!

no time like the present

Meteora 

Een foto van hem bij de Meteorakloosters in Noord-Griekenland hadden we al als foto voor de kaart gekozen. Het is de foto die je bovenaan dit blog ziet.  

Pas toen we de proefdruk al bekeken hadden vroeg ik me ineens af wat Meteora eigenlijk betekende. Meteora bleek ‘in de lucht zwevend’ te betekenen. Natuurlijk! Vanwege die kloosters. Maar wat treffend nu. Zelf zweefde hij nu immers misschien ook wel ergens in de lucht.  

‘Meteora’ betekent ‘in de lucht zwevend’.  

Familiefoto’s 

Veel familiefoto’s zie ik, van vroeger, verzameld door zijn zus. Foto’s die ik nog niet kende. Als schooljongetje, op de boerderij, in Marknesse en wandelend met rugzak, iets ouder al. Zingend in zijn koor ook, fietsend en met vrienden. Van sommige mensen die hij lief had hebben we geen foto met hem erbij. Maar iedereen benaderen was geen doen. We waren er al zo druk mee!  

Uitvaart regelen 

Tussendoor kwam de uitvaartbegeleidster weer om de laatste puntjes op de i te zetten, nadat er al diverse mails over en weer waren gegaan. Hoe deden we dat vroeger? Er waren nog wat vragen: wel of geen kaarsen, wie steekt ze aan, wie tilt de kist of wordt het gedaan, wil je de kist de oven in zien gaan of niet, hoe wil je het vooraf, hoe erna, een erehaag of niet? Hoe zit het met de ontvangstkamer, is er vooraf nog ergens een toiletteermogelijkheid en wie is naaste familie?

Tijd om te treuren is er niet 

Het definitieve programma werd bepaald en de door mij op postcode gesorteerde rouwenveloppen gingen in twee grote enveloppen met beide een testenvelop er bovenop. De ene stapel bestaat bijna alleen maar uit postcodes met een 1, de andere heeft juist veel hoge postcodes.  

Hadden we daarna even rust? Konden we eindelijk met elkaar over Jouke zelf praten? Even treuren? 

Nee, de bloemen moesten nu echt besteld worden. En er moest printinkt gehaald worden, want uitgerekend nu blokkeerde de printer, terwijl mijn moeder morgen haar speech wilde uitprinten. Een speech waar ze nog niet aan had kunnen beginnen.  

Rouwboeket op kist 

Bij alles wat er geregeld moet worden zijn er zoveel vragen. Alleen al dat rouwstuk voor op de kist. Mijn moeder wilde iets wat niet standaard bestaat. Iets met zonnebloemen. Ze legde ons uit wat ze ongeveer wilde, we vonden online iets wat er een beetje op leek en samen met mijn oom ging ik naar Weesp, mijn geboortestad, om het door te spreken, want telefonisch werd het te ingewikkeld. Ik kon niet rijden en hij kon geen kleuren zien dus het was een gevalletje de lamme helpt de blinde.  

Wil je dat het boeket op de kist er bol, ovaal of als een druppel uitziet? Wil je alleen zonnebloemen of wil je ook andere als opvulling? Alleen geel of ook andere kleuren? Welke soorten bladgroen wil je erbij? Hoe groot: 1.40, 1.50, 1.60 of meer? Welk lint wil je erbij? Welke tekst op het lint?  

Mijn oom en ik dachten er steeds hetzelfde over. Dat was fijn. We hadden een goed beeld wat mijn moeder wilde. Niet te tuttig, niet te keurig, maar meer alsof het net geplukt is. Langwerpig, niet te hoog. Alleen als het om kleuren ging moest ik het zeggen, want mijn oom is kleurenblind. En wat kost nou zoiets?  

Duveltje en wijn 

Toen we terugkwamen moesten we weer verder. Tijd om te rouwen was er niet. Mijn zusje was inmiddels naar huis, die had ontzettend veel gedaan. Sowieso was zij beter in dit alles dan ik. Een kanjer die het hoofd beter koel kon houden dan mijn moeder en ik. We waren gaar en namen even een drankje. Een Duveltje voor mijn oom. Wijn voor mijn moeder en mij.  

Vanaf het balkon keken we naar het gewone leven. Bizar dat het leven van anderen gewoon doorging. Iemand in zwembroek had een boei in zijn hand en dook het Abcoudermeer in.  

Stress 

Aan eten kwamen we deze dagen pas na negenen toe of zelfs tegen tienen. Echt honger hadden we dan al niet meer. De deadline voor de diapresentatie naderde. De fotopresentatie was eindelijk af, maar toen we de Powerpoint via WeTransfer wilden versturen konden we ‘m niet meer vinden. De stress. 

Toen we de fotopresentatie naar de uitvaartonderneemster wilden sturen, was hij ineens weg.  

Supermaan en warmte 

Mijn oom kreeg het toch nog voorelkaar en met de supermaan boven me wandelde ik in het donker naar het station. Het was al laat, maar nog zwoel buiten. Dat was fijn. Ik houd zo van deze temperaturen, ook al kreeg ik er deze dagen weinig van mee.  

Facebook 

Pas heel laat zat ik in de trein terug naar Den Haag, tussen mensen die terug kwamen van gezellige etentjes of uitjes. Van vakantie ook. Als afleiding keek ik op Facebook. Ik deed het snel weer dicht. Alle leuke dingen die mensen deden waren te confronterend. Ik kon het er niet meer bij hebben.   

Op Facebook had ik er de afgelopen maanden niks over gedeeld, ook nu het zo slecht ging niet. Slechts een enkel zinnetje dat hij naar het hospice ging daargelaten, eind juli pas, op mijn privé-FB. Ik wist steeds niet hoe het te verwoorden. Juist op Facebook niet.

Facebook trok ik überhaupt slecht de afgelopen tijd. Nu iedereen vrolijk op vakantie was nog meer. Alsof alles alleen maar leuk was, terwijl ik zulke moeilijke weken had. Elke dag weer. Elke nacht weer. Ons weekje Kreta leek al zo ver weg.  

Afleiding door reisfoto’s 

Soms hielp het om op de Facebookpagina van Follow My Footprints wat reisfoto’s te delen of om even wat mooie plekken te zien waar andere mensen waren, maar soms ook helemaal niet. Soms leidde het af, maar meestal maakte het dat ik me alleen maar ellendiger voelde. Afgelopen week kwam het er überhaupt niet meer van, we waren gewoon te druk met de voorbereiding.  

Steun op Twitter 

Twitter was fijner. Daar deelde ik meer of ik keek even snel als ik weer in de trein zat. Het waren mensen die verder van me af stonden, dat was makkelijker. Ook bij die mensen ging niet alles goed, zoals bij niemand natuurlijk, maar wat waren die lief!  

Juist op Twitter kun je soms zoveel steun vinden. Dat is fijn. Fijner dan het echte leven, wat zo vreemd aanvoelde nu en waarin ik toch niet kon doen wat het plan was geweest: eindelijk even lekker doorwerken, de boel opruimen en misschien nog even weg.  

Contrast 

Te midden van deze warme dagen waarin veel mensen vrij zijn, voelden onze dagen loodzwaar. Hoewel de warmte ook wel weer hielp. Ik hou van warm weer. In regen en kou steeds op en neer reizen en treuren is eigenlijk nog erger. Maar het contrast met vrolijk kwetterende kinderen, mensen in zwembroeken, volle terrassen en fietsende mensen was groot.  

Van elke wielrenner die ik zie schrik ik. Dan denk ik in een flits dat hij het is.  

Het was zo snel gegaan… 

Wat zullen mensen geschrokken zijn bij het zien van de kaart. Nog niet iedereen wist dat het zo snel was gegaan, maar mijn moeder en hij konden nou eenmaal niet iedereen steeds berichten. De laatste dagen in het hospice beantwoordde mijn moeder nog wel appjes van hem, maar ook voor haar was dat zwaar.  

Het was een grote rollercoaster geweest waarin hij en zij beland waren. Het was puur overleven die laatste week. Ook eerder al. Van ziekenhuis naar ziekenhuis. De hectiek. De zorgen. Soms werd ik wakker en hoopte een seconde dat ik het gedroomd had.  

Ik had mijn moeder en hem zo graag nog wat onbezorgde jaren samen gegund… 

mam-en-jouke

Ongeneeslijk ziek 

Mocht je denken dat als je onverhoopt ernstig ziek wordt dat je dan nog snel alles uit het leven kunt halen, kunt doen wat je allemaal nog wilde doen, en nog snel wat mooie plekken van je bucketlist kunt afstrepen, vergis je dan niet. Soms kan dat niet meer. Ongeneeslijk ziek zijn of terminaal ziek zijn verloopt niet voor iedereen hetzelfde.

Denk niet dat je dan met je eventuele spaargeld toch nog naar Patagonië of Paaseiland kunt, naar de Malediven of de mooiste nationale parken in Amerika, soms kan het niet meer, dus heb je het budget, doe het nu!

Plotseling overlijden 

Als je plotseling overlijdt kan het al helemaal niet meer. Lang geleden overleed Adri, de toenmalige vriend van mijn moeder (met wie ze na mijn vader een relatie had), aan een hartaanval. Hij was 42, zij 38, mijn zusje en ik 12 en 14… De leeftijdsfase van mijn eigen kinderen nu.

Het was een heftige en ingrijpende gebeurtenis waar ik erg veel moeite mee had. Ik schreef er eens een blog over voor Flair: ‘30 jaar geleden’ (inmiddels bijna 36 jaar geleden).

Mijn moeder had al eerder een partner verloren… 

Kinderen terug van vakantie 

Vrijdag kwamen mijn kinderen terug uit Frankrijk. Het was fijn weer dicht bijelkaar te zijn, zeker in deze situatie. Hun dikke knuffels, hun medeleven, hun eigen verdriet…

Mijn zoon pakte meteen een boekje dat mijn moeder eens had gemaakt met foto’s van een fijne logeerpartij, toen ik met mijn dochter naar Rome was en moest een traantje laten. De lieverd.  

Met de kinderen over de crematie praten 

Tijdens het eten sprak ik met ze over Jouke en over de crematie zondag. Hoe alles in zijn werk zou gaan en wat ze konden verwachten. Wat een crematie eigenlijk precies was, vroeg mijn dochter. Ze vond het een eng idee. Dat snap ik wel. Om eerlijk te zijn vind ik dat zelf ook nog steeds. ‘Maar je ziet het verbranden niet’ zei ik. Dat wilden we niet.  

Foto’s tijdens crematie 

Ik vertel dat oma gaat spreken. En over de borrel. En iets over de foto’s die getoond worden, ook van hem met mijn kinderen als baby, peuter en later.  

Ze laten toch geen gekke foto’s van mij zien waar iedereen om moet lachen hè?’ ‘Haha, nee hoor. Je ziet jou als net 2-jarige met Jouke en oma in Dalyan (Turkije), toen Jippe nog in mijn buik zat, je ziet jullie met oma en Jouke in dierenpark Amersfoort, een paar keer met feestjes in de tuin ook, foto’s waarop hij met jullie op de Jaap Edenbaan in Amsterdam schaatst, etentjes ook en nog meer.’  

Op het mooie meer van Koycegiz in Turkije, waren we met oma en Jouke. Van onze drie weken Turkije waren ze er toen één week bij, daarna reisden wij verder.

dalyan

Praten over de uitvaart

Ik ben blij dat we het er rustig over kunnen hebben, ze het een dagje kunnen laten bezinken en we niet snel snel de trein in moeten. Stiekem was ik ook wel bang geweest dat ze pech kregen onderweg of wat dan ook, dus ik was blij dat ze er waren. Dan kon ik bovendien hun was nog even doen.  

‘Is de borrel eigenlijk ervoor of erna?’ wil ze weten. Hihi, zo lief al die vragen.  

Wat aan naar crematie? 

Zaterdag bedacht mijn dochter wat ze aan kon doen. Ik had haar luchtige zwarte jurkje met kleine witte stipjes al klaar gehangen, maar ook haar zwarte rokje. Voor mijn zoon kon de nette zwarte (niet heel) korte broek wel met deze temperaturen. Dochter heeft nog een vraag die ik niet had verwacht: ‘Mag je eigenlijk sieraden om tijdens een begrafenis?’  

Ze kiest uiteindelijk voor haar zwarte rokje met een zwart topje. Het staat prachtig. Ook mijn zoon ziet er erg mooi uit vind ik, zo lekker bruin in zwart-wit. Zelf draag ik een zwart jurkje. Als we naar de tram lopen zegt mijn dochter: ‘Als ik doodga mag iedereen iets gekleurds aan,’ zegt mijn dochter. ‘Of zwart wit.’ 

‘Als ik doodga mag iedereen iets gekleurds aan,’ zegt mijn dochter.  

Met de trein naar Hilversum 

Zondag gaan we vroeg op pad. Mijn zusje pikt ons ruim op tijd op vanaf station Hilversum en ik besluit daarvoor dik een uur speling te nemen, want je weet het maar nooit met die treinen tegenwoordig.   

Foodhal Hilversum 

Al om 11 uur wandelen we door een verhit Hilversum en overbruggen het uurtje bij Foodhal MOUT, een heerlijke en toffe plek vol prachtige planten en blinkende ketels bier. Mensen drinken rustig een koffietje in de schaduw. Kinderen in zwembroekjes spelen schaterend bij de fonteintjes op het plein. Het voelt ineens raar onderweg naar een crematie te zijn.  

Zuiderhof 

Met mijn zusje rijden we mee naar Crematorium Hilversum, bij begraafplaats Zuiderhof. Het ligt prachtig aan de Hoorneboegse heide die nu net in bloei staat. De familie verzamelt in de schaduw. Mijn moeder is duizelig, dat is vervelend.  

‘Je gaat nu niet van je stokkie hoor!’  

Met iets vertraging komt de rouwauto met de kist eraan. Door een erehaag wandelen we er achteraan.  

Uitvaart 

De ceremonie vindt plaats in een zaal zonder airco. Als familie zijn we er eerder dan de genodigden. De kist met het rouwstuk van zonnebloemen staat, de vele bezorgde bloemstukken worden neergezet en de kleinkinderen steken de kaarsen bij de foto aan. ‘Dat gaat mis’ zei mijn dochter nog, bang haar lange haren in de fik te steken, maar het ging goed.  

De deuren staan open, ik zie een mooie rij bomen en de warme wind waait naar binnen. Velen vinden het te warm, ik vind het heerlijk.  

uitvaart-jouke

Halleluja 

Op de Friese variant van het nummer Halleluja wandelen de genodigden de ruimte binnen en breek ik weer. Tranen over onze wangen. Zacht gesnif.  

We willen weten wie er zijn, maar durven niet teveel om te kijken. Er zijn zóveel mensen dat er niet eens genoeg plek is.    

Ontmoeting 

Mijn moeder spreekt als eerste. Ach mammie toch, denk ik. Wat een intens verdriet weer. Waarom zij? Het is niet de eerste partner die ze verliest.  

Ze vertelt over het verloop van de ziekte, maar ook hoe ze elkaar ontmoet hebben, tijdens een wintersportgroepsreis. Hoe ze hem meteen al bij de bus zag staan, met zijn rode veters in zijn wandelschoenen. Ik zag het helemaal voor me.  

‘Daar stond hij bij de bus, met zijn rode veters in zijn wandelschoenen. Ik had meteen een oogje op hem.’ 

Liefde van later 

De stem van Herman van Veen klinkt. Op het nummer ‘Liefde van later’ worden de eerste foto’s van de diashow getoond. Tranen vloeien. De foto’s zijn moeilijk maar fijn om te zien. Jouke in verschillende levensfases.  

Sprekers over hem 

Na mijn moeder spreekt zijn zus, meer over vroeger, over zijn roots, over de boerderij, de Noordoostpolder en Friesland. Vrienden ook, met wie hij sociologie studeerde en op Uilenstede discussies over het leven voerde. Later studeerde hij psychologie en volgde er trainingen en cursussen bij, waarna hij psychotherapeut werd, in Sneek.

Foto’s van de kinderen 

Als ‘Ne me quitte pas’ en ‘Laat me’ gedraaid worden huil ik weer, maar de foto’s tussendoor beuren op en verblijden. Af en toe werp ik een blik op mijn kinderen naast me die ik helaas net niet allebei kan aanraken, maar die ook veel op de foto’s staan; net als mijn neefje en nichtje aan de andere kant. Ook zij waren dol op hem.  

Erehaag 

Een fietsvriend van de Tourclub Abcoude spreekt nog mooi en een goede vriendin leest een gedicht voor. Tijdens de klassieke muziekstukken worden de laatste foto’s getoond. Iedereen gaat staan, de genodigden wandelen langs de kist en vormen een erehaag.  

Bekenden 

Wandelend, met de kist aan ons hand, lopen we er, in de verzengende hitte doorheen. Wat zijn er veel mensen! Ik zie familie, mijn vader en stiefmoeder, ex-partners van mijn ouders, oude bekenden uit Nigtevecht, ook mensen die ik decennia niet heb gezien, mannen ook die ik niet ken, maar waarvan je meteen ziet dat het renners zijn en vele onbekenden.  

Afscheid bij de kist 

Met alleen de naaste familie nemen we afscheid bij het gebouwtje waar de oven is. Ook buiten verschroei je al bijna, maar wat een mooi moment was dit. Zo bij de kist met al die bloemen erop. Twee families. Samen één in ons verdriet. Ik raak de kist nog één keer aan en dan wandelen we naar de borrelruimte.  

Borrel in de Einder 

We borrelen met uitzicht op de heide, in ‘De Einder’, op het terrein van het crematorium, dat trouwens door Dudok is ontworpen. Er is plek voor 80 man, maar er zijn veel meer mensen gekomen. Meer dan 120. Het is even wennen zo in die drukte, dus wandel ik met een glas witte wijn naar buiten. Het is 3 uur, de hitte hangt boven de heide. Hier en daar is hij al prachtig paars.  

crematorium-hilversum-einder
hoorneboegse-heide

De Hoorneboegse heide in bloei.  

heide-uitvaart

Herinneringen aan Jouke

De heerlijke hapjes komen langs. Het voelt raar om daar van te genieten, nog zo vol van verdriet en herinneringen. Ik denk aan Jouke, aan hoe hij er aan het begin van die 22 jaar regelmatig ineens een Friese zin uit gooide waar ik niks van snapte of spontaan iets van zijn koor begon te zingen. Voordat hij met mijn moeder ging wonen zong hij bij de Sneker Cantorij.

Voorbij, maar niet vergeten…

We zullen zijn stem niet meer horen. Hem niet meer zien in fiets- of schaatstenue. Niet meer op de verjaardagen van de kinderen. Voetballend met de kinderen. In pretparken met de kinderen. Niet met Kerst met elkaar aan tafel. Nooit meer hier bij ons in Den Haag en niet gewoon thuis in Abcoude, met mijn moeder.

We missen hem nu al!

Hij zal geen Strava-ritten meer delen via Whatsapp, geen vakkundig advies meer geven bij privé perikelen met mijn ex, mijn moeder niet meer sussen als ze –net als ik- soms een beetje gestrest doet en niet meer genieten van een glas rode wijn.  

Ik kan het nog steeds niet geloven. 

Afscheid en laatste reis 

En toch, daar staan, met z’n allen, op die snikhete dag en betoverende plek, hielp iets. Het was superverdrietig en doet nog letterlijk pijn, maar we hebben er een mooie dag van gemaakt en zijn laatste reis zo fijn mogelijk gemaakt, precies zoals hij op zijn ziekbed pas nog zei:  

Mijn laatste reis wordt volledig verzorgd’.  

Na de uitvaart 

De dagen na de uitvaart is alles nog onwerkelijk. Waar ik na andere sterfgevallen net iets verder weg soms wel weer kon schakelen, lukt het me nu niet. De kinderen zijn er beter in, en daar ben ik blij om. Mijn moeder wil vooral rust. Ze wordt bedolven onder berichten en kaarten en dat is superlief.  

Atmosfeer 

Als ik het jurkje dat ik op de crematie aan had in de was gooi, zie ik aan de binnenkant ineens het merkje staan: ‘Atmosphere’ lees ik. De atmosfeer! Wat toevallig weer! De hemel! Zou hij daar zijn?  

De hemel is niet langer blauw als ik dit schrijf, zoals de dagen na zijn overlijden. Met bakken komt het naar beneden. Dikke druppels. Druppels vermengen zich weer met tranen, net als aan het begin van dit blog.  

Doorgaan 

Beetje bij beetje zal ik alles weer oppakken, ook m’n blog, ook al staat mijn hoofd er nog totaal niet naar. ‘Dat hoeft nu even niet’ en ‘Denk even aan je zelf’ zeggen sommigen, maar ik moet er met de kinderen van leven, dus het is belangrijk. Juist deze zomerweken waren van belang.  

Ik had in augustus namelijk dolgraag die felbegeerde 100.000 unieke bezoekers per maand willen halen, maar zoals het er nu naar uit ziet gaat dat net niet lukken. Ik had nog snel blogs met tips over diverse bestemmingen willen schrijven, juist omdat daar nú naar gezocht wordt, maar ik kreeg het niet meer voorelkaar. Beginnetjes waren er, maar vervolgens zat ik vast of had er gewoon geen tijd meer voor.

Alles begint weer

Volgende week beginnen de eerste schoolactiviteiten en het hectische leven weer. Om eerlijk te zijn: ik moet er nog niet aan dénken. Ik ben er nog niet tegen opgewassen. Van zakelijke mails schiet ik in de stress en van ‘Hopelijk is iedereen weer uitgerust’ en ‘We gaan weer lekker beginnen’-berichten raak ik geïrriteerd. Ik ben totaal niet opgeladen door dit alles. Eerder uitgeblust. Dat was ik al, ik worstelde al een tijdje, maar nu nog meer.  

Blog  

De afgelopen weken besloot ik af en toe wat zinnetjes in mijn telefoon te zetten, voor dit blog. Het past eigenlijk niet op een reisblog, maar ik voelde dat ik het moest doen. Het is mijn blog en mijn verhaal, dus waarom niet?

Sorry voor het lange blog. Eigenlijk is het leven te kort voor zulke lange verhalen…

Het is veel, dus niet iedereen zal het lezen, maar wie het wil lezen kan het lezen. Dan snappen lezers die me verder niet kennen ook waarom er 6 weken geen nieuw reisblog stond (ja, daar baal ik natuurlijk ook van) en waarom ik na de enthousiaste terugbliks steeds op Facebook en Twitter aan het begin van de zomervakantie (terugbliks naar Kreta, het eerdere interrailen in Spanje met de kinderen en mijn mooie rondreis door vijf Balkanlanden bijvoorbeeld) daar ineens mee ophield…

Leven oppakken

Ook al sta ik nog een beetje op de rem, het leven gaat ondertussen toch weer door. Mijn zoon is bij zijn vader voor het laatste stukje vakantie, mijn dochter is hier gebleven.

Ik wandel naar Albert Heijn. Als ik op het Regentesseplein het terras van Café Emma zie schiet ik weer vol. We hebben er meermaals fijn gezeten, mét hem. Deze foto is van vorige zomer nog, toen we er met mijn moeder en mijn kinderen aten.

cafe-emma-regentesseplein

Richting

Weer thuis blader ik in het boek dat mijn vader voor mijn 50e had gemaakt, met bijdragen van familie en vrienden, ook van mijn stiefvader natuurlijk, net de maand voordat hij ziek bleek. Een hele pagina had hij volgeschreven.

Na lieve woorden over het ietwat verlegen en onzekere meisje van vroeger, op een foto bij mijn moeder en hem in de gang, schreef hij ‘Ik denk dat je je richting wel hebt gevonden.’ Dat was waar, ook al ben ik die richting nu weer even kwijt.

Moedig

Hij had er bewondering voor dat ik destijds gewoon naar Thailand ging om daar te gaan werken en dat ik met een koppige vasthoudendheid een bestaan als reisblogster heb opgebouwd. Dat ik met de kinderen met de trein door Spanje reisde zonder te weten waar ik ’s avonds sliep vond hij ook heel dapper schreef hij. Maar het meest moedige vond hij mijn besluit om alleen verder te gaan, met twee kleine kinderen een nieuw onderkomen te zoeken en tegelijk een bestaan als reisblogster op te bouwen.

‘Ik vind je een dappere meid!’

‘Ik vind je een dappere meid!’ eindigde hij zijn verhaal, maar als er iemand dapper was de afgelopen maanden was hij het wel. En mijn moeder. Want wát een maanden waren het.

Verlies en rouw

Velen maken vergelijkbare dingen mee, eerder al of ergens in de toekomst. Het verliezen van ouders, stiefouders, schoonouders, broers, zussen, partners of zelfs kinderen. Het is allemaal verschrikkelijk. De één kan snel weer door, de ander vlucht; weer een ander weet zich even echt geen raad. Rouwen doet pijn.

Dagje weg

Ter afleiding ging ik vrijdag een dagje met mijn dochter weg. Het was mistroostig weer, maar gelukkig nog lekker warm. Haar zo jong en vol leven zien hielp, lekker fotograferen ook, maar op de terugweg in de trein kwamen er ineens toch weer tranen. Ik klemde mijn kaken op elkaar en vocht ertegen.

Het besef van het ‘nooit meer zien’ doet zo’n pijn.

Sterkte of gecondoleerd

Gisteren ging ik naar mijn moeder om alle kaarten te lezen en de afscheidsceremonie terug te zien. Dat wilde ze graag. Ze is de afgelopen 10 dagen bedolven onder de lieve kaarten; tientallen kaarten uit vele hoeken. Ik heb er maar één, maar ik waardeer de whatsappberichtjes van vriendinnen. Dat is fijn. Geen vluchtig ‘Sterkte’ of ‘Gecondoleerd’, maar oprecht medeleven, net een paar zinnetjes meer, en zomaar nog een keer. Dat is lief.

Het leven gaat door

Voor mensen om ons heen gaat het leven gewoon door, en dat is logisch, we kunnen onmogelijk allemaal maanden met elkaar mee rouwen, maar als je er zelf middenin zit of het net hebt meegemaakt, besef je pas hoe hard het is en voor anderen was (en vaak nog is).

Ook al lijkt het momenteel alsof alles stil staat, ook ik zal dapper zijn en doorgaan. Ook ik zal weer lachen, dansen, schrijven en reizen. Of gewoon klagen over dingen waarvan je nu denkt ‘lekker belangrijk’. Ik zal weer mooie dingen gaan posten, maar de pijn is voorlopig niet weg. Die blijft.

Laatste reis

Dus doe maar gewoon een beetje lief. Tegen mij, maar ook tegen de mensen om je heen. Je weet nooit wanneer zij hun laatste reis maken. Het kan totaal onverwacht sneller zijn dan je denkt.

jouke-hoekstra-overleden

Jaaroverzicht 2021: 3 landen, 3 eilanden en 30 Nederlandse steden (terugblik en reistips!)

Het jaar zit erop. Na 2020 werd ook 2021 niet wat we ervan hoopten, maar het bracht toch weer veel moois! Scrollend door ruim 35.000 foto’s besef ik hoeveel ik eigenlijk wél gezien en gedaan heb, ook in eigen land, zelfs tijdens de lockdowns.

zomer-in-nederland

Jaaroverzicht 2021

Ik werd oprecht weer blij van deze terugblik, beseffend waar ik allemaal geweest ben en hoeveel leuke momenten er nog wél waren, ook al kwam niet alles aanwaaien.

In dit blog lees je waar ik was en zie je wat ik zag. Ik deel de hoogtepunten, verrassingen en mooiste plekken per maand, vertel welk bezoekersrecord Follow my footprints behaalde, wat mijn reisplannen voor 2022 zijn en geef tot slot alvast wat reistips voor jou dit jaar!

Heb je geen zin om alles te lezen? Bekijk dan de foto’s. Daar doe ik ook altijd mijn best op!

Hopelijk inspireert dit blog je om ook weer meer op pad te gaan, over de grens of veilig dichtbij. Zelfs in coronatijden kan er nog veel, in Europa, met auto, trein of vliegtuig, maar ook in eigen land. Ik bewijs het, zonder auto, dikke portemonnee, partner of perfect leven.

Het is de kunst het leven toch nog een beetje door een roze bril te bekijken. Zelfs als de nabije toekomst met alle maatregelen niet rooskleurig lijkt, is er echt nog wel veel moois te zien.

roze-huisje

januari-zonsopkomst

De zonsopkomst en de zonsondergang, elke dag gratis!

jaaroverzicht-reisblog

reisblog-jaaroverzicht

Mooi uitzicht vanuit het vliegtuig, maar ook gewoon op de fiets of wandelend.

zonsondergang-winter

1.000 kilometer en 1,5 miljoen stappen

Wandelen deed ik in 2021 weer volop, in binnen- en buitenland. In totaal wandelde ik meer dan 1.000 kilometer en zette 1,5 miljoen stappen, de vele stappen in eigen huis niet meegerekend. Tijdens al die wandelingen maakte ik meer dan 35.000 foto’s. Augustus was wat dat betreft echt een uitschieter -toen waren we ook op de mooiste plek van het jaar!-, maar ook andere maanden fotografeerde ik erop los. Aangezien ik gemiddeld bijna 100 foto’s per dag maakte, moet ik toch veel moois zijn tegengekomen.

Ik wandelde meer dan 1.000 kilometer en maakte ruim 35.000 foto’s!

reisblogger-met-kinderen

Reizen

Voor de coronapandemie maakte ik minstens 10 trips per jaar. Vooral in 2015, 2017 en 2019 reisde ik erop los, maar 2018 was denk ik mijn mooiste reisjaar. De heerlijke start op Ibiza, de reizen naar Jordanië en Bali en vooral het interrailen door Spanje met de kinderen. Nog altijd kijk ik hier met zoveel plezier op terug!

Ook 2019, het jaar voor de coronacrisis, was een top reisjaar, toen ik nog in 10 landen was! Ik ging maar liefst 5x naar het heerlijke Italië (waaronder Elba, Rome en Puglia), was in Griekenland, Portugal en Frankrijk, en maakte een overdonderend mooie rondreis door Servië, Bosnië, Montenegro, Kroatië en Kosovo. Hier zie je mijn jaaroverzichten van de afgelopen jaren als reisblogger:

Jaaroverzicht 2015: 10x weg in 1 jaar 
Jaaroverzicht 2016 
Jaaroverzicht 2017: 15 trips, 7x Zuid-Europa  
Jaaroverzicht 2018 (mooiste reisjaar!)  
Jaaroverzicht 2019: 11 trips, 10 landen, 5x Italië (tip!) 

1, 2, 3, 4 landen in 2021?

Toen ik in december aan het nadenken was over mijn jaaroverzicht 2021 besefte ik ineens dat ik dit jaar maar 1 land had bezocht. Eén land?! Ik schrok er zelf van. Was ik echt maar in 1 land geweest? Ik kon als reisblogger toch niet met één land aankomen? Zelfs m’n kinderen hadden 3 landen meer bezocht dan ik!

Ik kon als reisblogger toch niet met maar één land aankomen?

Maar hé, dacht ik, het was niet één land, het waren er twee! Nederland telt ook mee, want als ik érgens veel ontdekt heb dit jaar is het hier wel! En wacht eens even, we hadden in augustus ook nog in Turkse wateren gevaren. Op Google Maps was het goed te zien, boven tientallen foto’s staat Turkije als locatie en ook Vodafone stuurde al een smsje: ‘Welkom in Turkije!’ Oké, echt bezocht kun je in dit geval niet zeggen, dus deze tel ik niet mee, maar ik was toch even op Turks grondgebied.

Eind december sprokkelde ik er nog even een landje bij!

Op de valreep van Oud & Nieuw sprokkelde ik er gelukkig toch nog een land bij. Op 30 december was ik onverwacht namelijk nog in Duitsland! Hier zie je foto’s. Ongepland, maar daarom extra leuk. Reizen is niet meer zo vanzelfsprekend als het was, maar spontaan naar het buitenland gaan kán dus nog wel. Hoe blij je tegenwoordig al kunt zijn als je alleen maar een grens passeert en een buitenlands woord op een bord ziet staan.

Gelukkig waande ik me ook in eigen land vaak in het buitenland. Hier fietste ik met mijn kinderen langs wijngaarden in Zuid-Limburg!

wijngaarden-nederland

En hieronder zie je niet Azië, maar Wassenaar:

seringenberg

Fel groen, knallend turquoise. Ik hou van kleur in de natuur!

vakantietips-2022

Mooiste plek van 2021

De mooiste plek die ik dit jaar heb bezocht, lag in Griekenland. Inmiddels ben ik er 11x geweest en nog steeds heb ik er geen genoeg van. Griekenland heeft zoveel mooie plekken, zowel op het vasteland als op de eilanden. Athene is tof, maar ook elk eiland of eilandengroep is weer zó anders! Santorini, Kos, Zakynthos

Rhodos

In augustus vloog ik met de kinderen naar Rhodos; een eiland waar doorgaans veel toeristen komen, maar dat weerhield me er niet van om toch te gaan. Ik koos bewust voor Rhodos Stad, omdat ik zeker wist dat ik het middeleeuwse deel geweldig zou vinden. En dat was ook zo. Vanaf ons hotel aan zee konden we er gewoon naartoe wandelen. We genoten van de eeuwenoude steegjes en historische bezienswaardigheden, maar ook van trendy beachclubs en geheime strandjes.

single-mom-travels

Lindos

Los van Rhodos Stad waar ik het blog Dit mag je niet missen in Rhodos Stad over schreef ontdekten we uiteraard ook Lindos en andere mooie plekken op het eiland. Ik heb nog lang niet alles laten zien!

i-love-griekenland

Symi

Het eilandje Symi was ook betoverend. De leuke kleurrijke huisjes, de steegjes, de bootjes in het turkooizen water, wat een heerlijk plekje was dat! Ik postte er al over op Facebook. Echt, dit eiland móet je bezoeken als je naar Rhodos gaat of als je gaat eilandhoppen op de Dodekanesos.

griekenland-reisblog

Het kleurrijke Symi. Als je het zíet word je al vrolijk.

grieks-eilandje

Meer dan 30 steden en dorpen in Nederland

In eigen land ontdekte ik dit jaar zo’n 30 steden en dorpen. Eigenlijk meer dan 40, maar ik tel alleen de steden mee waar ik echt heb rondgewandeld, bezienswaardigheden heb bezocht, een terrasje heb gepakt (als het kon) en uitgebreid foto’s heb gemaakt; niet waar ik maar een uurtje was.

Ik was niet alleen in bekende steden als Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Maastricht, maar ook in Amersfoort, Arnhem, Tilburg, Breda, Haarlem en Leiden en ontdekte vooral veel kleinere of minder bekende steden zoals Hoorn, Medemblik, Zaandam, Dordrecht, Delft, Gouda, Schiedam, Bergen op Zoom, Goedereede, Gorinchem, Schoonhoven, Nieuwpoort, Leerdam en Vianen. In m’n jaaroverzicht per maand komen ze zo nog terug.

Ook was ik weer in veel kustplaatsen. Niet alleen in Den Haag, Scheveningen en Kijkduin, maar ook in Katwijk en Noordwijk en vooral in Wassenaar wandelde ik vaak. Bij Monster, ’s Gravenzande en Ouddorp ook. Daarnaast wandelde ik door mooie dorpjes als Abcoude, Beek, de Lage Vuursche en Meije, maar ik vergeet er vast nog een paar.

Stadswandeling

In sommige steden kon vanwege de lockdown niet zoveel, in andere koos ik er juist bewust voor lekker buiten te wandelen, mooie gebouwen te bewonderen, street art te spotten, een terrasje te pakken of anderszins sfeer te proeven. Toch bezocht ik dit jaar juist ook meer musea. En ik stond op meer stations dan ooit.

utrecht-centraal

Uitkijktorens, vogelspothutten en mooie uitzichtpunten

Mooie uitzichtpunten, uitkijktorens en vogelkijkhutten in de natuur bezocht ik ook. Van de Steltloper tot de Pompejus, van de ENCI-groeve tot Tij, het komt zo allemaal in het overzicht per maand voorbij. Voor Hollandse begrippen hoge bergen ook, zoals de Sint Pietersberg, de Duivelsberg, de Vulkaan en het Vlaggeduin.

reisblogger-nederland

Mooie wandelingen in Nederland

Ik maakte vele wandelingen in de natuur, in zeven provincies. Wandelingen door parken en bossen, langs stranden en rivieren, over stadswallen en vlonderpaden. Ik wandelde etappes van het Kustpad en op de Marker Wadden, maar ook in Brabant, Limburg en in de omgeving van Nijmegen. Veruit het meest wandelde ik in Zuid-Holland. Van Nationaal Park Hollandse Duinen krijg ik nooit genoeg!

denise-blogger

Nederland is mooi, maar…

En toch… het is allemaal leuk en mooi, maar ik ben dit blog niet begonnen om over Nederland te schrijven. Sinds de coronapandemie ben ik Nederland absoluut weer meer gaan waarderen en het verrast me oprecht nog elke maand, zoals deze bijzondere plekken, maar Nederland doet niet met me wat het buitenland met me doet. Regelmatig voelde ik me hier als een vis op het droge. Ik hoor hier niet!

jaaroverzicht-reisblogger

Waar ik van hou

Ik hou van warme landen. Van de Méditerranée en de tropen. Van geuren en kleuren. Van ándere landschappen. Van bergen, heuvels, rotsen, kliffen en woestijnen. Van eilanden en palmbomen. Van de klamheid van de jungle. De passie van Zuid-Europa. Van kleurrijke huizen, een broeierige sfeer, gesticulerende obers, mediterrane mannen, lokale markten en vers geroosterde vis. Van vreemde talen, onbekende culturen; van leven op straat en spanning in de lucht. Dat!

Landen waar het ánders is!

Laat mij vliegen naar verre bestemmingen of laat me treinen naar de zon, zet me met cappuccino of een glas wijn op een piepklein terras en laat me het lokale leven aanschouwen. Laat me in een bus door woeste landschappen rijden, naar de mooiste uitzichtpunten wandelen, laat me afgelegen dorpjes ontdekken of dwalen door vreemde straten en kleine steegjes. Laat me tempels zien opdoemen in de ochtendmist of in houten hutjes slapen. Laat me om elk hoekje kijken en oneindig veel foto’s maken. Dan, ja dan, heb ik het gevoel dat ik leef!

Dan, ja dan, heb ik het gevoel dat ik leef!

Maar zo kan het niet altijd zijn. Sterker nog, het was er dit jaar weinig. En dus probeerde ik toch maar te genieten van het vele moois dichtbij. De tweede helft van het jaar zag ik het meest!

JAAROVERZICHT PER MAAND

Hieronder lees je per maand wat ik zoal bezocht en wat de mooiste momenten van 2021 waren. Meestal kijk ik terug op basis van wat ik in mijn agenda heb geschreven, maar dit jaar keek ik terug aan de hand van de foto’s die ik heb gemaakt. Zo zie je -scrollend door dit blog- ook het weer mooi veranderen door de seizoenen heen.

De eerste helft van het jaar was ik veel in de natuur, de tweede helft meer in steden. Ik kreeg uitnodigingen, maar ging vooral veel zelf op pad, met trein, bus, fiets, ferry, boot en benenwagen. En gelukkig ook met het vliegtuig nog!

Herinneringen en hoogtepunten 2021

Heb je geen zin om alles te lezen? Kijk dan de foto’s, ook daar doe ik altijd erg mijn best op. Ik maak ze meestal gewoon met mijn telefoon, maar maak er wel graag iets moois van. Per maand kun je steeds een paar keer doorklikken om meer foto’s te zien of om meer te lezen als iets je aanspreekt:

Januari

Januari is nooit mijn favoriete maand geweest en het thuisonderwijs maakte het er niet makkelijker op, zeker niet als je -zoals ik- kleinbehuisd bent, maar hoogtepunten waren er zeker. De sneeuwwitte stranden, het spotten van de witte Schotse Hooglander en de o zo mooie zonsopkomst vanaf de Vulkaan in het Westduinpark. Wauw!
Ook wandelde ik met mijn kersverse abonnement door Park Sorhgvliet en ’s avonds liep ik hard met de kinderen, totdat de avondklok in ging.

sneeuw-strand

januari-strandwandeling

januari -duinen

schotse-hooglander

Februari

In februari kregen we meer sneeuw en dat betekende uren wandelen en foto’s maken in een witte wondere wereld, samen met de kinderen en in mijn eentje, zowel in het Westduinpark als in de stad. Dit was fijn, hier genoten we van! Schaatsen kon ook volop, dus ja, zó was de winter wel te doen!

De duinen in de sneeuw, de Hofvijver in de sneeuw en het Binnenhof in de sneeuw!

De eerste tekenen van de voorzichtig ontluikende lente lieten zich ook al zien. Ik maakte aardig wat fiets- en wandeltochten door de duinen in februari; op één dag fietste ik 50 km en wandelde ik 21 kilometer. Ik was in Katwijk en stond op het hoogste punt van Zuid-Holland. Ook sliep ik met de kinderen een nachtje op het botel bij de NDSM-werf in Amsterdam, waar we volop street art konden spotten!

Ondanks de lockdown was februari eigenlijk best een leuke maand!

ijs-hofvijver

Bovenstaande foto van het ijs op de Hofvijver kreeg meer dan 500 likes op Instagram!

februari-hofvijver

Sneeuw in de duinen…

februari-sneeuw-duinen

Sneeuw in de stad. Prachtig was het!

jaaroverzicht

Sneeuw op het Binnenhof.

sneeuw-binnenhof

M’n verjaardag vierde ik met de kinderen bij de NDSM-werf in Amsterdam.

ndsm-werf

anne-frank

street-art-amsterdam

Maart

Maart stond wederom in het teken van vele mooie wandelingen, langs strand, street art en bloesembomen. Ik wandelde tussen de kersenbloesems in het Amsterdamse Bos en was voor het eerst in het Rijswijkse Bos. Ook spotte ik baby Schotse Hooglandertjes in natuurgebied Lentevreugd en fietste een paar keer naar Meijendel. Nationaal Park Hollandse Duinen is zó groot en verveelt nooit.

bloesempark

Het Bloesempark in Amstelveen was prachtig, maar aan zee is het ook altijd mooi.

kustwandeling-maart

kalfje

In natuurgebied Lentevreugd is de kans dat je Schotse Hooglanders spot vrijwel 100%. Ik zag er in maart zelfs kalfjes.

lentevreugd-maart

kitesurfen-kijkduin

Den Haag, mijn mooie stad aan zee.

den-haag

Ook spotte ik eindelijk een ree in Meijendel.

ree-meijendel

strand-maart

Vanaf Kijkduin kun je Rotterdam Europoort en de Maasvlakte vaak goed zien.

strandwandeling-maart

‘The Flying Lady’ bij de Fokker Terminal in de Binckhorst.

street-art-den-haag

April

Ondanks de lockdown was er ook in april genoeg om van te genieten. De bloei van de magnolia’s overal, een fijne wandeling in Leiden, wandelingen in de duinen van het Westduinpark, in natuurgebied Solleveld ook, over het strand van Kijkduin, in Den Haag en in de omgeving van Wassenaar.

Samen met een vriendin maakte ik een mini roadtrip naar twee vestingsteden: zilverstad Schoonhoven en het aan de andere kant van de Lek gelegen Nieuwpoort.

aalscholver

Aalscholvers bouwen nesten en de magnolia’s staan in bloei!

april

Ook zocht ik de rust aan zee weer op…

kijkduin-april

april-beach

april-leiden

Een wandeling door Leiden en door de duinen…

nationaal-park-hollandse-duinen-april

In Nationaal Park Hollandse Duinen was ik vaak te vinden.

wassenaar-april

Buitenland? Nee, dit is Wassenaar:

landhuis-wassenaar

Mijn zoon, het Torentje en de Hofvijver in Den Haag in mei.

torentje-en-hofvijver

Mei

De maand mei begon ik met een wandeling in Noordwijk. Ik wandelde over het strand, door het dorp en langs bollenvelden. Ook ging de horeca weer open en dat was toch wel heel fijn. Een terrasje pakken kon weer! Met mijn moeder, haar man en de kinderen maakte ik een mooie wandeling in en om Abcoude en in Den Haag stonden de hyacinten zó mooi in bloei, zowel in Park Sorghvliet als in het Hyacintenbos.

Aan het eind van de meivakantie treinde ik met mijn tieners naar Maastricht, een stad waar ik echt blij van word. De terrassen waren overdag weer open en o, wat heerlijk toch die bourgondische sfeer. We hebben er heel wat footprints gezet, zowel in de stad als erbuiten, want wat is de omgeving van Maastricht toch schitterend! We fietsten naar de Sint Pietersberg, wandelden door de ENCI-groeve en zagen nog meer moois. De ENCI-groeve zag je al in het blog Deze plekken in Nederland wil je zien! Overnachten deden we in de Stay Okay.

Eén van de mooiste wandelingen dichtbij huis was de wandeling op Landgoed de Horsten, waar ik maar één ander persoon tegenkwam. Ik ging speciaal voor de seringenberg die half mei in bloei stond en die je aan het begin van dit blog al zag. Dat was zó mooi! Net buitenland!

Eén van de mooiste wandelingen vlakbij Den Haag, juist in het voorjaar.

Ik mocht een kijkje nemen in het Marina Beach hotel in Scheveningen. Het hotel is nu al ‘legendarisch’ aangezien je hier blote mensen voor het raam kunt zien staan. Ook mocht ik allerlei heerlijks proeven in de food hall in Scheveningen en eindelijk voelde het weer een beetje als vrijheid. Ineens leek alle ellende vergeten. De zomer hing in de lucht en ook mijn pubers werden er blij van!

mei-bollenvelden

Wandelen langs de bollenvelden en het strand.

strand-nederland

Schommels op het strand van Noordwijk. En een zeemeermin gespot!

jaaroverzicht-reizen

Een rondje Abcoude.

abcoude

Het prachtige uitzicht vanaf de Seringenberg in de Horsten:

horsten-wassenaar

Een wandeling door het Hyacintenbos.

mei-hyacinten

Een wandeling langs de stadsmuren van Maastricht.

maastricht-stadsmuur

Het leuke weekendje Maastricht met mijn tieners.

citytrip-met-tieners

In Maastricht sliepen we in de Stay Okay. Een aanrader!

stay-okay-maastricht

Op de fiets en wandelend ontdekten we de omgeving van Maastricht.

jaaroverzicht-mooiste-plekken

Naar de bijzondere ENCI-groeve

mooiste-plekken-nederland

meivakantie-limburg

Die kleur van dat water, wauw! En ineens waanden we ons hieronder in Egypte!

meivakantie

marina-beach-hotel-den-haag

Een nieuw hotel en een food hall: 11x nieuw in Scheveningen.

oesterbar-foodhall-scheveningen

Juni

Op 1 juni was ik uitgenodigd op een gloednieuw stadsstrand: Insight Beach Breda. Een strand compleet met luxe ligbedden, jacuzzi’s en een zwembad! Ook dwaalde ik nog even lekker door Breda. Ik sprak met een vriendin af in Kijkduin en waande me met mijn pimientos de padrón in Spanje. De fietstocht terug door het Westduinpark was mooi als altijd.

Samen met een andere vriendin maakte ik een mini roadtrip naar Goeree Overvlakkée, een deel van mijn eigen provincie waar ik nog nooit geweest was! We wandelden door het schattige Goerereede, bezochten het bijzondere vogelobservatorium TIJ, bewonderden het uitzicht vanaf een uitkijktoren in Ouddorp en lunchten bij Brasserie Zeven op misschien wel het mooiste vakantiepark van Nederland: Oasis Park West. Met zon, rosé en slibtongetjes voelde dit als een paar uurtjes vakantie!

Voor m’n eerste vaccinatie moest ik op de fiets helemaal voorbij Voorburg zijn. Drie kwartier fietsen! Ook fietste ik weer een paar keer door de duinen naar Kijkduin. Met mijn zoon maakte ik een mooie wandeling in de Heemtuin en we aten weer lekker mosselen in de tuin.

Op de eerste bijna tropische dag van het jaar stapte ik weer op de fiets en zag een supermooie zonsondergang bij de Zandmotor bij Monster. Na 10 uur ’s avonds nog in een hemdje langs het strand lopen, ja, daar maak je mij heel gelukkig mee. Ik bestelde balkonsetje Kreta voor mijn ‘mediterrane’ tuin, zette ook andere tuinstoelen op de heetste dag van het jaar inelkaar en daarna was het spontaan over met het mooie weer.

Op 30 juni was het ineens 11 graden kouder! Gelukkig mocht ik even doen alsof ik in Spanje was. Pardon, Catalonië. Ik had een heerlijk event over Catalunya, een bestemming die zoveel meer is dan Barcelona en de kust alleen. Afgevaardigden van het Catalaans Verkeersbureau namen ons virtueel mee op de ‘Grand Tour van Catalonië’. Ik zou zeggen ga ook eens roadtrippen in Catalonië!

Door die tropische temperaturen half juni was het achteraf gezien eigenlijk een hele fijne maand!

strand-breda

Van stadsstrand tot uitzichtpunt…

mooiste-plekken-nederland-2021

Oasis Park West

luxe-vakantiepark-nederland

TIJ

jaaroverzicht-nederland

Genieten aan zee!

pimientos-de-padron

nieuw-kijkduin

reisblog-jaaroverzicht

zandmotor

reisblogger

Juli

In juli ging ik ondergronds. Ik bezocht een bunker uit WOII, onderdeel van Atlantik Wall Museum Scheveningen. Mijn dochter (14) kon in Rotterdam terecht voor haar coronavaccinatie en dus maakten we er maar meteen een leuke middag van. De dag erop liet ik beide tieners testen voor de reis met hun vader naar Duitsland en Frankrijk en braken een paar moeilijke weken aan waarover ik niet in detail treed. Ter afleiding sprak ik gezellig met een bevriende collegablogger af.

Tussen het werken door (ik werkte hard aan een serie over Zuid-Frankrijk) besloot ik op 21 juli lekker een dagje naar Dordrecht te gaan. Wat een prachtstad was dat! Ik heb er uren rondgewandeld, gefotografeerd, musea bezocht en op terrasjes gezeten. Hier zie je foto’s van mijn zwerftocht door zomers Dordt.

Aan het eind van de maand trakteerde ik mezelf op nog een leuk dagje weg: ik ging naar de Marker Wadden, een nieuw stukje Nederland! Het varen met de Abel Tasman was al een uitje op zich, maar ook de rust op het eiland was een verademing. Verder keek ik wekelijks naar Dwars door de Middellandse Zee, heerlijke wegdroomtv, zeker voor een Zuid-Europagek als ik. Of het nou over Kreta of Sardinië ging, dit Vlaamse reisprogramma was heerlijk om te volgen!

erasmusbrug-rotterdam

Met mijn puberdochter in Rotterdam.

ss-rotterdam

Hier overnachten? Lees ‘Bijzonder overnachten in Rotterdam‘.

nhow-rotterdam

Moderne architectuur, maar ook musea in eeuwenoude steden.

musea-open

Museum Huis van Gijn in Dordrecht.

dordrecht-in-de-zomer

Zomers Dordrecht!

leuk-adresje-dordrecht

reisblog-nederland

abel-tasman

Met de boot naar de Marker Wadden.

marker-wadden-natuur

marker-wadden

Augustus

Begin augustus ging ik een dagje naar Amersfoort. Ook hier heb ik weer heerlijk rondgewandeld, foto’s gemaakt en sfeer geproefd. En dat was nog niet alles. De dag erop bezocht ik Zaandam. Vorig jaar was ik al bij de molens op de Zaanse Schans geweest, maar nu wandelde ik in Zaandam zelf rond. Toeristisch? Ja. Maar stiekem vond ik het best leuk.

Medemblik was ook aardig, ook daar maakte ik menig foto, maar het meest verrast was ik door Hoorn. Over Hoorn hoor je niet zoveel, maar dat is onterecht. De stad schoot omhoog in mijn top 10 mooiste steden van Nederland. Wat een parel! Prachtige gevels en fijne sfeer.

Met een vriendin at en wandelde ik op het strand en daarna waren m’n lieve schatjes terug uit de Alpen. Ze wilden even een weekje lekker thuis zijn en zelf werkte ik nog wat. Speciaal voor de zonsondergang gingen we ’s avonds naar Scheveningen.

Half augustus vertrokken we naar Rhodos. Eindelijk de échte vakantie! Na vele jaren extreme vliegangst durfde mijn zoon dit jaar eindelijk weer te vliegen, in een jaar waarin veel mensen dat juist níet meer durfden. Hij vond het spannend, maar toch léuk en een paar uur later landden we in het heerlijk warme Griekenland! We zetten ontelbaar veel voetstappen in Rhodos Stad, genoten van zowel het middeleeuwse centrum als de mooiste strandjes (lees zeker mijn blog over Rhodos Stad!), en verkenden ook de rest van het eiland (sowieso Lindos natuurlijk!) èn namen de boot naar het kleurrijke Symi.

Symi was het mooiste plekje dat ik dit jaar bezocht!

Bij thuiskomst keken we de onverwachte livestream van Wie is de Mol en regelde ik last minute het verjaardagsfeestje van mijn zoon bij het Sport & Spel Paleis in de Uithof. Ondertussen ontdekten mijn moeder en haar man het eiland Karpathos.

amersfoort-reisblog

Het fotogenieke Amersfoort (boven) en Hoorn (onder).

hoorn-reisblog

nederlandse-steden

leuke-nederlandse-steden

Stad en strand, ik hou er allebei van!

reisblogger-jaaroverzicht

Een zomerse avond op De Pier.

zomer-in-scheveningen

En nog meer zomerse avonden in… Griekenland!

vliegen-corona

Wat was het heerlijk om weer te vliegen!

beach-club-rhodos

Rhodos Stad ligt direct aan zee.

wandelen-op-rhodos

Ons geheime strandje!

vakantie-griekenland-met-kinderen

Rhodos Stad heeft niet alleen stranden, maar ook een middeleeuws centrum!

middeleeuwse-deel-rhodos-stad

De binnenstad staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco!

katten-in-rhodos-stad

Met de lokale bus reisden we naar Lindos.

lindos

Ook maakten we een roadtrip met een taxi.

roadtrip-rhodos

En we pakten de boot naar het eilandje Symi.

symi

waar-geweest-in-2021

September

De scholen waren weer open (hoera!) dus ik kon eindelijk weer rustig werken. Dacht ik. Na 1 week werd mijn zoon al naar huis gestuurd vanwege een besmetting. De hele klas moest in quarantaine. Zucht, daar gingen we weer.

Vroeg in de ochtend bezocht ik de bloeiende heide in natuurgebied Solleveld en dat was werkelijk prachtig! De herfst hing al in de lucht, terwijl het een paar dagen later ineens nog zomers warm was in Kijkduin. Ik fietste er weer voor de zonsondergang naartoe.

Op een vrijdag ging ik naar Gorinchem dat was uitgeroepen tot mooiste vestingstad van Nederland. Met Open Monumentendag –twee dagen!- bezocht ik tal van mooie plekken in Den Haag die normaalgesproken voor publiek verborgen blijven of waar je niet zo snel naartoe gaat, zoals het Kabinet van de Koning, de Koninklijke wachtkamer op Hollands Spoor, de Lourdeskapel, de Nieuwe Kerk, het Haags Openbaar vervoer museum, twee stadstuinen en een mooie moskee in China Town.

Ook maakte ik met een vriendin een mooie vlonderwandeling dwars over de Nieuwkoopse Plassen naar Meije en genoot van zonnestralen en heerlijk eten bij Strand Zomer. Daarna brak de ellende aan met de crash van mijn pc, werd er eindelijk iets aan mijn drinkwater gedaan (ik heb door een niet direct gevonden gaslek drie maanden ondrinkbaar drinkwater gehad!) en stapte ik op Prinsjesdag met mijn zoon op het vliegtuig in Madurodam, nog altijd één van de leukste uitjes in Nederland en een must als je met kinderen naar Den Haag of Scheveningen gaat.

Aan het eind van de maand bezocht ik Escher in ’t Paleis en de Ridderzaal op het Binnenhof, treinde naar Bergen op Zoom, belandde in de binnenstad middenin het Krabbefestival vol dweilorkesten en fietste naar Fort de Roovere met de Pompejus en de Mozesbrug in Halsteren.

spinnenweb-fotograferen

Schaapjes en spinnenweb met dauwdruppeltjes in Solleveld.

schapen-op-de-heide

strand-kijkduin

Dichtbij zee wonen voelt gelukkig altijd een beetje als vakantie.

kijkduin

Toch bleef ik ook andere plekken verkennen.

gorinchem-vestingstad-nederland

Ik ontdekte nieuwe plekken in eigen land en eigen stad.

moskee

Wandelen bij de Nieuwkoopse Plassen.

wandelen-nieuwkoopse-plassen

Het Brabantse Bergen op Zoom.

bergen-op-zoom

Weerspiegeling van de Pompejus vanaf de Mozesbrug.

mozesbrug-pompejus

En met mijn zoon stapte ik in september nóg een keer in een vliegtuig.

flying-dutchman

Oktober

Terwijl mijn moeder aan de Costa Blanca zat (waar haar man aan een wielervakantie deelnam in het achterland van Benidorm) volgde ik met mijn tieners Expeditie Robinson (zie de eerste foto hieronder) en maakte wandelingetjes in eigen omgeving. Tijdens een persavond over Malta bezocht ik het Rijksmuseum van Oudheden; niet alleen voor een tentoonstelling over de Tempels van Malta, maar ook de expositie over Doggerland; en stiekem dwaalde ik ook nog even tussen de Grieken, Romeinen, Etrusken en Egyptenaren door.

Ook was ik uitgenodigd voor een instameet met allemaal instagrammers die ik nog niet kende. We waren een volle dag op pad, in de steden Leerdam en Vianen, maar ook bezochten we Fort Everdingen, de Doorgezaagde Bunker (gaaf!) en andere plekken ‘Tussen Lek en Linge’ zoals de tour heette.

De Japanse Tuin in Den Haag was eindelijk weer open, dus nam ik direct een kijkje. Ook spotte ik schattige vliegenzwammetjes in Clingendael (wat sowieso een prachtplek is voor een wandeling) en vele andere paddenstoelen. Met de familie gingen we gezellig Aziatisch all you can eat-en bij Atlantis in Almere. Er werkten robots (serieus!) en we grapten dat we wel alvast konden doen alsof het al Kerst was, niet wetende dat we met Kerst niet meer allemaal samen zouden zijn.

Ik wandelde voor de zoveelste keer over het Binnenhof en spotte weer overal street art in de stad. Ook was ik weer even in Rotterdam en Tilburg èn op safari in Beekse Bergen, waar je trouwens ook kunt overnachten.

expeditie-robinson-kijken

In het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden.

egyptenaren

Deze kerk in Leerdam was ook echt een parel.

kerk-leerdam

Paddenstoelen fotograferen in het bos.

herfst-clingendael

De Japanse Tuin was weer even open.

japanse-tuin-clingendael

Park Clingendael is sowieso mooi voor een wandeling.

clingendael-den-haag

Lekker eten met de familie in Almere.

all-you-can-eat-nederland

Follow my footprints in Den Haag.

denise-den-haag

Ook was ik weer een paar keer in Rotterdam dit jaar.

street-art-rotterdam

En waande ik me tijdens een bootsafari in Brabant een beetje in Botswana.

op-safari

Op safari in eigen land! Tip: overnachten bij Beekse Bergen kan ook!

safari-beekse-bergen

November

Ik begon de maand met een event voor reisprofessionals in het Spoorwegmuseum in Utrecht (waar ik met de kinderen al eens geweest was) en waar ik werd bijgepraat over Albanië, wijnreizen en wandelen op de Canarische Eilanden. Ben jij wel eens op bergachtig Gran Canaria, buitenaards Lanzarote of  vulkaaneiland La Palma geweest bijvoorbeeld?

Ondanks de regen maakte ik nog een mooie wandeling door Utrecht. Een vriendin trakteerde me op een gezellig avondje: een Parijs’ etentje bij Café de Florèz in mijn eigen Den Haag. Wat was dat genieten! De dag erop had ik een persmiddag in het Hard Rock Hotel Amsterdam American en sloot ik om half 10 nog met een collegablogger af met een heerlijke spaghetti aglio e olio op een verwarmd terras in één van de meest toeristische straten van Amsterdam.

Park Sorghvliet bezocht ik elk seizoen een keer, zo ook in de herfst, maar dat niet alleen. Ik maakte een wandeling door regenachtig Schiedam, bezocht het pas geopende Depot in Rotterdam, ook van bovenaf. In de Haagse Schilderswijk ontmoette ik vluchtelingenmeisje Amal die door Europa trok. Ik zag de zon weer supermooi ondergaan in zee. Zelfs het Marina Beach hotel werd door de ondergaande zon magisch mooi verlicht.

Ik treinde naar Hilversum voor een herfstwandeling bij Lage Vuursche met mijn vader, met een speciale reden, maar daar kan ik verder niks over zeggen. Herfstkleuren laat ik je in elk geval wel zien.

spoorwegmuseum-utrecht

Het Spoorwegmuseum in Utrecht.

internationale-trein

Met een vriendin lekker uit eten in Den Haag.

cafe-de-florez

Een wandeling door Schiedam.

schiedam

Een bezoek aan het Depot in Rotterdam.

depot-rotterdam

Het Marina Beach hotel bij zonsondergang in de haven van Scheveningen.

den-haag-marina-beach-hotel

De zon in zee zien zakken is élk jaargetijde mooi!

zonsondergang-zuiderstrand

En toch nog een herfstwandeling…

boswandeling

De Lage Vuursche.

herfstwandeling-lage-vuursche

Van oranje herfstblaadjes tot een oranje zonsondergang aan zee…

zonsondergang

December

December was een drukke maand. De kinderen waren extra lang bij mij en daar kwam vervolgens ook de vervroegde kerstvakantie nog eens bij. Mijn plannen om nog op pad te gaan en vooral om mijn werk zoveel mogelijk voor hun vakantie af te ronden, liepen weer eens in de soep. In mijn eentje dwaalde ik nog wel even door de Gevangenpoort en zo voelde ik me soms ook een beetje: gevangen in een lastige situatie die altijd maar voortduurt. Zodra ik de deur uit ging vergat ik dat even en voelde ik me weer vrij.

Ik mocht mee met een instameet in mijn eigen Den Haag ter promotie van het Museumkwartier. Zodra de musea weer open mogen zal ik er aandacht aan besteden. Eén coole plek verklap ik alvast: de nieuwe fietsenstalling bij Den Haag Centraal: Take a Brake! Ook de dagen erna fietste en wandelde ik nog wat in eigen stad, in de haven en richting de vuurtoren en het strand van Scheveningen waar je ondanks het slechte weer soms toch de zomer even ruikt.

Voorburg in kerstsfeer verraste me en daarna maakte ik één van mijn mooiste foto’s van het jaar: deze van het witte kapelletje op een heuvel aan de rand van Den Haag. Wat een plaatje! Met open mond liep ik rond. Je zag ‘m al in m’n blog vol bizarre en bijzondere plekken in eigen land. Ook wandelde ik voor de tweede keer dit jaar over het vlonderpad naast Drievliet, een plek die de meeste mensen in Den Haag helemaal niet kennen!

Ik spotte spontaan weer street art (lees ook zeker mijn uitgebreide blog over Street art in Den Haag) en werd wederom verwend door een lieve vriendin, vierde Eerste Kerstdag met de kinderen bij mijn moeder en zat Tweede Kerstdag in mijn eentje aan de raclette.

De dagen erna was ik aan het werk en was zelfs een wandelingetje niet leuk. Getver, wat verafschuwde ik dit druilerige weer. Ik had er zó genoeg van! Jaren reisde ik naar de mooiste plekken en nu pakte ik uit pure frustratie op de bonnefooi de trein en liep ik niet veel later in de miezerregen in Zoetermeer! Of all places…

Wat wás ik voor reisblogger!

surfers-scheveningen

Het strand van Scheveningen geeft gelukkig altijd een beetje ‘zomergevoel’.

aloha

Ik maakte nog een mooie kleurrijke foto…

tonnen-scheveningen

In de haven van Scheveningen.

haven-scheveningen

En ineens waande ik me in Azië. In Sri Lanka, Thailand, Maleisië, Myanmar, Nepal…

jaaroverzicht-reizen-2021

Maar vooralsnog was ik al blij als ik door de regendruppels heen wat kleur zag.

het-weer-in-nederland

Mèh, dat kloteweer hier ook altijd!

zoetermeer

Dit was één van de weinige dagen in december dat de zon wél lekker scheen:

kerkje-op-terp

De laatste dagen van 2021

Met Rail Away op de buis droomde ik weg naar warmere en drogere plekken: de Trenino Verde doorkruiste Sardinië. Had ik maar gewoon een reis naar Italië geboekt. Of naar Spanje! Met 25 graden in december was het uitzonderlijk mooi weer in Valencia!

‘Zal ik, zal ik, zal ik?’ dacht ik steeds. Ik hou zó van het zuiden! Ik bedacht een vraag op Facebook:

‘Stel je mocht de rest van je leven nog maar naar 1 land op vakantie. Welk land kies je? Mijn antwoord staat hier.’

Ook zag ik goedkope tickets naar Milaan en Praag. Ook leuk! En toch boekte ik het niet.

trenino-verde

30 december 2021

Op de voorlaatste dag van het jaar maakte ik met een vriendin een mini roadtrip vanuit Arnhem. We bezochten het Romeinse masker aan de Waal met zicht op Nijmegen (de stad waar ik gestudeerd heb), namen een kijkje in Beek, wandelden naar de Motteburcht bij Berg en Dal en tuurden vanaf uitkijkpunt De Duivelsberg over Duitsland.

Samen met de vriendin met wie ik op zonnige bestemmingen als Santorini, Gran Canaria en Sicilië was geweest, en in de winter naar mediterrane steden als Venetië, Nice, Dubrovnik en Lissabon, verlangde ik naar het buitenland.

We besloten spontaan naar Duitsland te gaan. Nu we zo dichtbij waren kon het! En zo liep ik op 30 december ineens nog in Kleve! Niet om te shoppen, maar gewoon om even een vleugje buitenland te ervaren: een andere taal, andere huizen, een andere sfeer.

Aangezien 2G in Duitsland al gold en de vriendin met wie ik was niet gevaccineerd is konden we niet zoveel, maar een terrasje pakken kon wel en dat was, op deze zowaar best zwoele einddecemberdag best wel even fijn. Nou ja, zwoel zwoel, je verlegt je grenzen gewoon een beetje en we probeerden het maar even positief te zien.

hoofd-nijmegen

Wandelen bij Nijmegen, Beek en Berg en Dal.

wandelen-bij-berg-en-dal

En toen reden we spontaan naar Duitsland…

dagje-duitsland

En sloten toch nog af met een drankje op een terras in Kleef!

terras-duitsland

31 december 2021

De laatste dag van het jaar schreef ik aan dit jaaroverzicht. De kinderen waren volgens het schema bij hun vader en ik vierde de jaarwisseling alleen. Dat klinkt misschien zielig, maar ik ben echt de enige niet. Er zitten meer mensen alleen dan je denkt en het was oké zo. Tot het 12 uur moment was het helemaal niet erg. Met een wijntje en een oliebol erbij werkte ik nog een beetje en keek naar Peter Pannekoek. Toen het vuurwerk klonk (ik dacht heb ik het bericht gemist of zo dat vuurwerk toch is toegestaan?) en buiten overal mensen samen stonden, was er even een slikmomentje.

Ik herpakte mezelf en zou deze eerste dag niet meteen verknallen. Spijt had ik het afgelopen jaar vooral gehad van de trips die ik níet geboekt had en dat had weliswaar een reden, maar ik nam de gok. Op 1-1 om 1:00u ’s nachts boekte ik voor de nacht erop voor 56 euro een hotel inclusief ontbijt in Zuid-Limburg.

Ik ben blij dat ik dichtbij de kust woon, maar daarnaast vind ik het zuiden van Limburg één van de mooiste regio’s van Nederland. 

Januari 2022

En zo treinde ik meteen op de eerste dag van 2022 naar Zuid-Limburg! Ik logeerde in een (zeker voor singles èn nu in de winter!) zeer betaalbaar en centraal gelegen viersterrenhotel in Valkenburg: hotel Atlanta. Niet hip en trendy, maar een fijn familiehotel waar ze supervriendelijk waren en waar alles rond corona perfect geregeld was. Ik had niet alleen mijn eigen kamer, maar kreeg zelfs een privé kamertje om te eten; niet onhandig met je bord op schoot eten dus, maar keurig gedekt, aan tafel.

Ik ontdekte Valkenburg zonder toeristen en natuurlijk de mooie omgeving, bij Gulpen waar ik ontzettend van genoot. Met het heuvelachtige landschap, de kleurenvlakken en de cipressen in de verte bij Eys voelde het toch nog een beetje alsof ik in Toscane was.

Met dit uitzicht was ik het jaar alvast goed begonnen!

zuid-limburg

valkenburg

Last minute boekte ik een nachtje in hotel Atlanta. Niet trendy, maar heel fijn!

hotel-atlanta

Druk

Recapitulerend heb ik ondanks corona en andere perikelen toch echt heel veel gezien en gedaan dit jaar en veel mooie plekken met jullie gedeeld. Als je het zo leest, lijkt het alsof ik bijna alleen maar weg was, maar de meeste tijd bracht ik braaf achter mijn pc door, druk bloggend, maar meestal wilde ik dat juist graag, maar kon het weer niet, door gesloten scholen of verkouden kids.

Regelmatig vroeg ik me af hoe ik het nú weer allemaal moest klaarspelen met mijn tieners thuis, het helpen met huiswerk (het afgelopen jaar was één grote opfriscursus geschiedenis, Duits, Frans, economie, wis- en natuurkunde), puberbuien bedwingen en dagelijkse dingen als met boodschappen slepen, koken, afwas en was. Als single parent stapelt alles zich op en kun je niks verdelen; dat blijf ik pittig vinden.

mooi-weer-in-mei

Des te meer genoot ik dan van een wandeling of luchtige momenten als deze.

juni-duinen

Reisblogger zijn

Als ik andere reisbloggers alsnog van hot naar her zag reizen, was dat wel eens moeilijk. Ik verlangde er ook zo naar! Met verbazing zag ik hoe sommigen echt élke schoolvakantie of vrij weekend volplanden en hoe ze een dag na de ene reis alweer met de volgende bezig waren. Dat kan ik om diverse redenen niet en willen mijn tieners ook niet, maar hoe fijn is het als je steeds weer gewoon in de auto kunt stappen en gaan!

Ik zag stellen die sámen zo genoten van het reizen dat je bijna weer een relatie zou willen. Maar ik zag ook dertigers die een leven leiden als dwalende digital nomads. Voor die laatsten, die hun eigen plan trekken en het helemaal alleen doen, heb ik echt bewondering in deze tijden!

Last minute beslissen

Zelf zocht ik tientallen tripjes uit die ik uiteindelijk niet boekte. Of ik ging wel, maar besliste dat pas op het laatste moment. Nou ja, mijn situatie is nou eenmaal anders en ik kan mijn leven niet met singles, stellen of gewone gezinnen vergelijken, zelfs niet met de meeste eenoudergezinnen, maar ik maak er toch het beste van en vind het vaak juist heerlijk om spontaan te beslissen.

Vergeleken bij de doorsnee Nederlander heb ik alsnog heel veel gezien! En… ik heb toch nog gevlogen!

qr-code-internationaal

Blogs

Ik publiceerde minder blogs dan ik wilde, maar maakte ook dit jaar weer veel werk van de blogs die ik wel schreef. Blogs waar dagen en soms zelfs weken werk in zit. Blogs met ècht veel tips. Blogs die bijna complete reisgidsen zijn, zoals deze van de stranden in Zuid-Frankrijk (inclusief mooie kustpaden om te wandelen!) en dit blog (dat als review begon) over roadtrips in Europa. Zo heb ik er nog een aantal in Word staan. En zo hád ik er veel in Word staan, toen mijn pc een paar maanden geleden crashte en het ook door een gespecialiseerd bureau niet meer terug te halen was van mijn SSD-schijf. Wát een drama. Toen daarna ook twee van mijn andere back up media met oudere foto’s het begaven en ik nog meer kwijt was dan ik aanvankelijk dacht, moest ik mezelf echt weer even herpakken.

Ik schreef blogs boordevol informatie, zoals dit blog over de stranden in Zuid-Frankrijk en dit blog over roadtrips in Europa.

Best gelezen blogs

Gelukkig waren er ook dit jaar weer een aantal blogs die het extra goed deden, hoewel het wel andere zijn dan vorig jaar. Ik heb een rijtje blogs die meer dan 10.000x gelezen zijn dit jaar, daarna volgt de rest. Van de in 2021 nieuw geschreven blogs springt er eentje uit. Die piekte genoeg om tijdelijk in mijn top 10 te staan. Fijn!

Top 10 blogs

Van mijn top 10 best gelezen blogs van 2021 bestaat de helft uit blogs over Nederland. Dit komt duidelijk door het hele coronagebeuren, want in 2018 en 2019 waren dat er slechts 2 van de 10 en in 2017 maar 1 van de 10. M’n meest gelezen blogs waren toen allemaal blogs over Spanje, Italië en Griekenland, landen waar ik zó van hou.

Blogcijfers

Hoe dan ook, een mooi nieuw blogrecord haalde ik wel. In de maand augustus bezochten in 1 maand tijd maar liefst 91.890 unieke bezoekers reisblog followmyfootprints.nl. Bijna 92.000 mensen! Ook andere maanden ging het beter dan vorig jaar èn beter dan in 2019. Zo is er toch nog hoop, ook al verschuift de interesse een beetje van Zuid-Europa naar Nederland, maar ik blijf hopen dat dat tijdelijk is.

Yes, in augustus keken bijna 92.000 mensen op m’n blog!

Follow my footprints op social media

Uiteraard heb ik ook een grote groep volgers op social media. Op Facebook en Instagram natuurlijk, maar mijn favoriete kanaal is al jaren Twitter, waar ik meer dan 6.000 volgers heb. Nog altijd wordt Twitter door veel mensen als iets negatiefs gezien, maar ik krijg er juist positieve energie van. Ik deel er vaak foto’s en kom er zelf ook mooie dingen en aardige mensen tegen. Op Instagram was gelukkig ook een duidelijke groei zichtbaar. Daar heb ik nu ruim 4.800 volgers. En op Facebook ruim 4.600. Daar komt van alle social media het meeste traffic vandaan, hoewel het gros via Google op m’n blog terecht komt.

Inspirator

Naar aanleiding van Tweets met foto’s die ik vorige week deelde van plekken die ik pas nog bezocht, schreef een volger dit op Twitter: “Twee dagen terug dacht ik ‘Was ik maar in Nijmegen’. Nu is het ‘Was ik maar in Valkenburg.’ Je brengt wat teweeg Denise.”

Kijk, dat zijn leuke reacties. Dan weet je dat je mensen inspireert. Daar doe ik het voor.

Persreizen

Op persreis naar het buitenland ging ik dit jaar niet. Ik had wel echt leuke uitnodigingen, zoals Valle d’Aosta in de zomer, fietsen in de Ardêche en de Drome, een herontdekking van de Costa Dorada, een uitgestelde reis naar Argelès sur Mer (en de Côte Vermeille), tripmogelijkheden naar België en zelfs uitnodigingen uit onverwachte hoek, zoals het promoten van een busreis in coronatijden, maar helaas kreeg ik het dit jaar wegens iets lastiger privé omstandigheden niet voorelkaar. M’n laatste echte persreis was naar de Algarve in november, nog net voor corona. Enkele samenwerkingen waren er nog wel. En de wil is er altijd!

Pers events in Nederland

Ook had ik diverse persuitnodigingen voor events en bezichtigingen in eigen land. Ik mocht een kijkje nemen bij het toffe nieuwe stadsstrand van Breda (Insight Beach) ging naar twee events in de foodhall in Scheveningen (lees zeker m’n blog met nieuwe hotspots in Scheveningen!), mocht naar de opening van het Legoland Discovery Centre, naar een tentoonstelling over de tempels van Malta in Leiden en twee travel press events in Amsterdam, o.a. in het Hard Rock Hotel Amsterdam American. Foto’s van het hotel zie je hier. Ik was er echter niet voor het hotel zelf, maar voor mogelijke samenwerkingen in 2022.

Tussendoor mocht ik naar openingen van verschillende restaurants, maar ik moet ook tijd overhouden om te schrijven, dus moest ik keuzes maken.

pers-event

Instameets

Ook werd ik uitgenodigd voor een instameet Tussen Lek en Linge (waarover ik op diverse kanalen postte en dit blog schreef) en een Instameet in het Museumkwartier in Den Haag, waar je ook al diverse posts van op social media kon zien.

instameet-nederland

Instameet ‘Tussen Lek en Linge’, boven en onder.

street-art-leerdam

Thuisonderwijs

Genoeg leuke momenten dus, die het nare coronajaar vaak éven deden vergeten. Al die maanden thuisonderwijs en online onderwijs in de woonkamer (waar ik ook werk) hebben er echt ingehakt bij me. De weinige momenten om –in een klein huis- rustig te kunnen werken braken me op. Ik heb echt rust en stilte nodig en dat was er haast niet, waardoor ik me steeds gefrustreerder voelde.

Waar een ander met het thuiswerken toch wel betaald krijgt, ook als het met de kinderen erbij even niet zo opschiet, geldt dat bij mij niet. Ik moet het zelf doen. En dat was pittig. Na een lange dag ’s avonds nog bloggen? Ik kón niet meer!

Testen

En niet te vergeten al die keren dat we moesten testen! Ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt. Regelmatig was één van de twee thuis vanwege een verkoudheid of door een besmetting in de klas. Steeds weer fietsten we naar testlocaties. We waren elke keer negatief en probeerden positief te blijven.

wie-is-de-mol-rotsen-tsjechie

Credits beeld: AVRO-TROS

 

Des te meer genoot ik van kleine dingen als samen naar Wie is de Mol of Expeditie Robinson kijken. Daar keken we echt elke keer zó naar uit!

Terugblik privé

Oké, ik ontdekte eigenlijk ontiegelijk veel in eigen land, maar verder was ik een kluizenaar. Sociaal stond mijn leven op een erg laag pitje. Waar andere singles in coronatijd bleven daten, deed ik dat helemaal niet. Niet dat het me niet leuk leek hoor, maar zelfs in deze ‘saaie’ tijden vond ik het leven al druk. En zomaar met wildvreemden afspreken was besmettingsgewijs toch echt een risico.

Ik wil echt weer graag uitgaan, uit eten, iets drinken met vriendinnen en dansen als vanouds, maar dan wel zoals het was. Toen feestjes vanaf de zomer weer konden, ging ik niet. Om eerlijk te zijn, ik durfde het nog niet aan. In een vliegtuig stappen vond ik minder riskant!

Familie zag ik wel, maar door corona was ook dat minder dan andere jaren, omdat we voorzichtig moesten zijn, ook qua leeftijd, ziekte, etc. We hielden ons dus netjes aan de regels, hopende op veiliger en vrolijker tijden.

Corona

In mijn jaaroverzicht van 2020 schreef ik: ‘Terwijl ik een warme chocomel naar mijn zoon breng hoor ik Wake me up when it’s all over van Avicii. Soms zou je inderdaad wel willen dat iemand je pas weer wakker maakt als corona voorbij is en lockdowns tot het verleden behoren.’

Vorig jaar geloofde ik nog dat dat moment snel zou komen en dat corona zou verdwijnen. Inmiddels weten we wel beter, maar we moeten er het beste van maken. Kijken wat nog wél kan. En ook al is reizen lang niet meer zo makkelijk als het was, ik wil het wel blijven doen. Daar leef ik voor!

Spijt van wat ik níet boekte

In 2021 had ik vooral spijt van de reizen die ik níet boekte en kon ik om diverse redenen soms geen kant uit, maar ik deelde toch veel moois. Hopelijk heb je daar inspiratie uit kunnen putten. Ik heb nog lang niet alles gedeeld wat ik gezien en gedaan heb, dus er zit nog genoeg in de pijplijn.

Reisherinneringen

De mooiste momenten van het jaar waren zoals altijd de momenten waarop we op reis waren. Waar ik andere jaren vaak in mijn eentje op pad was, reisde ik nu vooral mét de kinderen. Griekenland was dit jaar ons hoogtepunt, maar ook Amsterdam en het weekendje Maastricht en omgeving was top! Samen met mijn schatten was dat echt heel leuk!

reizen-met-de-trein-tieners

Momenten die je bijblijven

Toen ik 30 december nog een dagje met een vriendin op pad was en weer zoveel verschillende plekken zag, besefte ik weer: dit zijn de momenten die je bijblijven. Niet die zoveelste dag thuis, maar juist die dagen waarop je eropuit trekt.

Op 1 dag kun je eigenlijk zóveel zien!

Dit jaar ga ik dat dus weer doen en jij hopelijk ook! Sowieso in Nederland, maar liefst lekker wat verder.

Mooiste moment van het jaar

De fijnste reisherinnering dit jaar deelde ik op Instagram al. Dat was denk ik dit moment hieronder, op het kleine en kleurrijke Grieks eilandje Symi, samen met mijn tieners. We wandelden er heerlijk rond, lunchten op een terrasje in de haven en ze waren zo gezellig. Lekker samen in het buitenland!

Ja, zó onthoud ik 2021 graag!

Natuurlijk zijn er spectaculairdere reizen mogelijk, ook ik maakte in het verleden heel andere reizen en hoop dat weer te kunnen gaan doen, maar in coronatijden mag je hier ook al blij mee zijn. Hopelijk mogen we in 2022 weer van zulke momenten meemaken met z’n drietjes.

vakantie-met-tieners

Kopfoto

Als kop van dit jaaroverzicht koos ik voor een zonnige foto op Rhodos, met -jawel- mezelf in bikini in beeld. En hoewel ik daar best lang over twijfelde, vond ik het -ondanks dat hij iets ‘over de top’ is en ik tegenwoordig helemaal de rust niet meer heb om een dag op het strand te liggen– toch de meest passende foto. De foto is gemaakt door mijn kinderen.

Waarom deze foto als kopfoto?

Ik koos deze foto als kopfoto. Waarom? Je ziet de mooiste bestemming die we dit jaar bezochten en één van de fijnste momenten van het jaar. Je ziet mij; het is mijn blog en mijn jaaroverzicht! Je ziet Griekenland, één van de populairste landen op m’n blog. De foto doet je wegdromen naar andere plekken dan Nederlan en geeft wat kleur in de donkere en grijze winter. Je ziet golven en ja, coronagewijs zitten we daar nog middenin. En aangezien de kans dat ik vanaf nu nog een keer een leuke foto in bikini heb vrijwel nihil is, dacht ik: nu of nooit.

reisblogger

Reisplannen 2022

Reisplannen voor 2022 heb ik al. Mijn moeder stelde voor om komend jaar met zijn tweetjes naar Berlijn te gaan, voor mijn vijftigste verjaardag, als het weer wat warmer weer wordt. Ik ben er nog steeds niet geweest, dus heel leuk om daar samen naartoe te gaan. En ja, je leest het goed, ik word dus inderdaad 50 dit jaar! Help!

Citytrip met mijn kinderen

In maart staat er een citytrip Italië op de planning, samen met mijn kinderen. De vlucht heb ik in de herfstvakantie geboekt, toen iedereen weg leek te zijn en we weer hoop hadden dat reizen vanaf nu weer makkelijker werd. Accommodatie en dergelijke moet ik nog boeken, maar leuke ideeën zat! Ik heb in elk geval één vurige wens en ik hoop dus dat ik je daar in mijn jaaroverzicht van 2022 over kan vertellen.

Laten we hopen dat het door kan gaan, zonder mondkapjes buiten en andere ellende, want ik verheug me erop, lekker met z’n drietjes van Italië genieten! 

vliegen-met-kinderen

Zomervakantie

En de zomer? Geen idee nog. Dromen genoeg, het liefst ver en exotisch. Een rondreis door Thailand met de kinderen lijkt me geweldig, maar corona- en budgettechnisch gezien zal dat ook nu wel weer niet haalbaar zijn. Gelukkig heb ik genoeg andere leuke ideeën en dromen, ook in Europa. Zolang het maar niet in Nederland is, want hoe mooi ons land ook is, het warme buitenland blijft kriebelen!

In een warm land rondwandelen en fotograferen, daar word ik blij van!

reizen

Trends en tips

Ook al hebben steeds meer mensen vliegschaamte, reizen kan nog steeds. Heb je nog geen plannen gemaakt, maar wil je alvast wat inspiratie opdoen? Wel naar het buitenland, maar minder vliegen? Kijk eens bij Green City Trip, via de banner hieronder.

Tegenwoordig kun je rechtstreeks met de nachttrein naar Venetië, Milaan, Praag, Wenen, Kopenhagen en zelfs Florence! Zonder overstappen dus en gewoon vanaf verschillende steden in Nederland! Kijk zelf maar:

Fly drive met vlucht, huurauto èn accommodatie

Liever toch vliegen? Wat dacht je van een fly drive? Lekker op pad in een zuidelijk land is altijd genieten! In Andalusië, Italië of Portugal misschien? Of boek een kleinschalige accommodatie bij Eliza was here. Met de auto die je erbij krijgt kun je lekker zelf op pad om mooie plekken te ontdekken.

Wist je dat Eliza was here tegenwoordig ook de Azoren aanbiedt?

728x90 - Verleng Think

Roadtrip met eigen auto

Wil je toch liever met eigen auto op pad? Denk ook eens aan Schotland, Noorwegen of de natuur in Zuid-Frankrijk. Of lees dit blog vol roadtrip tips in Bretagne, Cornwall, Cantabrië en andere mooie regio’s in Europa.

Of ga roadtrippen in Catalonië wat ik bij de maand juni al noemde en ontdek het bergachtige en groene achterland van de bekende costa. Ga tussendoor lekker wandelen, in de bergen of langs de kust. Wat dacht je van dit hotel in de natuur of deze heerlijke restaurants?

grand-tour-catalunya

Eilandhoppen

Eilandhoppen is ook leuk! Ontdek eens wat minder bekende eilanden in Griekenland. Je kunt er gemakkelijk een paar eilanden combineren in één vakantie, of dat nou de Cycladen of de Dodekanesos zijn. Liever toch een bekend eiland? Op Rhodos heb je alles en Rhodos Stad is ècht een aanrader, niet alleen in de zomer, maar juist ook in voor- of najaar!

Eilandhoppen Griekenland

Live Happy

Liever gewoon op zonvakantie op één plek? Kies voor een betrouwbare reisorganisatie zoals TUI. De Live Happy campagne heb je misschien al voorbij zien komen op televisie. Hier lees je over TUI’s vroegboekvoordelen.

Wil je i.v.m. corona liever niet te lang met allemaal vreemden in een vliegtuig zitten, bekijk dan deze bestemmingen: 20x zonvakantie op 2 a 3 uur vliegen. En deze eilanden kan ik ook van harte aanraden: De mooiste eilanden van Europa. Ik heb ze allemaal zelf bezocht!

‘Travel is the only thing you buy that makes you richer’.

Boek je nu dan krijg je flink wat vroegboekkorting! Een heerlijke zonvakantie, rond de Middellandse zee of op de Canarische Eilanden. Of wordt het Curaçao?

Creating memories

Zelf boekte ik mijn zomervakantie met de kinderen afgelopen jaar via Sunweb en dat was niet de eerste keer. Sunweb heeft best vaak accommodaties die anderen niet aanbieden. Ook zij hebben nu vroegboekkorting!

Het ‘zinnetje’ creating memories dat ze altijd gebruiken ging inderdaad op. Wij hebben mooie herinneringen gemaakt. Hopelijk dit jaar weer, waar dan ook, en jij ook!

rhodos-stad

Tips in Nederland

Blijf je toch nog liever in Nederland voorlopig? Kijk dan eens naar het prachtige Oasis Punt-West Hotel & Beach Resort wat ik in juni al noemde. Iets goedkopers? Dit huisje is ook leuk! Liever Landal? Dat is ook altijd goed. En een natuurhuisje is ook altijd lekker! Ook gewoon voor een weekend een keer, met zijn tweetjes. Even eruit!

Algemeen - 468 x 60

Boek tussendoor eens een bijzondere overnachting, juist ook met kinderen. Dat is goedkoper dan in de vakanties. Of ga dagjes op pad. Dat hoeft niet duur te zijn en kan coronaproof. Veel leuks is gewoon gratis te bewonderen. Inspiratie? Lees het blog Aparte plekken in Nederland.

oasis-punt-west

Dank je wel!

Dank je wel dat je mijn blog weer las; dit jaaroverzicht, of één van de andere blogs die ik schreef. Hopelijk doe je dat volgend jaar weer, want nog steeds heb ik genoeg te vertellen en genoeg foto’s te delen. Dingen waar je echt wat aan hebt en plekken waar jij misschien ook wel naartoe wil.

Ik ben bezig met blogs over verschillende Zuid-Europese landen en ook over Nederland volgt er nog vanalles!

januari-hardlopen

Social media

Als je het leuk vindt, volg me dan op social media, want daar post ik veel meer dan wat je hier op m’n blog ziet. Ik deel er niet alleen nieuwe blogs, maar vaak ook post ik al wat foto’s als ik ergens net geweest ben. Ook deel ik er regelmatig andere relevante blogs of ik blik eens terug op een eerdere reis, geef een geheimtip of tip een topbestemming. Dus ook als er een paar dagen geen nieuw blog online staat heb je hier altijd wat te lezen.

Follow my footprints op Facebook
Follow my footprints op Twitter
Follow my footprints op Instagram

Reageer ook vooral. Dat vind ik leuk! Like iets wat je mooi vindt, klik op de link, plaats een reactie, tag iemand. Daar help je mij mee en dan wéét ik ook dat je het gelezen hebt.

reisblog-follow-my-footprints

Hoe zal 2022 verlopen? Ik heb geen glazen bol, maar ik hoop echt een stuk beter. Meer dan ooit ben ik benieuwd hoe we over een jaar terugkijken!

hoe-ziet-de-toekomst-eruit

Waar gaan we naartoe dit jaar? Jij, ik, iedereen?

waar-naartoe-in-2022

Wordt het Zandvoort, Canada, Zuidoost-Azië of de Méditerranée? We zullen het zien.

In dit blog staan enkele banners en affiliatelinks. Mocht je van plan zijn iets te boeken dan zou ik het superfijn vinden als je dat via bovenstaande banners of linkjes doet, nu of een andere keer. Dat geldt ook voor de (wisselende) banners aan de zijkant van m’n blog (op mobiel onderaan). Voor jou maakt het qua prijs niets uit en voor mij is het een manier om toch iets te verdienen, wat fijn is, want ik geef ontzettend veel gratis tips weg en het schrijven van blogs is veel werk, vooral op de manier waarop ik het doe. 

De foto’s in dit blog heb ik allemaal zelf gemaakt of ik sta er zelf op. 

Welk blog, welke bestemming of welke foto die ik gedeeld heb heeft jou verrast of geïnspireerd dit jaar? En heb je al plannen voor 2022? 

werk-kwijt

Als je mooie werk weg is…

Het was even stil hier op Follow My Footprints, zelfs op InstagramFacebook en Twitter was ik rustiger. Nadat 12 dagen geleden mijn computer crashte en de interne SSD (mijn C-schijf) kapot bleek, was ik even uit het veld geslagen. Maanden werk was (en is) weg. Ik was er écht even van slag van.

Maanden werk was (en is) weg.

Foto’s save ik vrijwel wekelijks dubbel; sowieso elke maand en altijd na een buitenlandse reis, zelfs na elk uitstapje in eigen land, omdat ik als reisblogger natuurlijk gigantisch veel foto’s maak.

Ik maak echter niet alleen veel foto’s, ik schrijf dagelijks ook dik duizend woorden. De laatste keer dat ik al mijn Word-documenten dubbelsavede bleek -in de hectiek van alledag- in april te zijn geweest, terwijl mijn mega 8TB backup hub al die tijd klaar stond.

April?! Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan!

Het blauw met grijze scherm dat ik ineens kreeg voorspelde niet veel goeds. Wat ik met de pijltjestoetsen ook probeerde hij sprong steeds terug in de Aptio Setup Utility. Ik zette mijn pc uit, haalde de stroom eraf en sliep een nachtje in de hoop dat dit enge blauwe beeld de volgende dag weg zou zijn. Helaas.

Een ICT-student van Student aan huis kwam langs. Zijn naam klonk Grieks. Dat verzachtte de boel een beetje. Het bleek ook nog eens een schat van een jongen. En ja, hoewel ik het altijd lastig vind om zoiets te vragen, bang dat je iets verkeerds zegt, bleek hij inderdaad uit Griekenland te komen. Het kon ook niet missen, ik hoorde het zuidelijke accent in zijn stem. Hij kwam uit Athene en woonde pas drie jaar in Nederland. Wauw, en dan zó goed Nederlands spreken! ‘Dat komt door mijn vriendin,’ zei hij.  

Uiteraard hadden we het even over Griekenland. Ik bleek veel meer van zijn land gezien te hebben dan hij als Griek zelf en dus voelde ik me, te midden van mijn pc-ellende, ineens bevoorrecht. Ik weet dat de meeste Grieken het al decennia lang niet breed hebben, integendeel, de crisis heeft er ook nog eens behoorlijk ingehakt, maar dit was wel weer even een eye opener.  

Pas dit jaar was hij voor het eerst op vakantie naar een Grieks eiland geweest. Toen hij nog met zijn familie in Griekenland woonde was dat te duur. En dan te bedenken dat er genoeg Nederlanders zijn die elk jaar naar Griekenland gaan. Zelf heb ik inmiddels ook al meer dan 10 Griekse eilanden bezocht, van Santorini tot ZakynthosRhodos vorige maand zelfs nog!  

Al gauw bleek dat hij het pc-probleem niet op kon lossen of niks kon veilig stellen, zonder extra pc ernaast; wel hielp hij me met een aantal andere dingen, zoals de wifi, waar ik ook áltijd gedoe mee heb. Hij sloot TP-link aan, iets wat ik ook al maanden had klaar liggen, maar waar de moed me nog voor ontbrak.

Mijn zoon (die o.a. door quarantaine van de klas) sinds de start van het schooljaar meer dagen thuis was geweest dan op school, vroeg ook vanalles over zijn PlayStation waar ik me ook al tig keer in verdiept had, maar wat ik niet snapte, dus het was fijn dat eindelijk iemand hem kon helpen. Iemand die het snapte.

Ik belde met Coolblue, waar ik mijn computer vandaan had. Als mijn pc terug naar de fabrikant moest, zou ik hem drie weken kwijt zijn. Drie weken! Bovendien was ik dan sowieso alle bestanden kwijt, want computers worden i.v.m. de privacy alleen nog leeg verstuurd. Wel kon Coolblue via hun service-afdeling kijken wat er nog te redden viel, maar dan moest ik wel persoonlijk langskomen.

Lopend en met de tram sleepte ik mijn zware pc-bak naar het centrum van Den Haag. De reparatie-afdeling van Coolblue nam ‘m in, zette er een nieuwe SSD in en bestanden die op de HDD stonden konden godzijdank worden gered: tienduizenden foto’s.

bestanden-kwijt

Data recovery van een SSD (waar ook nog een heleboel op stond) bleek helaas andere koek, moet door een gespecialiseerd bedrijf worden gedaan en is vaak een zeer kostbare business. ‘Dit kan zelfs een paar duizend euro kosten’. Wat?!

Een paar duizend euro??!

Doen, zou je bij een goedlopend bedrijf zeggen. Documenten waar werk op staat zijn het zeker waard. Maar als inkomsten en arbeidsuren normaalgesproken al niet in verhouding staan, is iets als dit niet te betalen.

Als je dat dunne kaartje ziet vraag je je af hoe daar überhaupt zóveel op kan staan…

Op 18 april bezat ik kennelijk voor het laatst de tegenwoordigheid van geest om al mijn tienduizenden documenten weer eens te dubbelsaven. Ah, april, denk je dan, dat was gelukkig pas nog. Zo voelt het ja. Maar dat zijn 5 maanden!

Alles wat ik na 18 april geschreven heb (en nog niet gepubliceerd had) is weg.

Alles wat ik na 18 april geschreven heb is weg, ook veel bijna volledig afgeschreven blogs die de komende maanden nog online zouden komen, maar waar ik alleen de laatste hand nog ‘even’ aan moest leggen. Ja, ik werk altijd aan heel veel blogs tegelijk.

De 9 blogs van de Frankrijk-reeks waar ik nog mee bezig was en waar ik al zóveel tijd in had gestoken, de eerste bloguitwerkingen over Rhodos, nog twee blogs over Griekenland, twee blogs over Kroatië, pakkende beginnetjes van blogs over zóveel bestemmingen in Nederland, blogs over wandelingen de afgelopen maanden, over onze sup-ervaring die ik eindelijk juist leuk had beschreven, toffe vogelspotplekken, aanvullingen op leuke lijstjes die ik nog online wilde zetten, andere uitgewerkte ideeën, een mooi book review voor een uitgeverij… en vast nog veel meer, wat ik nu zo gauw niet kan bedenken.  

boek-review

Het is allemaal weg.  

Iedereen die mij al wat langer volgt weet dat het geen korte ‘flutblogjes’ betreft, maar dat het zeer uitgebreide blogs zijn, boordevol informatie, tips en linkjes naar extra leesmateriaal, zoals je bijvoorbeeld in de blogs over de mooiste stranden van Zuid-Frankrijk en de mooiste natuur in Zuid-Frankrijk kunt zien.  

Blogs waar al dagen en vaak zelfs weken werk in is gaan zitten; blogs waar ik veel research voor heb gedaan (of alles nog bestaat en websites waar je meer informatie kunt vinden), of juist mooie zinnen die je één keer bedenkt -in een bepaalde flow– en die er een volgende keer lang niet meer zo mooi uit komen.

Als je overal altijd zó je best op doet en er met zoveel passie aan werkt, doet dat pijn. Als je al zóveel gegeven hebt…

Als je overal altijd zó je best op doet en ergens met zoveel passie aan werkt, doet dat pijn. Als je al zóveel gegeven hebt… Ik ben een perfectionist en wil vaak volledig zijn. Maanden moeite voor niets. Het klinkt stom, maar het voelde een beetje als rouwen.

De energie om alles weer opnieuw zo mooi en uitgebreid te gaan doen, is er niet meer. De tijd ook niet. Ik wilde het juist afmaken en dóór, omdat ik nog zoveel andere leuke ideeën heb waar ik ook nog wat mee wil.

Even stopte ik met schrijven. Blogs schrijf ik achter mijn pc en niet op een laptop zoals veel mensen doen. Ik wil nog wel steeds eens een goede laptop aanschaffen, zodat ik ook eens naar een rustig hoekje van het huis kan vluchten als mijn tieners thuis zijn, maar achter mijn bureau, op mijn pc en met de juiste programma’s, werk ik gewoon het lekkerst. Ik zat echt even met mijn handen in het haar.

handen-in-het-haar

Social media dan? Dat kon nog wel, maar even verging me het plezier om überhaupt nog iets te posten. Er zaten al zoveel dingen tegen, van een klas in quarantaine en weer thuisonderwijs tot een aanhoudend waterprobleem, dit erbij was de… eh, druppel.

De klas in quarantaine, thuisonderwijs en een waterprobleem. Dit was de druppel.

Het eerste weekend met mijn kapotte pc viel nog mee. Sterker nog, nu ik toch niet kon werken en niet naar mijn pc gezogen werd, voelde ik ineens een herwonnen vrijheid. Ik besloot lekker op pad te gaan en liet de pc-ellende thuis. Even voelde het weekend weer zoals het in een ver verleden voelde, toen ik nog geen blogger was. Wat kon ik ineens veel doen op een dag!

Even voelde het weekend weer zoals het in een ver verleden voelde.

Tijdens Open Monumentendag(en) bezocht ik het ene bijzondere plekje na het andere en voelde ik de energie weer stromen. Ja, dingen ontdekken, dát geeft me energie! Van wat ik zaterdag bezocht postte ik al wat op Instagram en van de plekjes die ik zondag allemaal nog zag zette ik mijn iPhone-foto’s op Facebook. 

Ja, nieuwe of onbekende plekken ontdekken, dát geeft me energie!

blogger

Terwijl het spontaan begon te nazomeren en ik nog een fijne zondagmiddag had waarop door vriendin Josefien deze foto van mij werd gemaakt, had ik nog een sprankje hoop dat het hele euvel zich vanzelf oploste. Dat alles gewoon goed kwam, zonder gedoe. Net zoals ik dat al maanden van mijn niet drinkbare drinkwater hoopte, maar dat was tevergeefs.

Drinkwater? Ja, ik heb al drie maanden zeer vreemd (vies!) smakend drinkwater.

Vorige week kwam de loodgieter en is de vloer in huis open gegaan om de leidingen te checken. Lood lag er nog wel, maar geen loden leidingen; die zijn allemaal 10 jaar geleden vervangen. Verder zagen we niks geks. Over gek gesproken, voor het eerst besefte ik wat een raar woord loodgieter tegenwoordig nog is. Maar goed.

drinkwater-test

Na alle testen die ik zelf al gedaan had (de TSTCHECK drinkwatertest) is er een dag later eindelijk een monster genomen door een erkend waterlaboratorium. Er is zelfs een officieel smaakpanel aan te pas gekomen!

De uitslag is inmiddels binnen: bacteriologisch lijkt het in orde, maar er is inderdaad wel door alle 20 leden van het smaakpanel een afwijkende geur geconstateerd, dus… eindelijk de bevestiging dat ik niet gek ben.

Ondertussen drink ik al maanden uit grote 5-literflessen water die Dunea een keer had gebracht, leen water bij buren (die wel gewoon normaal drinkwater hebben) of kook het en doe het daarna in een dure Brita-kan met filter. Of ik kocht het.

Zei ik eerst nog tegen mezelf: ach, toen ik in het buitenland woonde, in Barcelona (voor mijn onderzoek naar Catalaans nationalisme) en Bangkok (waar ik bij een reisbureau werkte), kocht ik ook altijd water. Het went wel. En dat is ook zo, in sommige landen weet je niet beter. Maar voor drie personen water halen als je alledrie veel water drinkt én geen auto hebt, dat is niet te doen. Ik sjouwde me rot.

Hoe normaal het in sommige landen ook is, dit is niet normaal, we wonen in Nederland, hebben het beste duinwater uit de mooiste duingebieden, het moet gewoon goed zijn en het moest gewoon opgelost worden!  

Degenen die de afgelopen tijd zeiden: ‘Ik proef niet echt iets bijzonders’ verdenk ik nu van corona. Mijn kinderen en ik kunnen er niet één slok van drinken zonder het vanzelf weer uit te willen spugen. Die geur alleen al, elke keer als ik de afwas doe of de douche aan zet! Zó muf!

Nee, dan kun je nog beter wijn drinken.

Toen ook mijn Nespresso Mini-machine nog kuurtjes begon te krijgen en niet meer bruikbaar was, terwijl koffie net zo’n eerste levensbehoefte voor me is als water en een werkbare pc, had ik het helemaal gehad. Wat wás dit allemaal?! Laat me for god sake eens met rust. Ik wil gewoon werken!

Ik besloot mezelf op een Nespresso CitiZ te trakteren, want zonder koffie trok ik dit niet.

Inmiddels heb ik ook mijn pc weer opgehaald en dit weekend alles weer zelf geïnstalleerd voor zo ver dat lukte, maar van sommige dingen snap ik niks of het ziet er ineens heel anders uit. Windows, Office, Outlook, Word, het werkt allemaal anders dan eerst.

Met Microsoft Edge, Bing, Wordpad, Office Open XML en OneDrive werkte ik nooit, maar daar gaat het nu steeds naar terug en ik vind het maar niks.

OneDrive doet niet wat ik wil. Super irritant!

Ook dit soort dingen kosten weer energie. Wachtwoorden die niet meer kloppen, gebruikersnamen die ik niet meer weet. Ik word er zó chagrijnig van en vind het zó zonde van de tijd! Echt, ik háát pc-ellende. En ik hoor een irritante piep. Ik wil gewoon dat alles weer is zoals het was!

Nou ja, misschien laat ik de student gewoon nog een keer terugkomen.

Hoe dan ook, hard discs en SSD’s die kapot gaan, het zou niet moeten mogen, maar het kan gewoon gebeuren. Ik ben echt niet de eerste die het overkomt. Ze kunnen het na verloop van tijd begeven, zeker als je ze een jaar of 3, 4 a 5 gebruikt en al helemaal als je ze heel intensief gebruikt, zoals ik. Mijn vorige crashte een kleine 4 jaar geleden, ook toen was het de interne SSD. Dat kan dus gewoon, dus save je nog niet wekelijks of nog niet in de cloud, doe dat dan NU!

En ja, ook als je een hele goede computer had of hebt kan dit gebeuren, want daar had ik destijds nou juist in geïnvesteerd. Een desktop pc met HDD en SSD.

Onzeker word ik ervan, want wie zegt dat het niet weer gebeurt? De vraag is niet òf maar wanneer. Want nee, ik koop niet elke 2 of 3 jaar een nieuwe pc. En er voor honderden (zo niet duizenden!) euro’s naar laten kijken? De verhouding tussen werk en verdiensten is al jaren zoek, dus ik neem mijn verlies en zie het maar weer als een les, maar leuk is het niet.

Ik zou nog een diagnose en prijsopgave kunnen vragen ergens, maar misschien laat ik het maar.
Ondertussen ontdekte ik dat een losse kleinere Seagate backup met foto’s ook ineens niet meer leesbaar is, dus daar wil/moet ik wel nog een keer iets mee. Wel kun je tegenwoordig een Seagate back up met data recovery aanschaffen, maar meestal duiken problemen natuurlijk net erna op. Zekerheid dat je alles eeuwig en veilig kunt bewaren heb je niet.

Van mijn HDD kon alles gered worden. Alles wat ik tot april dit jaar geschreven heb, heb ik nog.  Gelukkig maar! Ook daar zitten nog volop blogs tussen waar ik al een halve week of meer tijd in heb gestoken en die ook nog niet online stonden, en hónderden ideeën, dus wat dat betreft kan en heb ik nog genoeg, maar het doet wel pijn dat ik alsnog veel kwijt ben. Zoveel weken werk voor niets… dan had ik liever wat langer vakantie genomen deze zomer, want juist toen ben ik wéken met de Frankrijk-reeks bezig geweest, en met zóveel blogs over Nederland.

denise

Mijn kinderen hebben ondertussen wel een les voor me: minder stressen. Maar ja, als ze zoals gisteravond weer met alles tegelijk komen, terwijl ik zelf al zoveel aan mijn hoofd heb, wordt het me wel eens teveel, ook al help ik toch weer.

‘Mama, heb je rood, geel en blauw papier voor mijn Mondriaan-robot?’, ‘Mama, wil je even meedenken met mijn verhaal over klimaatverandering?’, ‘Mama, kun je m’n redactiesommen nakijken?’, ‘Mama, kun je me nog even met natuurkunde helpen?’ en ‘O ja, mama, ik moet morgen mijn uitvinding mee.’

Uitvinding? Ja, deze uitvinding. Een topuitvinding. Doe mij die maar. En kun je dan ook nog wat van die rorupsjes verzinnen die 24/7 in een pc op zoek gaan naar zwakke delen en ze meteen herstellen? Daar voel ik wel wat voor.

Ik twijfelde of ik dit allemaal online zou zetten, maar ook dit ben ik. Ik doe het allemaal alleen en soms is het zwaar. Maar goed, blijven lachen maar. Ik pak mezelf maar weer op en ga ‘vrolijk’ verder. Schrijven waar ik nog over schrijven wilde en delen wat ik mooi vind. Als mijn pc meewerkt tenminste…

Update 23 september 2021: Vooralsnog werkt het allemaal totaal niet zoals ik gewend was, dus ik zit mezelf hier weer op te vreten van ergernis. Ik snap het gewoon niet meer en ben het zo zat. 🙁

zomervakantie

Zomervakantie 2021: inreisbeperkingen, wachten op uitslagen, QR-codes… Komt het allemaal wel goed?

Nou mensen, poeh, na een paar lastige weken waarin ik het even niet meer allemaal kon bolwerken, ben ik er weer! Voor veel mensen is de zomervakantie begonnen. Die vakantie waar we allemaal zo’n behoefte aan hadden en zo naar uit keken. Onbezorgd genieten en uitrusten of juist eindelijk weer eens lekker zorgeloos rondreizen na al die lockdowns.

Op vakantie?

Terwijl sommige mensen zonder problemen al lekker op vakantie zijn en alles hartstikke mee lijkt te vallen, moeten anderen op het laatste moment nog omboeken of missen een vliegtuig door een verlate testuitslag, ontbrekende formulieren, niet werkende codes en wat al niet meer. Ook met de auto is het voor een aantal landen een stuk minder relaxt dan het aanvankelijk leek.

En dat terwijl ons beloofd was dat we deze zomer toch echt wel weer ‘gewoon’ op vakantie konden. Het zag er gunstig uit en iedereen kreeg weer hoop! Een groot deel van de Nederlanders koos het zekere voor het onzekere en boekte toch nog iets in Nederland (een natuurhuisjevakantiepark, originele accommodatie of hotel), maar velen hoopten nu eindelijk echt weer naar het buitenland te kunnen. Ik ook. Aangezien er in de loop van de zomer immers alleen maar méér mogelijk zou zijn, was dat niet zo gek gedacht. Hoera, steeds meer landen kleurden geel of groen; we konden eindelijk weer lekker op pad!

Maar nee, zo’n zorgeloze zomer is het nog niet!

Plotseling veranderende inreisregels

Waar je je andere jaren druk maakte over een vergeten bikini, lekkende shampoo of een kapotte koffer, hebben we er in 2021 heel wat kopzorgen bij. Testuitslagen die niet op tijd binnen zijn, plotseling veranderende inreisregels, onduidelijke voorwaarden van verzekeringen en een papierwinkel waar je niks van snapt.

Terwijl Limburg overstroomde, kleurde Nederland rood op de Europese kleurenkaart en kregen steeds meer landen ineens toch weer een oranje reisadvies van Buitenlandse Zaken.

O nee!

Waar konden we ineens wel of niet naartoe?

Wie zich al maanden op de Canarias of de Balearen verheugde kreeg op het allerlaatste moment te horen dat het niet doorging of moest alsnog omboeken. De Balkan-landen konden ineens wél weer, maar Cyprus niet meer. En naast Lissabon kleurde de Algarve alsnog oranje en later de rest van het vasteland van Portugal ook, alleen Madeira (tip!) en de adembenemend mooie Azoren gelukkig niet.

Groen reisadvies

Welke landen zijn groen? Italië, Oostenrijk, Slovenië, Hongarije, Polen, Tsjechië, Slowakije, Roemenië, Malta, IJsland, Noorwegen… Waar de inreisregels voor het ene land gunstig zijn, zijn ze voor andere landen alsnog superstreng! Voor Noorwegen moet je zelfs volledig gevaccineerd zijn en anders mag je er alleen naartoe als je familie gaat bezoeken of er gaat studeren.

Zelfs een groen reisadvies blijkt geen vrijbrief voor een zorgeloze vakantie, want ook dan gelden in de meeste gevallen nog inreisbeperkingen en verscherpte maatregelen.

Iets anders boeken

Mijn eigen vakantie met de kinderen naar Turkije (de vakantie van vorig jaar nog!) was vanuit de reisorganisatie inmiddels ook gecanceld, dus had ik lang naar een betaalbaar alternatief gezocht. Bulgarije? Het staat op mijn lijstje, maar van de hotels die ik zag werd ik niet bepaald blij. Noord-Macedonië dan? Of met de kinderen naar Jordanië wat zowaar geel was geworden? Ik keek zelfs naar Curaçao, maar met z’n drietjes werd dat veel te duur.

Naar Italië?

Of toch naar het heerlijke Italië! In Italië zag het er qua reisadvies allemaal gunstig uit en ik word daar altijd zo blij van! Met het woord ‘pizza’ in gedachten zei mijn 11-jarige zoon meteen ja, hoewel mijn 14-jarige dochter liever iets nieuws en spannenders wilde.

Na 101 bestemmingen in zowel het noorden als het zuiden van Italië te hebben uitgeplozen waar je met treinen of boten gemakkelijk alle kanten uit kon en ik ons er al helemaal zag lopen (ik ben er al zo vaak geweest, maar ik wil er nog zoveel meer zien!) besloot ik ineens toch voor Griekenland te gaan.

Een heerlijk Grieks eiland!

Grieks eiland

Naar Santorini, Zakynthos, Kos, Samos, Lesbos, Corfu, Paxos, Mykonos en Syros was ik al geweest, dus werd het een ander eiland. Niet een eiland dat bovenaan mijn lijstje stond, maar wel één waar ik nieuwsgierig naar was en waar genoeg te zien is: Rhodos! Ik was blij dat ik eindelijk iets gevonden had! Een kamer met zeezicht ook nog. De verplichte temperatuurcheck bij de receptie namen we wel op de koop toe.

Maar… de maatregelen veranderen steeds!

Restaurants in Griekenland

Een dag nadat ik de vakantie geboekt had kwam het nieuws naar buiten dat je in Griekenland en Frankrijk ongevaccineerd geen restaurant meer in kunt. Nou is dat laatst niet zo erg als het toch lekker warm is. Wij Nederlanders houden juist van buiten eten in het buitenland, toch? Lekker op een terrasje, in een leuk dorpje of aan een strandje. Heerlijk juist!

Voor de komende twee weken zie ik in elk geval alleen maar zonnetjes en 30 graden of meer staan en tegen de tijd dat wij gaan (half augustus) ben ik zelf lang genoeg gevaccineerd (ik heb vrijdag de tweede prik gehaald), dus als het onverhoopt toch regent kan ik binnen zitten en naar mijn kinderen zwaaien die dan onder een paraplu op het terras zitten, haha. Grapje hoor.

Terras Frankrijk

Frankrijk ging nog een stapje verder en besloot ineens dat vanaf 1 augustus zelfs een terrasje pakken zonder test (coronapas) niet meer kan. Nou, dan is de lol er voor veel mensen wel vanaf. Een museum kan de massa wel missen, maar een terras? Wat balen zeg! Ondertussen was ik al wéken met blogs over Frankrijk bezig (die ik komende week eindelijk af wilde maken), dus ook wat dat betreft was dit zonde.

Zonder terras is voor velen de jeu er wel af.

Natuurlijk kun je ook voor je tent, op je balkon, op het strand of in de riante tuin van je Franse
villa gaan zitten, gewoon genieten in een gite, maar een terrasje geeft nou net wat jeu aan je dag.
Later werd bekend dat na protesten in Frankrijk de regels voor de coronapas toch weer versoepeld zijn en de pass sanitaire voor kinderen van 12 t/m 17 jaar níet nodig is zoals je op Nu.nl kunt lezen.

Volg je het nog?

Erewoordverklaring Frankrijk

Staat Frankrijk op je planning dan ben je er nog niet. Frankrijk vraagt namelijk niet alleen om je coronabewijs, maar ook nog om een ander papiertje: een erewoordverklaring. Een erewoordverklaring? Ja, daar had ik de eerste keer ook overheen gelezen toen ik de regels voor Frankrijk las (waar mijn kinderen nu met hun vader onderweg naartoe zijn). Ik zal vast niet de enige zijn. Ik denk dat menig Nederlander deze Déclaration sur l’honneur d’absence de symptômes d’infection par la COVID-19 bekeek en besefte dat een beetje Frans op school toch wel handig was.

Ook breken we ons en masse het hoofd over ingewikkelde formulieren, weten niet dat ze mee moeten of vergeten het.

Onzekerheden

Nou, als je alles maar meteen even regelt, komt het goed toch? Als reisblogger zou ik inderdaad het liefst roepen dat zodra je maar geboekt hebt de voorpret begint en dat alles meevalt en je toch gewoon een heerlijke vakantie zult hebben (en dat is waarschijnlijk ook zo!), maar de werkelijkheid is dat veel onzeker is.

De vele veranderingen voelen voor veel mensen niet zo fijn aan.

Vakantieplannen wijzigen

Had je na lang dubben een mooie vliegvakantie geboekt, veranderen de reisadviezen weer. Menigeen wijzigt de vakantieplannen, niet één keer, maar meerdere keren, zit zuchtend achter een beeldscherm, krijgt reisorganisaties niet te pakken (want ja, natuurlijk hebben die het verschrikkelijk druk!) en ziet dat testtijden en testlocaties in de buurt vol zitten.

En moeten we nou een PCR-test of een antigeentest doen?

Moment van afname

Menigeen rekent zich suf op welke dag en welk tijdstip getest moet worden en ik merkte dat zelfs niet iedereen weet of het nou om het moment van testen (testafname) of om het moment van de uitslag gaat. Logisch natuurlijk dat het om het testmoment gaat, maar je kunt ‘testuitslag van max 24 uur oud’ ook anders lezen.

Komt de uitslag van een test nog wel op tijd, hoe maak je die QR code van je testuitslag en hoe krijg je een bewijs op papier?

Zonder mobiel op reis?

Waar zouden we tegenwoordig nog zijn zonder mobiele telefoon of printer? Om maar te zwijgen over powerbanks. Ja, want je telefoon moet natuurlijk niet net leeg zijn als je eindelijk die beruchte QR code moet laten zien. Of, ook al zo fijn, zoals ik bij de vaccinatie van mijn dochter had toen ik op mijn iPhone de mail met de afspraak wilde laten zien: ‘Dit bericht kan niet worden weergegeven’. Dan baal je dat je niet even iets uitgeprint had.

Ik ga op reis en ik neem mee: een mobiele telefoon, een powerbank en voor wie ruimte heeft nog een draagbare printer ook, haha.

24 uur ipv 72 uur

Als je die test dan toch gedaan hebt en die felbegeerde uitslag eindelijk binnen hebt (check je spambox!) en alles voor elkaar hebt, blijken de regels voor Frankrijk nét weer te zijn aangepast en kun je weer opnieuw testen, want help, waar je in het geval van een vakantie naar Frankrijk eerst 72 uur de tijd had na testen, is de test nu nog maar 24 uur geldig. Een antigeentest gaat snel, maar de uitslag van een PCR-test duurt al bijna 24 uur en inmiddels heb ik genoeg verhalen gelezen van mensen bij wie het veel langer duurde!

Je kunt nog steeds weg, maar makkelijker wordt het er niet op.

Continue veranderende berichten

De aangescherpte regels om landen binnen te komen, het gedoe met testen en al die continue veranderende berichten, gek word je ervan! Waar we zo naar verlangd hadden wordt zo toch weer onzeker. En dat willen we nou juist niet; het wás al zo’n lastig jaar!

Zelfs al heb je je nog zo goed voorbereid, een dag later kan alles weer anders zijn.

Het zal vast in veel gevallen goedkomen, dus ga niet allemaal je vakantie cancellen (integendeel!), maar wat ik nu schrijf is wel wat onder de mensen leeft. Voor veel mensen is reizen überhaupt al spannend en dit maakt het er niet makkelijker op. Ik merk dat zelf ook, terwijl ik reizen altijd alleen maar leuk vond.

Vliegvakantie

Andere jaren vloog ik vaak (hier zie je waar ik in 2019 en in 2018 zoal was) en reisde ik regelmatig in mijn eentje zonder te weten waar naartoe precies en zonder van te voren te weten waar ik zou slapen. Ook met de kinderen vond ik het leuk om op de bonnefooi te reizen, met de trein, wat ik heel graag nog eens wil doen. Maar ga je vliegen dan is een pakketreis van bijvoorbeeld TUI of Sunweb nu gewoon verstandiger, want dan word je in principe gerepatrieerd als dat nodig is en mag je omboeken bij een oranje reisadvies. Let op: dit geldt niet bij elke reisorganisatie!

Met de auto op vakantie?

Als ik een auto had gehad, was ik dit jaar met de auto op vakantie gegaan, maar dat kan in mijn geval niet. Vliegen moet weer kunnen, hoewel het me in mijn eentje wel 10x makkelijker lijkt dan met 2 kinderen met een andere achternaam. Altijd al, maar nu helemaal. Waarom lees je verderop in dit blog.

Eén of twee keer gevaccineerd?

Het goede nieuws is wel: ben je twee keer gevaccineerd dan lijken er meer deuren te openen. En hoe langer hoe beter. Met mijn dochter reisde ik donderdag nog speciaal naar Rotterdam op en neer voor haar eerste vaccinatie, aangezien in Den Haag op korte termijn geen plek was.

Zelf zag ik mijn tweede vaccinatie bijna aan mijn neus voorbij gaan toen ik fietsend naar het Cars Jeans Stadion (op en neer ‘eventjes’ bijna 20 kilometer fietsen) ineens ontzettende last van mijn slokdarm kreeg. Normaal heb ik dit eens in de zoveel weken ’s nachts een paar uur (heel naar is dat, want door de pijn op je borst lijkt het dan alsof je een hartaanval krijgt), maar nu ineens overdag. Een teken dat de stress erg hoog zit de laatste tijd.

Vaccinatie kind van 12

Maar ook al is het fijn dat reizen makkelijker wordt als je volledig gevaccineerd bent, de meeste mensen die met kinderen reizen zijn nog niet allemaal twee keer gevaccineerd, zeker de kinderen niet. Mijn zoon wordt 21 augustus 12, maar pas na zijn twaalfde verjaardag mag hij een afspraak maken. Dus dat wordt pas na de vakantie.

De tweede vaccinatie van mijn 14-jarige dochter is ook pas eind augustus. Veel scholieren moeten straks dus zonder hun tweede vaccinatie weer naar school. En dat terwijl ik denk: laat die thuisonderwijs-ellende er straks niet wéér zijn, want dat trek ik echt niet meer.

PCR-testen regelen

Afgelopen week schoot ik regelmatig wakker in bed, denkend aan alles wat ik nog moest regelen, niet alleen voor mijn eigen vakantie met de kinderen, maar ook voor die met hun vader. Hun vader eiste dat IK de PCR-testen voor zijn vakantie met de kinderen regelde, dus ook daar was ik weer druk mee. Tijd om er nog bij te werken was er niet meer. Mijn hoofd liep al weken over.

Testlocaties vol

Testlocaties in de buurt zaten vol (wat me niet verbaasde, want elke keer als ik naar Albert Heijn loop zie ik de rij bij het testlokaal) ook al was ik er op tijd bij, dus fietste ik met de kinderen naar een testlocatie aan de andere kant van de stad.

CoronaCheck app

Ondertussen zorgde ik voor de juiste apps op de telefoons van de kinderen, waaronder natuurlijk de CoronaCheck app en maakte ik me druk om DigiD’s die nog aan mijn telefoonnummer gekoppeld zijn, wat totaal niet handig is als ik niet zelf met ze mee op reis ga.

Druk druk druk

Tussen alle afsluitende activiteiten van school en andere feestjes die ze nog hadden door ging ik met de kinderen naar de kapper en de tandarts en moest zorgen dat de juiste kleding droog zou zijn terwijl het die dagen net stortregende en ik geen droger heb. De stress kwam mijn oren uit (waarom lijken anderen nooit gestrest?) en ondertussen had ik al buikpijn bij het idee de kinderen drie weken niet te zien.

Ik miste ze nu al!

Drie weken zonder kinderen

Vrijdagavond knuffelde ik m’n lieve schattebouten nog één keer en zaterdagochtend zijn ze via Duitsland naar Frankrijk vertrokken. Het voelde gek, vooral omdat mijn dochter dit jaar heel veel extra bij mij was geweest en ik zelden het huis nog alleen had gehad, maar het nu ineens stil was.

Door het overstromingsgebied

Sindsdien hoorde ik anderhalve dag niks meer. Terwijl hun vader altijd via Venlo Duitsland inrijdt (vroeger al) en ze precies door het overstromingsgebied moesten (als dat überhaupt nog kon), kwamen berichtjes niet meer aan.

Dobberden ze ergens rond? Dat schiet dan toch door je hoofd.

Test max 24 uur oud

Ondertussen kwam zaterdag -toen ze net weg waren- het nieuws naar buiten dat je voor Frankrijk ineens die test van max 24 uur oud moest kunnen laten zien. Dat gingen ze dus niet redden, aangezien ze onderweg nog in Duitsland zouden slapen. En dan nog! Ik stelde me zo voor hoe het er ondertussen in honderdduizenden andere Nederlandse huizen (en auto’s) aan toe ging.

Wéér testen? Dat is niet wat je er -te midden van de inpakstress met twee stuiterende kinderen om je heen- nog bij kunt hebben.

Opnieuw testen

Mensen die keurig getest hebben omdat ze afgelopen weekend naar Frankrijk wilden rijden, de koffers klaar hadden staan, nog op de uitslag wachtten en alweer een nieuwe afspraak moesten maken, omdat ze anders die 24 uur niet halen. En dat er dan geen afspraken meer in te plannen zijn. Pffft, wat een gedoe.

Ik zou graag zeggen: mensen maak je allemaal niet druk het komt vast goed, maar het werd wel steeds lastiger nu.

Wegrijden voordat je de uitslag hebt

Überhaupt is die 24 uur bijna niet haalbaar, als de uitslag vaak langer dan de officiële 24 uur duurt. Dus je moet al wel wegrijden voordat je de uitslag hebt. Of toch voor een duurdere sneltest gaan. Of een antigeentest, wat vaak ook mag. Daar heb je de uitslag wel sneller van.

Geen controles

Aan de andere kant lees ik dat vrijwel niemand de afgelopen dagen gecontroleerd is bij de grens, maar of dat de komende dagen nog steeds geldt? Per 18 juli worden de grenscontroles immers verscherpt. En hé, de eisen zijn er niet voor niets, dus testen zou ik sowieso even doen als je dat nog niet gedaan had. Zelf vind je het immers ook fijn als ánderen netjes getest zijn.

De uitslag

Alle moeite die ik heb gedaan is in elk geval voor niets geweest. Ondanks dat de kinderen niks meer met hun testuitslag konden omdat ze pas maandag (gisteren inmiddels) Frankrijk in reden, wachtte ik zaterdag nog wel op de mail met de link naar de uitslag. En die kwam. In mijn spambox. Beide kinderen negatief gelukkig. Er zal maar ineens een positief resultaat tussen zitten!

Tip: check of je mail over de uitslag niet in je spambox zit!

Zoals beloofd stuurde ik ophaalcodes door, met uitleg hoe ze het allemaal met die app moesten doen en wat de nieuwe eisen waren, maar vanaf het moment dat ze ter hoogte van het overstromingsgebied waren, hoorde niets meer. Helemaal niets.

Ik hoorde niets meer. Helemaal niets.

Berichten kwamen niet aan

Berichten naar de kinderen kwamen sinds zaterdagochtend niet meer aan, ook al had ik ze op het hart gedrukt bereikbaar te blijven, stonden er bij hun vader wel gewoon twee vinkjes en hadden ze allebei een powerbank bij zich. Anderhalve dag waren ze niet online en dat is nou niet echt ‘des pubers’ zullen we maar zeggen. Want pubers willen wifi.

4G onderweg

Om wifiproblemen voor te zijn -zeker in deze ingewikkelde tijden waarin we nog contact zouden hebben over de test, omdat de code naar míjn mail/telefoon zou komen en er wellicht ook nog iets met mijn eigen vakantie met de kinderen zou zijn- had ik ze gezegd dat ze met onze bundel overal op de 4G konden, zelfs onderweg in Zwitserland. Ondanks dat het geen EU-land is, zit Zwitserland er bij Vodafone bij. Turkije ook trouwens, terwijl dat bij andere providers niet zo is.

Camping onderweg

Volgens de kinderen zouden ze twee nachten op een camping in Zuid-Duitsland slapen waar ze andere jaren ook onderweg overnachtten. Een paar jaar geleden noemden ze die naam en heb ik me -op basis van hun fonetische uitspraak- suf gezocht welke camping dat dan moest zijn.

Een hartje!

Zondag om 15:45u stuurde mijn zoon -nadat ik 30 uur niks meer had gehoord- ineens een hartje en de vraag: wat is de code? Hij belde haastig en zei dat ze even op een andere camping waren, maar welke wist hij niet. Hun vader antwoordde nog steeds niet op mijn berichten. Kennelijk liet hij het de kinderen oplossen met die codes.

Eigenlijk hadden ze er met de nieuwe regel dat de PCR-test voor Frankrijk (waar ze daarna naartoe gingen) nog maar 24u geldig was i.p.v. 72u niets meer aan, maar beter iets dan niets.

Welke code heb je nodig?

‘Welke code heb je nodig?’, appte ik terug. De verificatiecode, de ophaalcode of de pincode van je DigiD? Die laatste twee had ik al lang gestuurd, ook naar hun vader, de verificatiecode kwam echter weer op míjn telefoon, omdat ík de testen had geregeld. Super handig allemaal. Not.

Super handig allemaal. Not.

Verificatiecode CoronaCheck app

Stuur anders een screenshot, schreef ik. Inmiddels kwam op mijn telefoon per sms weer een code van de testlocatie binnen omdat de kinderen vanuit Duitsland probeerden in te loggen. ‘Dit is de verificatiecode voor in de CoronaCheck-app. Deze code is 5 minuten geldig’ las ik. Hup, snel stuurde ik het door.

QR code maken

Omdat ik de uitslag vanuit hier zélf al had bekeken met een andere verificatiecode wist ik niet of zij dat ter plekke ook nog konden doen, maar dat kon kennelijk wel. ‘En als je dan de QR-code maakt moet je kiezen voor internationaal’.

‘Als het niet lukt moet papa een plek zoeken waar hij kan printen.’ Ook die link naar een print als bewijs had ik al lang naar hem doorgestuurd, maar goed.

Nieuwe test

En voor de zekerheid ook nog maar de mededeling dat hij gezien de plotseling strengere eisen een nieuwe test moest regelen om Frankrijk in te mogen! Maandag rijden ze via Zwitserland (het meer van Genève) Frankrijk in, schreef ik toen dit blog nog niet af was, naar zijn appartement in de Franse Alpen. Maar of hij daarvoor nog een sneltest of antigeentest met ze doet? Ik vrees van niet.

Handig te weten

Mocht je zelf trouwens n.a.v. een test nog zo’n QR-code op een telefoon willen maken? Wij bleken dus maarliefst drie codes nodig te hebben om die ene QR-code te kunnen krijgen (maar dit geldt gekgenoeg niet voor iedereen en niet voor elke testlocatie):

-Een verificatiecode van 6 cijfers (5 minuten geldig)
-Een ophaalcode voor de testuitslag (een lange code bestaande uit cijfers en letters)
-Een pincode van 5 cijfers (voor DigiD)

Onhandig

Zo’n verificatiecode die maar 5 minuten geldig is is super onhandig als je kinderen al in het buitenland zitten waar ze zelf in die coronacheck app die QR code moeten maken en je alles via whatsapp aan ze probeert uit te leggen. Het is hoe dan ook handiger als je als ouders nog bijelkaar bent, goed contact hebt of als degene die gaat het gewoon zelf goed regelt.

Het lukte de kinderen om met mijn hulp op afstand de QR-code te maken!

Welk telefoonnummer en mailadres doorgeven?

Misschien is jouw situatie weer anders en het ligt er ook aan of je bij het maken van de afspraak voor de test het telefoonnummer en mailadres van jezelf, van je ex of van je kind doorgeeft. En of je kind een telefoon heeft, een DigiD heeft (aanvragen duurt ook een paar dagen!), eventueel ook nog de DigiD-app heeft en of het eigen telefoonnummer en mail van je kind daaraan gekoppeld zijn, of die van jou.

Heeft je kind geen telefoon dan kun je via coronacheck.nl een papieren testbewijs opvragen en uitprinten.

Franse grens over

Nou, hopelijk reizen ze vanmiddag (dit schreef ik maandag) de Franse grens over en is alles in orde. Met of zonder nieuwe test, met of zonder controle. Na al die moeite zou je bijna balen als je geen controle krijgt.

Wandelen in de Alpen

Over het wandelen in de Alpen maak ik me gelukkig niet zo’n zorgen meer. Toen ze nog klein waren wel, zeker met een oudere vader; we schelen immers 20 jaar. Laatst zei mijn dochter gelukkig: ‘Ik ken al die routes in de bergen inmiddels uit mijn hoofd: naar het geitendorp, naar het meer, naar Morzine; alleen die naar Zwitserland niet.’ Een hele geruststelling.

Test en controle

Update: Mijn dochter appte maandagmiddag gelukkig dat ze in de Franse Alpen zijn aangekomen. Die extra benodigde test had hun vader niet meer gedaan en ze zijn niet gecontroleerd (bij de grens aan het meer van Genève).

Nee, dan de reis naar Griekenland nog…

PLF-formulier

Niet alleen de eisen voor Frankrijk, ook die voor Griekenland leveren behoorlijk wat stress op. Ga je naar Griekenland dan moet je niet alleen je CoronaCheck app met de QR-code van je vaccinatie, test of herstelbewijs bij je hebben, maar ook nog een gezondheidsverklaring en de QR-code van het Passenger Locator Form (PLF). Dat online PLF-formulier moet je op tijd invullen; minimaal 24 uur van te voren, anders mag je niet mee! De een zegt dat je het niet té lang van te voren moet doen, de ander zegt juist wél zo snel mogelijk.

Hoe zit het als je met kinderen reist? Moet het apart of samen? Ook mij duizelt het al snel.

Eén PLF per gezin of apart?

Reis je met kinderen dan kun je als gezin op één formulier las ik eerst en zo lijkt het ook als je dit leest: ‘One PLF should be submitted per family’. Maar… mijn kinderen hebben een andere achternaam dan ik en dan kun je geweigerd worden lees ik op de site van Sunweb:

‘Advies: vul het formulier zo snel als mogelijk, maar uiterlijk 24 uur voor vertrek in. Zo weten we zeker dat jij het formulier op tijd hebt ingevuldDaarnaast blijkt het invullen per gezin/huishouden foutgevoelig. Je moet te allen tijde kunnen aantonen dat je één huishouden bent.

Als je beide een andere achternaam hebt, dan kan je hierdoor worden geweigerd. We raden je daarom aan om voor alle volwassenen het formulier per persoon in te vullen. Vul kinderen samen in op het formulier bij de ouder met dezelfde achternaam.’

Komt het allemaal wel goed?

Als ik dit lees krijg ik alweer stress, want die ouder met dezelfde achternaam gaat in mijn geval niet mee (aangezien we al 10 jaar uit elkaar zijn) en mijn kinderen hebben een andere achternaam dan ik.

Ik Google en vraag het op forums, maar ik kom er niet uit: de een zegt het moet apart, de ander zegt het moet op 1 formulier.

Mijn 11-jarige zoon kán echter niet apart las ik, aangezien mijn zoon nog geen testbewijs of vaccinatiebewijs heeft als we gaan. Zucht. Dus hij moet toch samen, maar dan wel bij een ouder met dezelfde achternaam. Hoe dan? Ik ben alleen en heet anders!

Moet ik hun vader nog even uitnodigen in augustus ‘gezellig’ mee te gaan? Pffft.

Mensen die niet mee mogen vliegen

Zorgen om niks? Nee! Ondertussen lees ik bijna dagelijks over mensen die op Schiphol staan en niet mee mogen wegens een fout ingevuld formulier, met weer net andere situaties. Even opnieuw invullen op Schiphol en dan is het opgelost? Nee, dat kan niet, want het moet minimaal 24 uur voor vertrek en die benodigde QR-code krijg je pas de nacht voor vertrek rond middernacht per e-mail.

Die benodigde QR-code krijg je pas de nacht voor vertrek rond middernacht per e-mail. Hoe spannend wil je het maken voor mensen?

Update eind juli: de QR-code die je na het invullen van het PLF-formulier krijgt komt direct. Je hoeft dus niet meer tot het laatst in spanning te zitten. Check wel je spambox, want bij mij stond hij daarin.

Wat moet ik doen?

Het is een smak geld en ik wil niet dat de hele vakantie straks in het water valt en ik al mijn geld kwijt ben. Maar niemand die met 100% zekerheid kan zeggen hoe je het moet doen als ouder alleen met een kind van 11 (zonder testbewijs) en 14 (met testbewijs) en verschillende achternamen. Toch samen? Of mijn zoon dan ook maar laten testen? Of zaai ik dan juist verwarring?

Mail Sunweb

Ik heb de reisorganisatie gemaild en krijg direct een automatische reactie: ‘Helaas kunnen we jouw email niet in behandeling nemen. Bekijk de antwoorden op de meest gestelde vragen hier.‘ Ja, maar daar staat mijn vraag niet bij! Ik ben in het verleden 3x met Sunweb op vakantie geweest en dat was hartstikke leuk, maar dit is niet fijn.

Bellen? Kom er maar eens ergens doorheen. Dus nu heb ik het maar via whatsapp geprobeerd, dat kon ook, maar wanneer ik antwoord krijg? Natuurlijk hebben ze het gigadruk, dat snap ik ook wel, en er zijn vast mensen met dringender vragen, maar dit moest zo snel mogelijk stond er, dus ik moet het wel weten.

Pffft, adem in, adem uit…

Update: uiteindelijk hebben ze m’n berichtjes gelukkig beantwoord. Mij werd aangeraden dan toch samen met kinderen op 1 formulier te gaan, maar wel een bewijs mee te nemen dat we één huishouden zijn en een toestemmingsbriefje van de andere ouder. Aangezien ik het gezag alleen heb, heb ik zoals gewoonlijk weer een uittreksel uit het gezagsregister aangevraagd (wat ik altijd meeneem) en ook nog drie uittreksels van de BRP (15 euro p.p.) om het adres van ons drietjes aan te tonen en ook die heb ik inmiddels gekregen.

Kleurcodes Griekenland

Zul je zien dat ik het straks eindelijk weet en braaf heb ingevuld en dat dan ons eiland alsnog oranje wordt, want hoe vaker ik naar het Covid-kaartje met kleurcodes in Griekenland kijk, hoe meer er oranje is. Op Mykonos (ook een heel gaaf eiland!) geldt inmiddels een tijdelijk muziekverbod van een week en een avondklok, maar dat is eigenlijk meer een ‘nachtklok’, dus zelf daar zou ik wel mee kunnen leven. Het is misschien alleen maar fijner!

Update: Op de Europese kaart is Rhodos (waar we naartoe gaan) weliswaar donkerrood geworden, maar het reisadvies vanuit Nederland is aangepast. Alle landen in Europa hebben nu code groen of code geel, dus je kunt er gewoon naartoe. Wel gelden er nog steeds extra maatregelen per bestemming èn moet er vanuit gele bestemmingen getest worden om terug te mogen vliegen (als je nog niet volledige gevaccineerd bent).

Doemscenario’s

Als ik ’s ochtends heel vroeg wakker ben (zoals vaak de laatste tijd) zie ik allemaal doemscenario’s voor me. Dat we geweigerd worden op de vlucht, omdat er toch iets mis is gegaan met dat formulier en dus met de QR-code en ik al mijn geld kwijt ben, dat op de dag van vertrek één van de kinderen verkouden is, dat mijn telefoon het ineens niet meer doet, dat mijn zoon met vliegangst niet naast me kan zitten in het vliegtuig (stoelen boeken kan in ons geval pas vlak voor vertrek!) of dat uitgerekend wij degenen zijn die er bij aankomst alsnog worden uitgepikt voor die random extra PCR-test en dat we in quarantaine moeten. Of dat er straks überhaupt haast niks kan, want ik hoopte toch echt wel dat we lekker op pad kunnen daar, eventueel zelfs nog naar een ander eiland, wat mag als mijn tieners ter plekke een zelftest doen geloof ik, dus ook die moet ik nog regelen en meenemen.

Update: ik heb inmiddels stoelen kunnen boeken voor de heenreis. Het bleek (bij Transavia, als pakket van Sunweb) vanaf 14 dagen voor vertrek te kunnen. De terugreis kan hopelijk over een kleine week ook.

Interrailen

Toen ik met de kinderen in Spanje ging interrailen had ik van te voren ook allerlei doemscenario’s in mijn hoofd, maar dan weer hele andere. In gedachten zag ik ons al met onze rugzakken op donkere creepy stationnetjes tussen de vagabundos slapen omdat alle accommodatie ter plekke vol zou zitten, maar uiteindelijk ging alles gewoon goed en was het de tofste vakantie ooit.

Update begin augustus: toen er dit weekend ook op Rhodos bosbranden waren, dacht ik wel even ‘O nee, ook dat nog!’, maar gelukkig is het (voor zover ik begrepen heb) onder controle. Wel is er nog een hittegolf, maar dat vind ik niet erg.

Het komt goed, toch?

Dus ook nu zal alles heus weer goed komen (toch? toch? toch?), maar ik merk dat ik er totaal niet gerust op ben, waarschijnlijk omdat ik al zo lang op mijn tandvlees loop. Ik moet steeds bijna hyperventileren. En als dat gebeurt denk ik: o nee, ik heb toch geen benauwdheidsklachten?

Soms breekt het me op dat ik altijd alles alleen moet doen. Dat ik niemand naast me heb die zegt ‘ik regel het wel’, ‘ik doe dit wel even’ of ‘het komt goed schat’.

Als ouder alleen voelde ik me de afgelopen dagen (weken!) op heel veel fronten in de steek gelaten. Hopelijk ga ik in augustus gewoon heel erg genieten met m’n kinderen in Griekenland. En jij hopelijk ook op jouw gewenste bestemming.

Lekker reizen zonder gedoe, dát wil ik!

Na dit hele verhaal over de aanloop naar het reizen deze zomer, waarvan iedereen in Nederland vast wel een persoonlijke variant heeft, heb ik meer dan ooit behoefte aan een weekje zonder zorgen. Gewoon lekker op pad zijn in een mooi land, want daar word ik toch altijd het meest gelukkig van.

Hopelijk wint mijn avontuurlijke ‘blij op reis’-kant het snel weer van mijn stresskippen-kant.

Een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: ga gewoon eerst nog even lekker alleen weg. Nu kan het! Op de een of andere manier lijkt dat veel minder ingewikkeld. Zal ik? Of ga ik gewoon braaf aan het werk, aan al die honderden blogs die ik nog wil schrijven?

Bereid je voor!

Het komt vast allemaal goed deze zomer, met jou, met mij, met iedereen. Bereid je goed voor, check regelmatig wijsopreis.nl, geef je op voor de informatieservice van BZ, zorg dat je alles op orde hebt en heel veel plezier!

Geniet van deze zomer, waar dan ook en hoe dan ook!

Europa in september

Hoe ziet de kaart van Europa er in september uit en wat hebben we elkaar tegen die tijd allemaal te vertellen over onze vakantie? Ik, jij, je vrienden, familie, kinderen, iedereen! Waar zijn we geweest en viel het allemaal mee? Ik ben benieuwd!

Deel hieronder vooral je positieve ervaringen in het buitenland de komende weken zodat al die mensen die er nu toch een beetje tegenop zien weer iets meer vertrouwen krijgen. Deel je tips en ervaringen, of je nu met de auto, de trein of het vliegtuig weg bent. Waar ben je, wat doe je, wat ging makkelijk, wat viel mee, waar is het leuk? Vertel het!

Update 1 september: Het is allemaal goed gekomen mensen. Rhodos was superfijn! Ik mis het nu alweer!

De kopfoto van dit blog maakte ik overigens in Spanje

weesp

Wandeling in Weesp en omgeving: terug naar het verleden in vestingstad Weesp (incl. terrassen!)

Het historische stadje Weesp is een gezellig stadje niet ver van Amsterdam. Deze prachtig aan de Vecht gelegen vestingstad is mijn geboortestad. Tijdens een wandeling door Weesp, langs mooie huizen, hotspots en bezienswaardigheden, nam ik een duik in het verleden.

Wil jij het pittoreske en authentieke Weesp ook eens (her)ontdekken en eindigen op een fijn terras aan het water? Met dit blog geef ik je alvast een indruk.

Bezoek Weesp en maak kennis met mijn geboortestad!

wandeling-in-weesp

Weesp

Weesp is een levendig stadje aan het water. De historische binnenstad van Weesp telt ruim tweehonderd rijksmonumenten, waaronder niet alleen de Grote Kerk, maar ook mijn geboortehuis op de Nieuwstad!

Weesp heeft molens, forten, vuurliniehuisjes, grachtenpanden, eeuwenoude gevels, verrassende kerken, onverwachte kunstwerken, leuke lokale winkels en gezellige terrassen en restaurants. Ga je mee?

bloom-weesp

Ik neem je mee naar het Weesp van nu, vermengd met een vleugje jeugdsentiment.

vestingstad-weesp

Vestingstad Weesp

Welkom in de vesting Weesp’ staat er op een bord vlakbij de binnenstad. De vesting Weesp? Ja, Weesp is een vestingstad! Vanwege de centrale ligging aan de Vecht, op de grens van Utrecht en Holland, had Weesp eeuwenlang een belangrijke verdedigingsfunctie. Het vlakbij Weesp gelegen Naarden geniet veel meer bekendheid als vestingstad, maar het vooral bij ‘bootjesmensen’ bekende Weesp is ook de moeite waard.

Weesp is een gezellig vestingstadje dat minder bekend is dan Naarden, maar ook een rijke geschiedenis heeft.

wandelen-weesp-omgeving

Stelling van Amsterdam en Hollandse Waterlinie

Weesp maakte onderdeel uit van de Oude en Nieuwe Hollandse waterlinie en van de Stelling van Amsterdam. Aan de zuidoostkant van de stad is de aarden omwalling daar nog van over, maar ook de ronde forten spreken tot de verbeelding: Fort Ossenmarkt in het centrum van Weesp en Fort Uitermeer erbuiten. Hierboven zie je Fort Uitermeer.

Wandelen in Weesp

Misschien trein je al jaren voor je werk langs Weesp of stap je er dagelijks over, maar heb je het nooit een kans gegeven. Het uitzicht vanuit het station van Weesp, aan de centrumzijde, nodigt nou ook niet bepaald uit om verder te kijken. Doe je dat toch dan zul je verrast zijn. Binnen 5 minuten ben je in de gezellige binnenstad van Weesp.

Ga ook eens wandelen in Weesp!

blog-weesp

Charmant stadje

Het authentieke Weesp heeft meer te bieden dan je misschien dacht, dus dat wil ik je graag laten zien, maar eerst iets over de geschiedenis van Weesp, want zonder die geschiedenis zou Weesp niet de charme hebben die het nu heeft.

Op zoek naar het Weesp van weleer in een typisch Hollands stadje.

mooi-weesp

Geschiedenis Weesp

Al in de twaalfde eeuw werd Weesp -toen nog Wesepe, Wispe of Wesopa- voor het eerst in geschriften genoemd en in de veertiende eeuw kreeg Weesp stadsrechten. In de vijftiende eeuw stond Weesp bekend om de lakenweverijen, maar later brachten vooral bierbrouwerijen en ook brandewijn- en jeneverstokerijen welvaart.

Na een periode van armoede kwam Weesp pas weer in de negentiende eeuw tot bloei door de komst van cacaofabriek Van Houten. Menig Weesper werkte er of is opgegroeid met de geur van cacao.

Weesper genotmiddelen

Het leukste en beste verhaal over de geschiedenis van Weesp lees je op de website van de Weesper stokerij Anker. Ik weet niet wie het geschreven heeft, maar dit valt niet te evenaren. Wat een heerlijk levendig en toegankelijk stuk! De eerste twee zinnen trekken je meteen het verhaal in: ‘Sodom, Gomorra, Weesp? Nou nee, maar het stadje is wel degelijk op genot gebouwd.’ Als je dat leest, wil je direct meer weten, toch?

Het zijn de genotmiddelen die Weesp groot hebben gemaakt. Bier, jenever, sigaren, brandewijn en chocolade; onder hun invloed heeft deze parel aan de Vecht haar glans gevonden,’ staat op de website van Anker Weesp.

Update 11 mei 2021: het mooie artikel over de geschiedenis van Weesp is geschreven door Nico van Wijk werd mij op Twitter verteld.

wandeling-door-weesp

Een bezoek aan Weesp is zeker de moeite waard: vanwege de geschiedenis, de gezelligheid en de Weesper genotmiddelen die de stad bloei brachten.

weespermop

Mijn Weesp

Voor mij persoonlijk is Weesp een stad vol herinneringen. Ik ben er geboren (ja, ik ben een Weespermop!) en zowel de familie van mijn vaders kant (Miltenburg) als van mijn moeders kant (Recker) kwam er vandaan. Geboorte en dood, verdriet en vreugd, alles maakten we er mee, en nog steeds.

Ik ben een Weespermop!

Ondanks dat ik al bijna 25 jaar in Den Haag woon en tussendoor in wereldsteden als Barcelona en Bangkok woonde, is Weesp de stad waar mijn roots liggen. Veel familieleden wonen er nog steeds, zowel in Weesp zelf als in andere plaatsen in een niet al te grote straal eromheen.

weesp

Mijn geboortehuis op de Nieuwstad in Weesp.

world-wide-wines

nieuwstad-weesp

Geboortestad Weesp

Weesp is de stad waar ik nog jaren voor familiebezoek en uitgaan te vinden was, ook toen we al lang in Ankeveen en Nigtevecht woonden. Door de Keurslagerij, de carnaval en wedstrijdzwemmen kwamen we er nog. Ook als tiener was ik nog meerdere keren per week in Weesp om te zwemmen, even naar het Kruidvat te gaan, fotorolletjes te laten ontwikkelen, boeken bij de bibliotheek te halen of een ijsje te halen bij Nelis.

Historische stad

Dat Weesp een historische stad is besefte ik indertijd nog niet echt of het boeide me nog niet zo veel. Uitgebreid details van oude gebouwen bewonderen, foto’s maken of de historie in te duiken deed ik niet. Nee, zo zag ik Weesp helemaal niet. Weesp was gewoon Weesp. Toch probeerde ik er deze keer eens met reisblogger-ogen naar te kijken.

Weesp was voor mij altijd gewoon Weesp. Toch probeerde ik er nu eens anders naar te kijken.

mooie-oude-huizen-weesp

Pas nu ik wat ouder ben, zie ik wat een prachtige panden er in mijn geboortestad staan.

monumenten-weesp

Weesp in de jaren 70, 80 en 90

Weesp was het alledaagse, het soms wat saaie, maar ook het ‘vrije’ en het feestelijke. De Sluis- en Bruggenfeesten, in het weekend dansen in The Londoner (eind jaren 80), drinken en sjansen bij Toeters & Bellen (wat later) en soms een tijdje een vriendje uit Weesp.

Begin jaren negentig was voor ons, meisjes uit Nigtevecht (een dorp waar iedereen je kende) Weesp de plek waar net wat meer gebeurde, ook al studeerde ik inmiddels al in Amsterdam. Totdat ook Weesp mijn wereld niet meer was en ik andere wegen wilde bewandelen. Echt de wereld in, nog meer reizen! Naar Azië en andere bestemmingen ver weg.

En toch, na het zien van meer dan 50 landen, waardeer ik wel weer meer wat er altijd al was, maar waar ik als jongvolwassene geen oog meer voor had: de schoonheid van mijn geboortestad Weesp. En niet alleen míjn geboortestad trouwens, ook BN’er Wendy van Dijk is er geboren.

mooie-straatjes-weesp

Het mooie oude centrum van Weesp.

wandelen-in-weesp

Het Amsterdam van vroeger

Midas Dekkers, al jaren woonachtig in Weesp (en afwisselend in het Overijsselse Heino), zei twee jaar geleden in een interview met Patrick Meershoek in Parool: ‘Weesp deed me een beetje denken aan het Amsterdam van vroeger. Heel veel leuke dingen die in Amsterdam verdwenen zijn, waren hier nog te vinden.’ En dat snap ik wel. Weesp heeft best een bijzondere sfeer!

Weesp is een stadje met een authentieke sfeer en een interessante historie.

weesp-wandeling

Wandeling in Weesp

Sinds ik in Den Haag woon, kom ik steeds minder in Weesp. Afgelopen zomer, in september, op een mooie nazomermiddag, besloot ik er -na een afspraak in de buurt- spontaan weer even naartoe te gaan, in mijn eentje, en op mijn gemak rond te wandelen en met mijn telefoon her en der wat te fotograferen.

pittoresk-weesp

Weesp: niet zo bekend, maar zeker een wandeling waard!

fort-weesp

Wandelen in Weesp

De geschiedenis van vestingstad Weesp zie je terug in de forten, molens en monumentale huizen. Die maken Weesp extra mooi. Maar vergeet ook de Vecht niet! Gewoon lekker op of aan het water zijn en al wandelend of fietsend de omgeving van Weesp verkennen is zeker de moeite waard.

Op de bezienswaardigheden die ik tijdens mijn wandeling in Weesp tegenkwam, kom ik nog terug in een apart blog, maar aan de hand van de foto’s in dit blog krijg je alvast een indruk van Weesp, van gewone straatbeelden tot fijne terrassen en restaurants!

Update: Wat te zien en doen in Weesp: tips en bezienswaardigheden in Weesp!

Omdat het een beetje veel werd, plaats ik de beste tips voor een bezoek aan Weesp in een apart blog met de titel ‘Wat te doen in Weesp’ (dat blog volgt later deze week!), maar hieronder ontdek je ook al het een en ander.

terras-weesp

Ik wandelde langs gezellige terrassen en mooie plekken in Weesp.

buitenveer-weesp

Heel veel woonhuizen in Weesp zijn een rijksmonument.

oud-weesp

Ik wandelde, keek, fotografeerde en genoot!

mooi-bruggetje-weesp

De (witte) Groenebrug over de gracht en ‘De Kom van Weesp’…

de-kom-weesp

Eén van de kerken vanuit de Hoogstraat gezien.

wandeling-centrum-weesp

Wandel zelf ook eens rond en laat je verrassen.

bijzonder-plekje-weesp

Let op details…

bijzondere-plekken-weesp

Bewonder bijzondere huizen.

mooi-huisje-weesp

En mis het stadhuis niet!

stadhuis-weesp

Wandelen in Weesp

Wil je net als ik een wandeling in Weesp maken en zo het centrum van Weesp ontdekken? Dan kun je -op basis van de tips en bezienswaardigheden in Weesp– gewoon zelf een rondje door Weesp wandelen, maar je kunt ook een vaste route lopen als je dat fijner vindt. Hier vind je wat routes voor een wandeling in Weesp:

kerk-weesp

Wandel langs mooie plekken in Weesp, zoals de Theetuin hieronder.

theetuin-weesp

Wandelen in de omgeving van Weesp

Wil je niet zo zeer de binnenstad, maar juist de omgeving van Weesp ontdekken, dan staan hier wat ideeën voor wandelingen vanuit Weesp:

vestingstadje-weesp

Wandel langs de Vecht in Weesp.

weesp

Wandel de stad uit of ga varen met het blauwe vuurliniehuisje: de ‘Welkom in Weesp’-boot.

weesp-vecht

LAW Weesp: Floris V pad

Ook Lange Afstand Wandeling (LAW) het Floris V pad komt langs Weesp. Etappe 1 van deze LAW loopt van Amsterdam naar Weesp (16,5 km) en etappe 2 van Weesp naar Kortenhoef (21km). Dat is ook leuk om te doen natuurlijk!

Maar… vergeet ook het belangrijkste niet: na al dat wandelen is het de hoogste tijd voor een drankje op een terras!

brouwerij-wispe

Terrassen in Weesp

Eén van de sterke punten van Weesp zijn ook de gezellige terrassen. Gelukkig zijn ze weer open en laten we hopen ook snel weer in de avond, want laten we eerlijk zijn: een drankje op een terras op een mooie zomeravond is toch wel ultiem genieten, zeker als je lekker aan het water kunt zitten. In Weesp kan dat zowel aan de Vecht als aan de gracht, of zoals hieronder bij de sluis en De Kom van Weesp.

Wil je vanaf je terras zo je bed in kunnen rollen, boek dan alvast een nachtje bij Het Hart van Weesp, in het centrum van Weesp. Meer overnachtingstips volgen in mijn volgende blog!

Een drankje op een terras op een mooie zomeravond is toch wel ultiem genieten, zeker als je lekker aan het water kunt zitten.

toeters-en-bellen-weesp

Wat zijn leuke terrassen in Weesp?

Wil je middenin het centrum aan het water zitten, kies dan voor terrassen als Toeters & Bellen (op de foto hierboven), Bloom (ook al te zien op één van de eerste foto’s in dit blog),’t Heertje, Aaltje of hotspot Wispe, waar ik zo bij ‘Unieke borrelplekken’ op terugkom. Zoek je een terras vlakbij het station, maar wel aan het water, dan is ’t Helletje een optie!

Ook leuk is de Eendracht op Het Grote Plein bij het stadhuis (zie ook ‘Uit eten in Weesp’), wat overigens geen echt plein is, maar toch leuk qua sfeer. Zit het vol? Er schuin tegenover zit ’t Hoekje. Nog een tip: restaurant Het Weesperplein in de Slijkstraat heeft een tuin met terras achter. En kijk ook zeker even langs de gracht op de Nieuwstad, in de Hoogstraat of in de Slijkstraat.

De Schalkse (op de foto hieronder) vond ik zelf altijd fijn, omdat je er wat rustiger zit, heerlijk op het terras aan de Vecht. Het ligt vlakbij het fort op de Ossenmarkt. Aanrader!

Hieronder zie je achtereenvolgens De Schalkse, Bloom, Aaltje en La Ruelle.

mooi-terras-weesp

Terrassen aan het water in Weesp.

gezellige-terrassen-weesp

Een mooie zomeravond in september.

aaltje-weesp

La Ruelle heeft een mooie gevel vind ik.

la-ruelle-weesp

Cafés in Weesp

Na je wandeling in Weesp op een frisse of regenachtige dag lekker het café in mag momenteel niet, maar lees je dit blog in de herfst pas, dan is alles hopelijk weer een beetje normaal en kan het wellicht wel. Ouderwets de kroeg in! Het was me nooit zo opgevallen, maar Weesp schijnt in verhouding tot het aantal inwoners een behoorlijk groot aantal cafés te hebben.

Midas Dekkers, die ik aan het begin van dit blog al even aanhaalde, zei hier over de cafés in Weesp: ‘Ik ben een groot liefhebber van bruine cafeetjes. In Weesp trof ik een disproportioneel aantal bruine kroegen. Ik voelde me meteen thuis. Ik woon op vier minuten lopen van het station, maar op weg van de trein naar huis moet ik wel vier goede cafés zien te trotseren.’

Hopelijk mogen de cafés en restaurants snel weer open, want dat maakt Weesp nóg gezelliger!

Zoals ik eerder al zei, kwam ik vroeger wel bij Toeters en Bellen, maar er zijn meer namen die ik me herinner, ook al kwam ik daar zelf zelden, zoals ’t Helletje en De Natte Krant. Die laatste bestaat niet meer, maar ik vond het altijd wel een mooie naam voor een café. Andere bars en cafés in Weesp zijn Café Bijna Thuis en de Heksenketel. Ik vergeet er vast nog een paar, ik ken ze ook niet allemaal meer!

Naast ouderwetse kroegen krijgt Weesp steeds meer trendy plekken valt me op.

wispe-terras

Proeflokaal Wispe is dé hotspot in Weesp!

drinken-in-weesp

Unieke borrelplekken op historische locaties

Twee plekken in Weesp verdienen qua bijzondere historische locatie een aparte vermelding en dat zijn: het Proeflokaal van Brouwerij Wispe in de Laurentiuskerk en Paviljoen Uit & Meer bij Fort Uitermeer.

Brouwerij Wispe zie je op de foto’s hierboven en onder. Het zit in de Laurentiuskerk in het centrum van Weesp. Vroeger was dit nog gewoon de Rooms-Katholieke kerk. Het is de kerk waar mijn ouders trouwden, waar we uitvaarten meemaakten en… de kerk waar ik gedoopt ben! Met doopwater hoor, niet met bier. 😉

Borrelen in een kerk is natuurlijk wel bijzonder!

brouwerij-weesp

Borrelen in een historische setting!

proeflokaal-weesp

Ook genieten: lekker lunchen aan de Vecht bij Fort Uitermeer!

fort-uitermeer-terras

Uit eten in Weesp

Uit eten gaan -als alles straks weer open is- kan ook goed in Weesp. Het meest recent was ik met familie bij De Eendracht in Weesp, hoewel ook dat ongemerkt alweer een paar jaar geleden is, met Kerstmis. Ze waren toen nog niet zo lang open.

Ook vierden we eens Kerst met familie bij BLOOM kitchen & bar, wat toen volgens mij nog een andere naam en eigenaar had. Het is prachtig gelegen in het centrum van Weesp, aan het water, in een erg mooi achttiende-eeuws monumentaal pand. In mijn herinnering was het ook van binnen heel authentiek, met stenen, maar op Instagram zie ik dat helaas niet terug. Of ik moet me vergissen.

Bij Rubens op Herengracht 33, waar nu restaurant Aaltje zit, aten we ook wel eens, volgens mij ook met Kerst. Ook gingen we hier boven vroeger dansen in het weekend, in de Londoner. Het was dé discotheek van Weesp destijds. Pas nu lees ik dat het een oud graanpakhuis was.

uit-eten-in-weesp

Lekker eten bij de Eendracht in Weesp, in het oude ABN-AMRO gebouw.

restaurant-eendracht-weesp

Chinees in Weesp

Toen ik nog kind was, in de jaren 70 en 80, was vooral ‘de Chinees’ je van het: Tong Ah, het restaurant op de hoek waar je Weesp binnen rijdt. Het bestaat nog steeds! Destijds ietwat oubollig en traditioneel, nu veel mooier en een ruime keuze wat ‘asian cuisine’ betreft, met ook sushi, Thais en andere Aziatische gerechten. Ook hier ben ik jaren geleden nog eens terug geweest met familie, ook met Kerst.

tong-ah-weesp

Griekse of Italiaanse restaurants in Weesp

De Italiaan en de Griek in Weesp waren vroeger ook al geliefd. Het Griekse restaurant Niki zit in een mooi pand wat eerder in dit blog al voorbij kwam. Het trendy ogende Passata en het eveneens populaire La Base bestonden indertijd nog niet. Ik kwam ze nu tegen. Voor een ‘echte’ Napolitaanse pizza in Weesp kun je daar terecht, bij La Base. Liever pasta? Dan moet je bij Passata zijn.

Het hippere Passata en La Base bestonden indertijd nog niet.

passata-weesp

weesp-nieuwstad

la-base-pizza

Het Amsterdam van vroeger en nieuwe Weespers

Midas Dekkers vond Weesp leuk omdat het op het Amsterdam van vroeger leek. Het oprukkende toerisme en de komst van nieuwe bewoners ziet hij echter met lede ogen aan. ‘Het is één grote yuppenbrigade,’ zei hij twee jaar geleden al in het al eerder aangehaalde interview in Parool.

Naast de echte Weespers zijn er inderdaad veel nieuwe Weespers, vooral sinds de bouw van Leeuwenveld en Weespersluis, in de nieuwe wijk aan de rand van Weesp, de Bloemendalerpolder, waar steeds meer Amsterdammers neerstrijken. In mijn tijd waren die nieuwbouwwijken er allemaal nog niet, alleen Aetsveld. Ik weet zelfs nog dat de wijk Aetsveld gebouwd werd!

Door nieuwbouw terug naar de prehistorie

Wat wel mooi is aan bouwwerkzaamheden is dat er zo nu en dan nog eens iets uit de prehistorie naar boven komt. Bij de aanleg van de nieuwbouwwijk Weespersluis zijn bijvoorbeeld tientallen veeneiken ontdekt uit de late prehistorie en de Romeinse tijd. De veeneik is een boom die hier 3.000 jaar voor Christus al stond, las ik in het Weespernieuws. Dat is toch wel bijzonder. Maar… het belangrijkste verleden van Weesp is het vestingverleden en natuurlijk chocola en drank!

wandeling-weesp

Bezienswaardigheden en overnachtingstips Weesp

Hopelijk heb je zin gekregen om vestingstad Weesp eens een dagje of middagje te gaan ontdekken. Lees voor een nog betere indruk van Weesp binnenkort ook mijn andere blog met bezienswaardigheden in Weesp, leuke sportieve activiteiten en bijzondere overnachtingstips in en om Weesp.

Wil je het volgende blog over Weesp niet missen? Volg me dan op Facebook!

gracht-weesp

Wordt Weesp de allermooiste vestingstad van Nederland?

O ja, en dan was er nog die verkiezing van ‘De mooiste vestingstad van Nederland’. Ik denk niet dat Weesp in de top 5 mooiste vestingstadjes eindigt (er zijn immers zoveel mooie vestingsteden in Nederland!), maar tussen die 50 vestingsteden die in het boek van ANWB zullen verschijnen verdient het zeker een plekje!

Maak ook een wandeling in Weesp en oordeel zelf!

Weesp is een fraai stadje dat nog niet bij iedereen op het vizier stond, maar hopelijk nu wel. Niet alleen door dit blog natuurlijk, maar ook door de verkiezing van de ANWB waarbij Weesp in de top 40 mooiste vestingsteden staat, krijgt het extra bekendheid.

Of Midas Dekkers daar zo blij mee is, betwijfel ik. In het interview van twee jaar geleden dat ik net al een paar keer aanhaalde zei hij: ‘Weesp is altijd de grote onbekende gebleven. Daardoor heeft het zich zo lang kunnen handhaven in al zijn schoonheid en aantrekkelijkheid.’

ov-fiets-weesp

Wordt Weesp te populair?

Midas Dekkers vreest -zo staat in het zeer lezenswaardige interview van Patrick Meershoek in Parool– dat over een kleine 10 jaar heel veel dingen die de eigenheid van Weesp uitmaken, verdwenen zullen zijn en dat het helemaal onder de voet wordt gelopen. Laten we hopen dat dat niet zo is.

Dus mensen: ga er niet naartoe! 😉 Of stiekem toch, maar niet allemaal tegelijk. En áls je gaat, heb dan respect voor wat Weesp is en vooral ook was. Het Weesp van weleer. Dat wat Weesp Weesp maakt. Want juist dat maakt het bijzonder.

‘Ga niet naar Weesp!’

centrum-weesp

Facebookpagina Weesp

Woonde je zelf vroeger in Weesp en wil je graag herinneringen ophalen? Dan zul je je zeker vermaken met deze twee Facebookpagina’s over Weesp:

Heb je ook een verleden in Weesp en wil je daar weer wat van terug zien? Deze 2 Facebookpagina’s zijn één en al jeugdsentiment.

Dagelijks vind je hier foto’s van Weesp en herinneringen aan hoe Weesp was en hoe het nog altijd in Weesper harten voortleeft. Een genot om naar te kijken voor iedereen die al wat ouder is.

Wil je het volgende blog over Weesp (of andere blogs!) niet missen? Volg Follow my footprints dan op Facebook! Kom je uit Weesp en ken je me nog van vroeger, dan kun je me ook privé volgen.

oude-foto-weesp

Weesp op tv

In de serie De K van Karlijn op Net5 waren veel beelden van Weesp te zien, maar ook worden er deze maand tv-opnames gemaakt voor de nieuwe televisieserie: Tweede Hans. Nog tot en met 28 mei 2021 wordt er gefilmd aan de Utrechtseweg.

Wil je dus juist graag de huisjes van de Vuurlinie en de molens zien dan zou ik een ander moment kiezen. Om drukte te vermijden of te voorkomen dat je niet overal bij kunt zou ik dan niet in mei, maar in juni naar Weesp gaan. Eind van de maand komt ook koningin Máxima nog naar Weesp!

Boek over Weesp

Ben je geïnteresseerd in de recente geschiedenis van Weesp dan kun je dit boek aanschaffen.

Plattegrond Weesp voor aan de muur

Woon je in Weesp of heb je iets met Weesp, dan vind je het misschien leuk om een plattegrond van Weesp aan de muur te hangen:

Dit boek is wellicht ook leuk om te lezen of cadeau te doen:

Informatie Weesp

Meer over Weesp lees je op Welkominweesp.nl (de website van de VVV van Weesp) en op Visit Gooi en Vecht. Een blog met bezienswaardigheden, activiteiten en overnachtingsmogelijkheden in Weesp volgt binnenkort nog in mijn andere uitgebreide blog met tips in Weesp! Wil je niet wachten? Boek hier alvast een hotel, B&B of andere overnachting in Weesp of omgeving.

weesp-wandelen

Andere blogs over Nederland die je wellicht interesseren:

Overnachten in Nederland

Dit blog bevat enkele affiliatelinks naar BOL.com en één naar Booking.com. Bestel je via zo’n link iets wat ik promoot (of iets totaal anders wat je toevallig nodig hebt of tegenkomt, of waar je wil verblijven) dan krijg ik een heel klein beetje commissie en dat is fijn. Voor jou maakt het qua prijs niets uit, maar ik ben er -als reisblogger in coronatijden- weer een beetje mee geholpen. Een blog schrijven als deze deed ik met plezier, maar kost ontzettend veel tijd, dus leuk als je -nu of later- iets via zo’n linkje aanschaft! 

De foto’s in dit blog maakte ik in september 2020. De foto’s van Fort Uitermeer, de theetuin en het rijtje vuurliniehuisjes zijn door mijn moeder Anneloes Recker gemaakt. De foto van het Wispe-biertje is door mijn vader Henny Miltenburg gemaakt. De foto’s mogen niet zomaar elders gebruikt worden. Dit blog delen mag uiteraard wel! Graag zelfs!

travel-influencer-follow-my-footprints

Terugblik 2020: het mooiste in binnen- en buitenland, hoogte- en dieptepunten, bezoekers en beste blogs

2020, wat een jaar! Het jaar waarin de curve van het aantal coronabesmettingen in Nederland omgekeerd evenredig liep met de bezoekersaantallen van mijn blog. Nee, reisblogger zijn was in 2020 nou niet het allerhandigste beroep ooit.

Reisblogger zijn was in 2020 nou niet het allerhandigste beroep ooit.

jaaroverzicht-reisblog

Jaaroverzicht 2020

Het was een jaar waarin ik weliswaar toch nog twee keer naar het buitenland reisde, maar waarin ik vooral Nederland (her)ontdekte.

Ik maakte bijna 25.000 foto’s, waarvan meer dan 20.000 in eigen land. Wat een aantal! In dit blog zie je er een aantal, maar een groot deel zul je zeker nog in toekomstige blogs tegenkomen. Voor de persoonlijke noot staan er in dit jaaroverzicht ook wat meer foto’s waarop ik zelf in beeld ben.

Verrassende plekken in eigen land

Ik verraste mensen met posts en blogs over bijzondere plekken in Nederland. Van het Henschotermeer tot het Hemels Gewelf, van de paarse Posbank tot de Pyramide van Austerlitz, van Landgoed Ockenburgh tot Lentevreugd, en van Tiengemeten tot Thorn, om er maar meteen een paar te noemen.

Ook in Nederland vind je echt nog wel verrassende plekken!

mooiste-meer-midden-nederland

Bezoekersaantallen

Bijna een half miljoen keer werd Followmyfootprints.nl dit jaar bekeken. Dat was veel minder vaak dan vorig jaar, maar ondanks het nare coronajaar is het nog steeds gigantisch veel en toch iets om trots op te zijn! In juli behaalde ik zelfs nog een nieuw maandrecord: bijna 75.000 unieke bezoekers in 1 maand.

jaaroverzicht-2020

Een nieuw record: bijna 75.000 unieke bezoekers in 1 maand!

mooi-bos-zuid-holland

Terugblik 2020

In dit blog vertel ik je hoe het mij als reisblogger in 2020 verging, wat er in de wereld (om ons heen) gebeurde, in welke media ik verscheen, welke blogs goed gelezen werden en natuurlijk welke mooie plekken ik bezocht. Kortom, hier is dan eindelijk het Follow my footprints jaaroverzicht! Een jaar met hoogte- en dieptepunten.

——————————————————————
J A N U A R I
——————————————————————

Oud en Nieuw in Lille

Nietsvermoedend luidde ik het jaar nog in het buitenland in: in de Franse stad Lille! Samen met vriendin Josefien stond ik klokslag 12 uur op de Grand Place in Lille tussen duizenden Fransen Le Réveillon te vieren. Corona was nog slechts een vage ver van m’n bed show ergens in China.

Bonne année tout le monde!

oud-en-nieuw-in-lille

——————————————————————
F E B R U A R I
——————————————————————

jaaroverzicht-reizen

Lissabon

De maand erop vloog ik alweer naar zonniger oorden: Lissabon! ‘En masse’ liketen jullie mijn Lissabon posts op FacebookHeerlijk dwalen overdag, en ook ’s avonds op bekende plekken in het centrum en in het oude Alfama, waar we logeerden. Van historische wijken tot hippe plekken en food hallen; van street art in steile straatjes tot trendy restaurantjes. Wat een fijne stad is het toch!

tram-lissabon

Lissabon was mijn favoriete bestemming van 2020!

lissabon-2020

Sintra

Eindelijk werd ook mijn droom naar Sintra te gaan werkelijkheid. Palacio da Pena was nog sprookjesachtiger dan ik gedacht had en heel Sintra betoverde me, ondanks dat de dag waarop ik het beroemde paleis eindelijk zou bewonderen hartstikke mistig begon. Zowel in Sintra als in Lissabon wandelden we veel en lunchten bij lenteachtige temperaturen op een terras in de zon.

Sintra-footprints

Sintra was mijn mooiste nieuwe bestemming in 2020!

sintra-2020

So far so good, 2020 kon niet meer stuk!

denise-reisblog

Veelbelovend aantal bezoekers

In februari ging het top met mijn blog! Bijna 60.000 unieke bezoekers in februari was veelbelovend voor de rest van het jaar. Zou dit dan eindelijk het jaar worden waarin ik -na jaren vol enthousiasme keihard werken, waardevolle verhalen schrijven, mooie foto’s maken en hoge bezoekersaantallen halen- ook eindelijk boven het bestaansminimum uit zou komen?

5 jaar Follow My Footprints

Net op het moment dat ik het 5-jarig bestaan van Follow my Footprints wilde gaan ‘vieren’ en ik voor mijn verjaardag nog een leuke food tour in Amsterdam had gedaan met mijn moeder, wat echt ook ontzettend gezellig en heerlijk was, kreeg het leven een wending die niemand ooit voor mogelijk had gehouden: een pandemie die het leven volledig plat legde. Het leek wel een foute film. Horeca gesloten, scholen dicht en zoveel mogelijk thuis blijven.

beste-gerechten-2020

——————————————————————
M A A R T – A P R I L – M E I
——————————————————————

Coronavirus

Waar mensen het virus in februari nog wegwuifden als iets waar we ons niet zo druk om moesten maken, werd het in maart toch echt duidelijk: this virus is real! Niet wij maar covid veroverde de wereld en waar het eerst vooral ‘iets in China’ leek, ging het ineens razendsnel. Steeds meer mensen werden ziek, ziekenhuizen stroomden vol, vluchten werden gecanceld en een collegablogger vocht op de IC al voor haar leven.

Niet wij maar covid veroverde de wereld.

Reisschaamte

Vliegschaamte maakte plaats voor reisschaamte. Zelfs hoestschaamte of neussnuitschaamte was ineens menig mens niet vreemd. Om geërgerde blikken te voorkomen overwoog ik bijna een T-shirt te laten drukken: ‘Ik snuit altíjd mijn neus als ik gefietst heb!’

Code oranje

Waar code oranje voorheen vooral voor ernstige weerssituaties stond, betrof het nu de kaart van Europa. Steeds meer landen kleurden geel en oranje. Inmiddels lijkt het alweer ‘gewoon’, maar in het begin zag het er zó onwerkelijk uit!

Noord-Italië

Kon er de komende tijd nog gereisd worden? Wat eerst nog haalbaar leek werd al gauw onmogelijk. De rode vlekken op de kaart werden groter. M’n zelf uitgezochte blogtrip naar Milaan, de Italiaanse Rivièra, Cinque Terre en La Francesca kon niet doorgaan begin maart. Uitgerekend in Noord-Italië sloeg het coronavirus zo dramatisch toe.

Persreizen gecanceld

Ook de persreis die ik voor het Grieks Verkeersbureau naar het heerlijke Griekse eiland Kreta zou maken was net niet meer haalbaar helaas en ook een internationale persreis naar Zuid-Frankrijk werd gecanceld. Als fervent reiziger was dat allemaal toch wel even slikken. Blogtrips waren immers het leukste deel van mijn werk!

Blogtrips waren juist het leukste deel van mijn werk!

Reisbranche

Voorname personen uit de wereld van het toerisme schoven aan bij talk shows en actualiteitenprogramma’s. Frank Oostdam van de ANVR en Steven van der Heijden van Corendon waren veel geziene gasten, net als Arjan Kers van TUI.

Ging het eerst nog over het terughalen van duizenden gestrande passagiers, later ging het over de directe gevolgen voor de sector, de wisselende reisadviezen, het vliegen naar oranje bestemmingen, PCR-testen en de toekomst van het toerisme. Ook als reisblogger maakte ik me daar natuurlijk zorgen om. Als direct gevolg van de coronacrisis behaalde mijn blog in april een dieptepunt qua bezoekersaantallen.

Hoe moest het verder?

vooruitblik-2021

Rondje langs ambassades

Tijdens en na de eerste lockdown maakte ik soms maar even een wandelingetje of fietste een rondje, gewoon hier in Den Haag, ter afleiding. Zo ook langs ambassades van exotische bestemmingen. Om de humor er ook nog van in te zien postte ik dan maar af en toe iets als dit:


Of dit: ‘Ik doe gewoon net alsof ik aan het ontbijten ben op een tropisch strand.’

Follow my footprints, één van de leukste travel websites

Over tropische stranden gesproken: Azië-specialist Asia Direct ontdekte mijn Thailand-blogs en zo kwam ik in een lijstje met de leukste travel websites over Azië terecht. Dat was een leuke opsteker in lastige tijden.

Interview in Kleine Globetrotter Magazine

Ook stond ik in het tweede nummer van Kleine Globetrotter Magazine, met een interview van twee pagina’s over reizen als alleenstaande ouder met kinderen. Van Interrail tot reizen buiten Europa.

kleine-globetrotter

Zou het ooit weer kunnen? Natuurlijk! Maar wanneer?

Werken: hoe dan?

Ondertussen roeide ik met de riemen die ik had en probeerde positief te blijven, ook al was ik kapót van al die weken thuisonderwijs waarbij zelf werken amper lukte, omdat de kinderen ook een heel programma moesten afdraaien. Voor Viking Direct werd ik er -samen met andere ouders- in het voorjaar over geïnterviewd: Coronacrisis: ‘Dit moet niet te lang duren.’

Thuiswerken in combinatie met thuisonderwijs, ik vond (en vind) het niet te doen.

schuim-scheveningen

Scheveningen

Maar er waren ergere dingen. Terwijl steeds meer mensen corona kregen en zelfs stierven, was er in mei ook het surfdrama in Scheveningen waarbij vijf jonge surfers door meters schuim bij het havenhoofd in de problemen waren gekomen.

Als je in een stad woont waar je vaak een surfer met een plank onder zijn of haar arm voorbij ziet fietsen en altijd wel surfers in het water ziet dobberen komt dat binnen, ook al ken je ze niet. Elke keer als ik even ging wandelen hoorde ik de helikopter overvliegen, tevergeefs op zoek. Hier zie je ‘m aan de horizon.

helikopter-scheveningen

Cruise

Ook lagen er maandenlang cruiseschepen voor de kust. Luxe cruiseschepen van enorm formaat die, normaal onderweg naar de Noorse fjorden, Caribbean of andere tropische oorden door corona allemaal uit de vaart waren en ineens nergens konden liggen, omdat het er simpelweg te veel waren. Cruisemaatschappijen leden een miljardenverlies. KLM en andere vliegmaatschappijen natuurlijk ook.

cruise-scheveningen

Bestemming versus besmetting

De reisbranche werd keihard getroffen en als ik het woord ‘bestemming’ wilde schrijven maakte mijn hoofd er als vanzelf ‘besmetting’ van. 

Geen bestemmingen maar besmettingen.

scheveningen-2020

Vakantie en corona: wat te doen?

Ook al knalde ik nog twee maanden met een blog over vakantie en corona (dat meer dan 12.000 x gelezen werd!), nieuwe vakanties werden niet meer geboekt en mijn -normaalgesproken- meest populaire blogs werden ineens helemaal niet meer gelezen en verdwenen uit mijn top 10.

Mijn meest populaire blogs werden haast niet meer gelezen en verdwenen uit mijn top 10.

Reisfilmpjes

Omdat blogs over buitenlandse bestemmingen minder gelezen werden besloot ik wat meer reisfilmpjes te delen. Geen ‘gelikte’ video’s met special effects, maar puur zoals het was, gewoon voor het reisgevoel tussendoor, nu we zelf even niet weg konden, maar er stiekem natuurlijk nog steeds naar verlangden.

Dagelijks kon je op Facebook zo’n 10 seconden mee reizen, van de Azoren tot Bali. De meeste likes kregen Roadtrippen op de Adriatic Highway bij Dubrovnik, walvissen spotten bij Terceira, wandelen bij de Cinque Terre en mijn Footprints op schiereiland Sithonia.

Ter afleiding bladerde ik soms in een boek met mooie bestemmingen overal ter wereld.

Het nieuwe normaal

Waar een deel van Nederland ‘het nieuwe normaal’ en dat thuis werken eigenlijk ‘best wel lekker’ vond en ineens tijd had om lekker te gaan klussen of allerlei leuke cursussen te gaan doen, werkten mensen in de zorg zich te pletter en zagen mensen in de horeca, het toerisme en de evenementenbranche dat waar ze jaren hard voor gewerkt hadden instorten, naast een leven dat sowieso al even niet zo leuk meer was.

Ik, eind mei, op het Binnenhof, waar ik -op afstand- met een vriendin afsprak.

denise-den-haag

——————————————————————
J U N I
——————————————————————

Strandtent

Gelukkig kwam er na een tijdje letterlijk weer wat lucht. Het leven leek in juni weer een beetje op gang te komen. De kinderen gingen weer naar school, er kon weer rustig gewerkt worden en we konden weer op een terrasje zitten of lekker bij een strandtent en daar genoot ik nu extra van. Oh, wat hadden we dit gemist!

Ineens beseften we allemaal wat vrijheid is!

mooie-strandtent

Op pad in eigen land

Ook ging ik weer wat meer op pad. Weliswaar in eigen land, maar het ontdekken van Nederland bleek ik leuker te vinden dan ik altijd gedacht had. Het haalt het weliswaar niet bij het buitenland, het vóelt gewoon anders, maar ik heb toch echt wel veel mooie plekken ontdekt, vooral in de natuur in Nederland.

Roadtrips in eigen land

Met vriendin Mariska ging ik een paar keer op roadtrip. We ontdekten Nationaal Park De Weerribben-Wieden, wandelden door Giethoorn en andere dorpjes, namen een kijkje in Urk, reden een mooie route over Flevoland, deden Oud-Beijerland aan en namen de boot naar het voor mij nog totaal onbekende eiland Tiengemeten, nota bene in mijn eigen provincie!

nederlands-eiland

Welkom terug in NL

Samen met tientallen andere bloggers, fotografen en influencers deed ik bovendien mee aan de campagne Welkom terug in NL, ter promotie van ons eigen land. Ik ontdekte en deelde enkele mooie plekjes in Den Haag en omgeving, waaronder de mooiste plekken van het Westduinpark, onderdeel van Nationaal Park Hollandse Duinen en werd kort geïnterviewd: Ook op het strand is elk seizoen anders: Zeezicht verveelt nooit.

Interview: Zeezicht verveelt nooit.

natuur-duinen-den-haag

Groen in en om eigen stad

Sowieso was ik vaak in de natuur in en rond Den Haag te vinden, vaak ’s avonds nog, omdat het zo lekker lang licht was. Het fijne is dat we in Den Haag niet alleen de duinen en het strand hebben, maar ook veel parken en bossen.

Het vaakst was ik in het Westduinpark, maar ook wandelde ik bij Landgoed Ockenburgh en het Hyacinthenbos, de Puinduinen met de ‘krater‘, de Scheveningse Bosjes, de Bosjes van Poot, de Bosjes van Pex, Park Meer en Bos, Madestein, de Uithof, het Heempark, het Sollebos, het Zuiderpark, het Westbroekpark, het Rode Kruisplantsoen, wijkpark Bokkefort, Park Overvoorde, de Koekamp, het Haagse Bos, Park Clingendael, het Oostduinpark en Meijendel. Bijna allemaal natuurgebieden die onderdeel zijn van Nationaal Park Hollandse Duinen.

Over veel mooie stukjes natuur in Den Haag en omgeving heb ik nog niet eens geschreven en dit blog over natuur in Den Haag moet ik hoognodig updaten.

Den Haag is echt een ontzettend groene stad!

wandelen-den-haag

Nieuwe routes en leuke speeltuintjes

Meestal fietste ik expres andere routes en stuitte zo op street art en andere verrassende plekjes. Ik ontdekte leuke speelplekken, zoals het Apenbos en tientallen onbekende speeltuintjes in verschillende Haagse wijken die ik nog steeds op een rijtje wil zetten voor gezinnen met jonge kinderen als het weer wat mooier weer wordt.

street-art-jaaroverzicht

Interview in AD

Onopgemerkt bleven mijn omzwervingen niet. In juni werd ik geïnterviewd door AD. Samen met redacteur Bart Lelieveld fietste ik een rondje door de stad en vertelde over street art in Den Haag. In Den Haag barst het van de street art en komt er elke maand nieuwe kunst bij, zowel mooie grote muurschilderingen als straat art op elektriciteitshuisjes. Het interview zal ik nog bij ‘In de media’ plaatsen, maar hier zie je het op Facebook en Instagram.

Liefde voor Zuid-Europa en Azië

Tijdelijk focuste ik me met mijn blog en bezigheden dus wat meer op Nederland en de wereld om de hoek, ook al deed het wel een beetje pijn. Ik ben dit blog immers begonnen vanwege mijn liefde voor Zuid-Europa, de Middellandse Zee en Azië! Het voelde soms alsof ik andere landen in de steek liet, maar ondanks dat mijn hart nog steeds in de Mediterranée en de tropen ligt, moest ik ook overleven.

Het voelde soms alsof ik andere landen in de steek liet, maar ondanks dat mijn hart nog steeds in de Mediterranée en de tropen ligt, moest ik ook overleven.

——————————————————————
J U L I  – A U G U S T U S
——————————————————————

Inkomsten

Door het schrijven van content over Nederland had ik na een paar hele slechte maanden -waarin ik gelukkig wel 3 maanden TOZO kreeg- toch weer inkomsten. Omdat mensen in coronatijd niet hutje mutje wilden zitten maar liever ergens in de natuur bleken vooral de natuurhuisjes geliefd. In de zomer werd er vrijwel elke dag een huisje geboekt (en in september zelfs gemiddeld 2 per dag) en ook al was de commissie per boeking laag, dit was toch wel even fijn! Natuurhuisje.nl benaderde me later zelfs. Ik bleek één van de beste scorende publishers te zijn!

Eindelijk wat positief nieuws!

Bezoekersrecord

Als ik Follow My Footprints draaiende kon houden kon ik in de toekomst immers mijn favoriete reisregio’s weer bedienen, van de mooiste eilanden in Zuid-Europa tot Zuidoost-Azië.

Ook al ben ik er wel volgers door verloren, het leverde juist ook weer nieuwe volgers en lezers op! En… een nieuw bezoekersrecord: 74.121 unieke bezoekers in de maand juli! Toch nog net ietsje meer dan vorig jaar juli. Dat had ik niet verwacht!

Bijna 75.000 unieke bezoekers in juli!

Over welke bestemmingen werd het meest gelezen?

Ondertussen kon ik uit mijn overzicht met best gelezen blogs per maand precies opmaken welk land op groen of geel stond of had gestaan. Was een land of regio niet langer oranje dan werd er meteen weer over gelezen en werd een land juist oranje dan zakte het direct in.

Frankrijk, Italië, Griekenland, Portugal en de Canarische Eilanden

In juni, juli en augustus werden vooral mijn blogs over Frankrijk goed gelezen, in september Italië, in oktober Griekenland en Portugal, en in november nog heel even de Canarische Eilanden, maar over het algemeen werden dit jaar vooral mijn blogs over Nederland goed gelezen.

Net als miljoenen anderen vroeg ik me ondertussen af: zou de zomervakantie doorgaan?

Vakantie met de kinderen

En mijn eigen zomervakantie met de kinderen naar Turkije dan? Pas 3 weken voor vertrek werd duidelijk dat onze oorspronkelijke vakantie, geboekt bij TUI, niet door kon gaan. Net nu we, nadat mijn zoon jaren extreme vliegangst heeft gehad (en we steeds voor treinen en bussen kozen), eindelijk weer met z’n drietjes zouden gaan vliegen. We zouden net weer een ander stukje van het mooie Turkije ontdekken, een land waar ik al kwam toen mijn kinderen nog baby, peuter en kleuter waren en ook toen ik zwanger was.

Ik had me er zó op verheugd om eindelijk weer te gaan vliegen met de kinderen!

Vakantie 1 jaar verzet

Turkije was één van de landen waar je niet naartoe mocht en dus verzette ik de vakantie naar augustus volgend jaar. Augustus volgend jaar! Het was ‘nu’ juli! Over dertien maanden! Zo ver vooruit al een vakantie hebben staan, was niks voor mij. Ik boek meestal juist vrij laat.

Waar de meeste mensen onrustig worden als er nog niets geboekt staat, word ik vooral onrustig als er zo ver weg al iets vast ligt.

Toch loont vroeg boeken vaak wel. Ook nu -in coronatijden- kun je dat veilig doen voor zomer 2021 als je wil. Kijk hier maar eens: Snelle Boekers Voordelen. Of je nou een luxe vakantie naar de zon zoekt of iets heel anders. Misschien zou je wel een keer een verre rondreis met kids willen maken? Wie weet kan het later in het jaar weer.

Avontuurlijk

Ook al werd 2020 qua reizen met de kinderen niet zo’n avontuurlijk jaar als toen we nog konden interrailen in Spanje, helemaal met de bus en de boot naar Elba gingen of op jeep safari naar berberdorpjes in Tunesië, we hebben toch weer mooie plekken ontdekt, leuke dingen gedaan en fijne momenten gehad.

Zo onvergetelijk als toen met het interrailen werd het niet, maar we hebben toch genoten.

reisblogger-met-kinderen

Bijzondere houten huisjes

In de zomervakantie verbleven we in twee supertoffe huisjes die ik na lang googelen naar een bijzondere overnachting had gevonden: we sliepen in dit wel heel leuke houten huisje op de Veluwe (een park van Europarcs, maar dan op een speciaal natuurterrein) en in een vrij eenvoudige maar prachtige gelegen cottage aan de Regge.

De wijde wereld werd ‘De Wije Werelt‘.

jaaroverzicht-reizen-2020

Mooi vakantiepark in Nederland

Natuurlijk had ik ook een week voor een huisje van Landal of andere bungalowparken kunnen kiezen (er zijn echt wel hele mooie nieuwe parken bij tegenwoordig!), ik wilde het net wat origineler en ‘natuurlijker’. En omdat het niet goedkoop was moest ik keuzes maken.

Liever een paar nachten op een toffe plek (hier vind je nog veel meer leuke overnachtingstips met kids) dan een week ergens waar ik persoonlijk net niet helemaal blij van werd, ook al heeft Landal ook wel echt hele goed verzorgde en mooi gelegen parken, zoals Landal ’t Loo wat er vanuit de lucht zo mooi uit ziet en ook de nieuwe Landal parken.

vakantie-met-kinderen-overijssel

Op ontdekking met de kinderen in Overijssel en Gelderland.

sint-hubertus

Samen leuke dingen doen

We ontdekten nieuwe bossen en natuurgebieden (waar ik nog niet eens over geschreven heb!) en gingen fietsen op de Hoge Veluwe. Ook erg leuk was het samen suppen (alle drie voor het eerst!) en het varen zonder ervaring, bij ons vakantieadres in Overijssel: vakantiepark Mölke.

suppen

Vakantiepark Mölke

fluisterbootje-met-kinderen

Heerlijk eten

Los van onze leuke cottage en de activiteiten die we ondernamen genoten we ook van heerlijk eten en drinken daar. All inclusive, maar dan heel anders. Geen buffet, rijen of massa’s mensen, maar gewoon vanaf ons tafeltje lekker buiten bij het water, kiezen van de kaart, wat je maar wil, wat een luxe was dat! Van lokale Twentse producten tot pikante garnalen, verrukkelijk was het!

regge-cottage

Rijssen in plaats van écht reizen.

reizen-of-rijssen

Musea, zwemmen en zonsondergang

Het waren twee ultrakorte tripjes en dus had ik in de zomer het liefst ook nog graag naar Zuid-Limburg en Drenthe gewild, maar dat kwam er niet meer van. Wel bezocht ik Amsterdam met de kinderen, en enkele leuke musea, waaronder Youseum in Amsterdam, net zoiets als Wondr, zwommen in ons eigen zwembad in de tuin en ook weer bij zonsondergang in zee. Ja, dit hieronder is gewoon Den Haag!

jaaroverzicht-den-haag-2020

Heerlijke hittegolf!

Ondertussen was de zomer van 2020 één van de warmste zomers in meer dan 100 jaar. Eind juni kwam het kwik al lekker hoog, in juli wederom en vooral in augustus hadden we een heerlijk lange hittegolf. Niet iedereen was er even blij mee, maar ik wel. En de kinderen ook!

handstand

Tropische temperaturen

Oh, wat genoot ik van het warme zomerweer! Gewoon thuis, in m’n kleine maar fijne achtertuin, met mediterraan witte muren. Eerst met de kinderen en daarna alleen, toen zij alsnog met hun vader in augustus naar de Franse Alpen gingen.

Overdag werkte ik uren achterelkaar en ’s avonds genoot ik met een rosétje van zwoele avonden in de hangmat in de tuin. Een hangmat die ik 22 jaar geleden in Costa Rica kocht en die nog steeds top is!

zomer

Wel of niet op reis?

Zou ik zelf nog kort naar het buitenland gaan, in mijn eentje, zoals ik vaak deed? De wil was er, maar ik zat in dubio. Waar de een vond dat je als reisblogger ook in coronatijden moest blijven reizen en moest laten zien hoe je nog wel veilig kon vliegen, vond de ander dat je juist thuis moest blijven en het goede voorbeeld moest geven, zodat het leven zo snel mogelijk weer normaal kon worden. Inmiddels wist ik niet meer wat het goede voorbeeld was.

Zelfs als ik iets over Nederland postte vonden sommige mensen het al nodig om te reageren met de hashtag #blijfthuis, terwijl ik vergeleken bij anderen juist hartstikke braaf was.

Zonder kinderen weg

Waar veel mensen toch nog naar het buitenland gingen durfde ik het als ouder alleen niet aan; mét de kinderen had ik het eventueel wel gewild (toen de kans dat onze bestemming nog op geel zou gaan vrijwel nihil was, zat ik toch weer te kijken welke landen nog wél konden!), maar zonder de kinderen op reis, wat ik normaalgesproken vaak doe voor mijn blog, was nu niet handig. Ik worstelde er echt mee. Mijn hart zei: ga op reis! Mijn verstand zei: nee, even niet. We moesten corona immers met z’n allen zien te stoppen!

Mijn hart zei: ga op reis! Mijn verstand zei: nee, even niet.

Wisselende reisadviezen

Ik was niet zo zeer bang corona te krijgen, maar wat als ik ergens vast kwam te zitten en niet terug kon? De reisadviezen veranderden met de dag, dus het was een te groot risico. Ik moest er toch weer voor de kinderen zijn en was het in deze tijd überhaupt wel slim om te gaan vliegen?

De kleuren op de kaart van Europa veranderden soms van de ene op de andere dag!

Verantwoordelijkheid

Het ene moment had ik vrede bij de gedachte in Nederland te moeten blijven, maar zodra ik andere reisbloggers wel zag gaan, sloeg de twijfel toe. Wat zat ik nou weer braaf te wezen! Toch won mijn verantwoordelijkheidsgevoel het uiteindelijk van mijn hang naar avontuur. Maar als ik geen kinderen of familie had gehad die zich zorgen zouden hebben gemaakt had ik het misschien toch gedaan.

Wonen bij zee

Gelukkig woon ik in Den Haag en kan ik gewoon op de fiets naar zee. Dat is zo’n voorrecht en geeft nog altijd een instant vakantiegevoel! Regelmatig was ik dan ook even op het strand te vinden. Niet om te zonnen, maar gewoon even genieten met een hapje of drankje bij een strandtent.

Ik was bij La Cantina, Zuid en de Staat, aan mijn favoriete Zuiderstrand, maar ook bij Millers Beach op het Stille strand, op het strand van Kijkduin en ook op Scheveningen, van Hart Beach tot Indigo en Culpepper bij het Zwarte Pad.

drankje-strand

culpepper

Picknicken en zwemmen bij zonsondergang

Ook met de kinderen fietste ik soms ’s avonds nog naar het strand, om lekker te picknicken en zwemmen bij zonsondergang.

Een instant vakantiegevoel, gewoon op fietsafstand.

zomervakantie

——————————————————————
S E P T E M B E R
——————————————————————

follow-my-footprints-jaaroverzicht

Heide en typisch Hollandse plaatsjes

Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ging ik in september toch weer op pad, zij het in eigen land. Ik wandelde over de bloeiende heide op de Posbank, door mijn geboortestad Weesp en ter promotie van Tiqets ontdekte ik in september samen met een groep internationale toeristen (ja, ze waren er nog!) toeristische plaatsjes als Volendam, Marken en de Zaanse Schans, tijdens een dagtour vanuit Amsterdam. Als een Japanner liep ik te fotograferen en ja, ook hier genoot ik stiekem toch wel van.

reisblog-nederland

Samen met een groep buitenlandse toeristen bezocht ik Volendam, Marken en de Zaanse Schans.

Leuke adresjes in Den Haag

Ook was september de maand waarin ik -tussen de bedrijven door- leuke adresjes ontdekte. Idyllische lunchplekjes, nieuw geopende restaurants en leuke terrassen in de stad. Een deel verscheen in het blog Restaurants met tuin in Den Haag, maar over sommige plekjes postte ik nog niet eerder.

leuk-adresje-scheveningen

Hotspots in Holland

Behalve in Den Haag spotte ik ook leuke plekjes in Arnhem. Eén avond met hippe muziek bij een trendy rooftop bar op het dak van Hotel Haarhuis in Arnhem voelde het ineens alsof ik was teruggeworpen in het pre corona tijdperk en plots op een coole party was beland, ook al werd er niet gedanst.

Ook dronk ik een drankje bij zonsondergang op het dakterras van de W-lounge van Hotel W Amsterdam in het iconische Kasbank-gebouw.

terras-amsterdam

Het is altijd fijn om in Amsterdam te zijn!

amsterdam-footprints

Ja, september was eigenlijk ook best een fijne maand!

villa-ockenburgh

——————————————————————
O K T O B E R – N O V E M B E R – D E C E M B E R
——————————————————————

Herfst

Het duurde even voordat ik lekker in de herfst zat (ik miste de zomer alweer), maar toen ik het herfstgevoel in de late herfst eindelijk te pakken had ging ik er vaak op uit, naar plekken die al een tijd op mijn bucketlist stonden. Ik reisde naar zowel bekende plekken als juist de wat minder bekende plekken in Nederland. Naar het bos vooral, maar ook naar steden waar het stil was.

Ook al bracht ik de meeste tijd achter mijn pc door, ik wilde er soms toch even uit, liefst mét de kinderen. Mijn dochter maakte soms grapjes: ‘Ik weet wel wat jij weer wil mama, jij wil weer lekker gaan wandelen en fotootjes maken van paddestoeletjes en zo hè?’ Haha, dat klopte.

herfst

Waar ik voorheen verre oorden opzocht, genoot ik nu van het fotograferen van paddenstoelen. What the f… was er met me gebeurd?

Uitkijkpunten

In november zocht ik het hogerop. Ik beklom toffe uitkijktorens, zoals De KempentorenDe Kaap en in december ook De Piramide nog. Stuk voor stuk supergave uitkijkpunten en alle drie totaal anders!

toffe-plekken

Ook al bleef ik in de lage landen, ik bezocht toch heel wat hoogtepunten!

Hotel in het bos

Ik sliep twee keer een nacht in een hotel in het bos, toen de restaurants in hotels gelukkig nog open waren (maar het alcoholverbod na achten wel net was ingegaan). Eén keer met familie (met mijn kinderen en mijn moeder en haar man) en één keer met vriendin Josefien. Op aparte kamers en helemaal coronaproof. De blogs erover wil ik nog steeds schrijven, maar zoek je ondertussen ook iets in het bos? Zoek hier dan eventueel zelf een hotel of andere accommodaties in een bosrijke omgeving.

mooi-bos

Natuurgebieden

Ondertussen had ik heel wat mooie natuurgebieden in Nederland bezocht, niet alleen in Noord- en Zuid-Holland, maar ook in Brabant en Utrecht, naast Overijssel en Gelderland waar ik in de zomer al was. Bijna nergens heb ik nog over geschreven, maar t.z.t. vind je het hier.

vlonderpad-zoetermeer

Steden vermijden?

Veel mensen vermeden in verband met covid de steden, maar omdat ik toch al in de stad woon, maakte dat voor mijn gevoel niet zoveel verschil uit. Ik dwaalde door diverse Nederlandse steden, waar ik bezienswaardigheden en minder bekende wijken ontdekte.

Dagje stad in eigen land

Toen we weer met het OV mochten treinde ik vanuit Den Haag naar steden waar ik al vaak geweest was, zoals Amsterdam, Rotterdam, Utrecht, Arnhem, Haarlem, Zandvoort en Delft, maar ook naar Thorn, Tilburg, Breda en Eindhoven.

In diverse steden spotte ik street art. Over dit mooie street art steegje in Delft schreef ik al, de rest hebben jullie nog te goed. Een aantal steden bezocht ik met de kinderen, maar de meeste alleen.

Goedkope hotels, juist nu!

Terwijl mensen elders in Nederland volgens mij dachten dat het door de vele coronabesmettingen levensgevaarlijk was in de Randstad (en de cijfers inderdaad schrikbarend hoog waren en het risico reëel), is het deels ook hoe je er zelf mee om gaat. Als je niet gaat shoppen, maar gewoon door een rustige wijk wandelt en uiterst voorzichtig bent kan het best. Hieronder zie je het Museon en het Kunstmuseum in Den Haag.

En het voordeel was (en is) wel: juist nú kon (en kun) je soms extreem goedkoop in AmsterdamRotterdamDen Haag en Scheveningen overnachten! Aan het strand van Scheveningen heb je nu -zeker doordeweeks- alle ruimte!

Hotelprijzen waren soms bijna gehalveerd en in de hotels eten kon nog wel.

reisblog-den-haag

Hotels mét eten

Toen ook het eten in hotel-restaurants sinds half december aan banden werd gelegd, was dat natuurlijk balen voor hoteliers en mensen die net iets geboekt hadden, maar slapen kan nog steeds vrij voordelig en vaak zijn er in de grote steden genoeg afhaalmogelijkheden in de buurt.

Er zijn zelfs hotels met afhaalconcept. Het is dus nog steeds leuk om een nachtje weg te gaan, in de stad of in een kleiner plaatsje. Lees mijn tips in het blog: hotels met take away.

Op verschillende plekken in Nederland kun je hotels met afhaalconcept boeken.

jaaroverzicht-mooiste-plekken

Mooiste stadje

Het mooiste kleinere plaatsje dat ik dit jaar bezocht was Thorn. Thorn is een ontzettend mooi wit stadje in Limburg, waar vandaan ik per ongeluk nog naar het buitenland wandelde trouwens. Ik wist weliswaar dat het vlakbij België lag, maar ik was de grens over voordat ik er erg in had, in een periode waarin je helemaal niet naar België mócht en officieel bij terugkomst in quarantaine moest.

Ik wandelde per ongeluk naar België.

thorn

Mooiste plek van Nederland

Ook buiten de steden ontdekte ik in Nederland toch echt nog wel plekken waar je je totaal ergens anders waant. Werkelijk de allermooiste plek die ik wat dat betreft dit jaar in Nederland bezocht, was het Henschotermeer. Wauw, wat een uitzonderlijk mooie plek in Nederland!

De mooiste plek van Nederland!

mooie-natuur-nederland

Op safari

Voor het ‘wildlife gevoel’ ging ik ook nog een paar keer op safari in eigen land. Niet bij Beekse Bergen dat erom bekend staat, maar gewoon in de vrije natuur, in de Amsterdamse Waterleidingduinen, het Westduinpark en bij Lentevreugd. Ik spotte damherten, konikpaarden en Schotse Hooglanders.

safari-nederland

Wildlife spotten in eigen land!

wildlife-nederland

jaaroverzicht-nederland

Bucketlist afwerken

Terwijl ik november en december normaalgesproken rotmaanden vind voelde ik deze keer een onbedwingbare behoefte vanalles in eigen land te ontdekken.

Tussen het schrijven en het drukke leven met de kinderen door ging ik in november en de eerste helft van december vele malen op pad en maakte korte metten met mijn bucketlist die dit jaar alleen maar langer was geworden in plaats van korter.

Ik maakte korte metten met mijn steeds langer wordende bucketlist.

Influencer zijn

Ik was niet de enige. Veel ‘collega’ reisbloggers hadden dezelfde gekte te pakken. En ook al had ik soms het gevoel met een social media post niet zo zeer gewone volgers (waarvan sommige trouwe lezers me al 15 jaar volgen, al sinds ik blogger was voor een ander platform!), maar vooral andere bloggers te influencen die er een paar dagen later dan ineens ook waren, mijn posts inspireerden dus wel. En dat wilde ik toch? Eigenlijk hebben we gewoon veel gemeen.

Wie ‘influencede’ ik nou eigenlijk’?

Bijna allemaal hebben we een ‘lijstje’ met plekken die we nog willen bezoeken. Nu de bomen zo kaal zijn vind ik het minder mooi buiten, zeker met miezerig en grijs weer, maar toen de natuur in Nederland op haar mooist was genoot ik echt van m’n dagtripjes in eigen land. Vaak ging ik al heel vroeg op pad, echt in het donker de deur al uit. Het werkte verslavend!

Het ontdekken van bijzondere plekken in eigen land werkte verslavend.

Inspiratiebron

Voor het ontdekken van mooie plekjes in eigen land was Instagram mijn grootste inspiratiebron dit jaar en dan niet zo zeer andere reisbloggers (die deelden veelal plekken die ik al kende), maar vooral de posts van professionele fotografen en onbekende maar inspirerende amateurfotografen, vooral natuurfotografen. Regelmatig checkte ik bepaalde hashtags en ontdekte zo verrassende plekken in de natuur in Nederland.

Schiphol

En toch, elke keer als ik langs Schiphol kom moet ik slikken. Wanneer zal ik weer eens opstijgen naar een mooie bestemming? Soms zet ik voor de grap de vliegtuigmodus op mijn telefoon aan. Iets wat ik andere jaren maandelijks deed, zo vaak vloog ik, ook in 2019 nog. Nu voelt het bijna als jeugdsentiment. Ik krijg er al bijna een ‘travellers cheque’-gevoel bij.

Wereld om de hoek

Ook al ligt in de wijk waar ik woon de wereld bijna letterlijk om de hoek; binnen 5 minuten wandel ik langs tropische winkels, Turkse bakkers, Marokkaanse theehuizen en zelfs een hindoestaanse mandir, toch mis ik het reizen.

Vreemde oorden verkennen

Het verkennen van verre oorden, van Bali tot de nog relatief onbekende Balkan dichterbij. Het heerlijke rondreizen, elke dag weer verder. Of eilandhoppen en wakker worden op een onbekende plek. Die heerlijke Zuid-Europese sfeer en zo’n dag vol verrassingen die nog voor je ligt. Heerlijk!

Zo’n dag vol verrassingen die nog voor je ligt.

Vakantie ver weg

Ik ben niet de enige die naar exotische bestemmingen verlangt. Afgelopen maand deed vooral het blog 30 graden in de winter het goed, alsof velen van ons -nu de kou was ingetreden- stiekem toch nog op zoek waren naar landen waar het warm is. Helaas bleef het voor velen bij dromen, want net na publicatie bleek het aantal besmettingen op Curaçao toe te nemen en dus werd er -na al het werk dat ik eraan gehad had- niets geboekt. De wereld ging op slot.

Van Koh Sukorn tot Kaapverdië

Toch kon ik het niet laten om in dit moeilijke reisjaar af en toe tóch over een bestemming ver weg te schrijven. Van het authentieke Koh Sukorn (de foto nam ik er vandaan) tot kleinschalige en kindvriendelijke accommodaties op Curaçao en de mooiste eilanden van Kaapverdië. Het blog over de Kaapverdische eilanden was in opdracht, maar ik ploos alles met plezier uit.

Zucht, wát een mooie eilanden!

onbekende-eilanden-ontdekken

Van Portoferraio tot Ponta da Piedade

Ook schreef ik nog over bestemmingen in Europa, ook al leek het wel alsof elke bestemming waar ik nét over geschreven had ‘expres’ op oranje ging, zoals BolgheriPortoferraio en de prachtige Ponta da Piedade, op de foto hieronder.

Was ik er maar weer even!

portugal-footprints

Schotland

De twee blogs over Schotland schreef een moeder die ik ken, op haar initiatief, naar aanleiding van haar rondreis door Schotland met de kinderen in tijden van corona; de overige blogs zijn zoals altijd door mij geschreven. Toch is een roadtrip Schotland wellicht ook een keer een leuk idee voor jou.

Reizen als voorheen

Zal alles ooit weer normaal zijn? Gaan we weer op reis als voorheen? Helemaal hetzelfde zal het nooit meer zijn, maar ook al is een vliegvakantie of überhaupt een vakantie naar het buitenland niet meer zo vanzelfsprekend als het altijd was, ik hoop écht dat het straks weer kan. Gewoon ergens naartoe treinen of vliegen, wel zien waar je slaapt, wie je ontmoet of wat je doet. De ultieme vrijheid!

Gewoon ergens naartoe treinen of vliegen, wel zien waar je slaapt, wie je ontmoet of wat je doet. De ultieme vrijheid!

Waar kunnen we in 2021 naartoe?

Zouden we dit jaar weer naar Azië kunnen? Naar het Midden-OostenMidden-Amerika of Afrika? Of moeten we tot 2022 wachten?

Ander landschap, eten, taal en sfeer

Hoe mooi Nederland ook is, er gaat toch niks boven de geur van de tropen of het licht van de Méditerranée. De landschappen, de sfeer, het eten, de taal! Dat zijn de dingen waar ik zo van hou en de plekken waar ik écht warm van loop en waar ik mijn blog om begonnen ben.

Er gaat toch niks boven de geur van de tropen of het licht van de Méditerranée.

Oud en Nieuw 2021-2022

Ik ben dan ook echt heel benieuwd hoe we er over een jaar met Oud en Nieuw voor staan. Wat hebben we allemaal gezien en gedaan? Vlogen we weer met vliegtuigen vol naar mooie eilanden in Europa? Of was het nog maar mondjesmaat? Konden we überhaupt naar het buitenland? Ben ik misschien zelfs in het buitenland tijdens de jaarwisseling 2021-2022?

Jaarwisseling in het buitenland

De afgelopen jaren vierde ik de jaarwisseling om het jaar in het buitenland. Zo vierde ik New Years Eve in LilleIbiza (oh, wat was het heerlijk om in alle rust Ibiza en Formentera te ontdekken!) en Dubrovnik (mooie stad en erg leuk met Oud en Nieuw!)

Het andere jaar zijn de kinderen gewoon hier met Oud en Nieuw en vier ik het natuurlijk met hen, wat ook altijd heel fijn is. Stiekem was ik heel blij dat ik het bizarre 2020 samen met hen kon afsluiten.

Het was heel gezellig en mijn dochter vond het zelfs de leukste dag van de kerstvakantie, ook al wonnen we niks met de Oudejaarsloterij.

oudejaarsloterij

——————————————————————
T E R U G B L I K
——————————————————————

zwembad-in-de-tuin

Mooiste momenten

Uiteindelijk waren de fijnste en mooiste momenten van het jaar toch ook weer de momenten op reis en vele momenten met de kinderen, vooral in de zomer. De zonsondergangen aan het strand en de tropisch warme zomerdagen in de tuin. Samen barbecueën in de tuin. Zwemmen in de tuin. Slapen in de tuin, gezellig met z’n drietjes, gewoon op een matras in het gras. (Dat het -toen ze eindelijk sliepen- begon te regenen vergeten we voor het gemak maar even).

Ja, de zomer was weer mijn favoriete seizoen, samen met mijn lieve schatten!

Minder online

Al met al kwam er in 2020 veel minder online dan ik wilde. Weliswaar postte ik veel op social media en schreef ik altijd zeer uitgebreide blogs (wat ontiegelijk veel tijd kost!) met ook nog eens ontzettend veel beeld (bijna elke foto bewerk ik of snij ik bij en benoem ik ook nog weer apart), het was maar een fractie van wat ik wílde delen. Ik heb nog zóveel ideeën!

Ik heb nog zóveel ideeën!

Best gelezen blogs

Dat komt dus nog, maar wat waren nou mijn best gelezen blogs van 2020? Ik ga niet ál mijn best gelezen blogs noemen, maar over een aantal was ik wel verbaasd, dus die zal ik hieronder even noemen. Vakantie en corona noemde ik al, maar er waren er meer, ook blogs die het 1 avond heel goed deden. Daar heb je niet zo heel veel aan, maar op de avond zelf is het leuk.

Wat waren mijn topblogs dit jaar?

Meest bezochte steden

Terwijl de hele wereld thuis bleef, veel mensen steden vermeden en er weinig gevlogen werd, stond een blog over de drukstbezochte steden ter wereld maandenlang in mijn top 10: De best bezochte steden ter wereld. Dat verbaasde me! Of waren mensen aan het kijken naar welke steden mensen -in tijden van corona wellicht- nog wel gingen?

Vliegen als je zwanger bent

Ook Vliegen als je zwanger bent werd veel gelezen. Doordat er minder gevlogen kon worden dachten veel kersverse zwangeren waarschijnlijk toch ‘Kan ik straks ‘na corona’ nog wel een keer op vliegvakantie voordat de baby komt?’ Of wellicht wilden sommigen toch nog gaan nu het niet mag, die mensen zijn er altijd.

Ondanks de coronacrisis stond het blog Vliegen als je zwanger bent een aantal maanden in de top 5.

Eendagsvlieg: Single man gezocht

Een blog dat in juni één avond sky high ging was Single man gezocht voor overnachting in kasteel. Waarschijnlijk dacht de helft van mijn volgers: wat doet ze nu?! Ik schrijf eigenlijk nooit clickbaits, maar dit was er één. Ik heb er een handvol boekingen uit gekregen, maar van reizen die later niet door gingen heb ik de commissie niet meer gekregen. Dat was balen dit jaar.

Het meest gelezen blog op 1 avond!

Wie is de Mol in Toscane

Ook op 5 september tussen half 9 en 9 uur ‘s avonds, vlogen de bezoekersaantallen omhoog, maar toen was het vanwege dit blog: Wie is de Mol in Toscane. Ook al wist ik al lang dat het in Toscane was opgenomen, kennelijk kwamen veel WIDM-kijkers er pas tijdens de eerste uitzending achter. Wel tof als je in je analytics ziet dat meer dan 100 mensen tegelijk op je website zitten te kijken!

topblog

Wie is de Mol in Tsjechië

Dat het nieuwe seizoen van Wie is de Mol (wat nu net begonnen is) in Tsjechië is opgenomen wist ik ook al maanden. Ik overwoog een vergelijkbaar blog te schrijven, maar ik herkende te weinig. Ik ben vooral in het midden van Tsjechië geweest, aan de zuidkant van de Midden-Bohemen.

Restaurant met tuin

In september deed mijn gloednieuwe blog Restaurant met tuin in Den Haag het een paar dagen heel goed. Helaas moest de horeca een week later dicht en zocht niemand er meer naar. Dus nu maar hopen dat het in 2021 erg mooi weer wordt, dat de horeca weer open mag, de restaurants nog bestaan en dat het dan opnieuw scoort.

Populaire bestemmingen in 2020: Nederland, Frankrijk, Griekenland en Italië

Wat het meest populaire blog wat buitenlandse bestemmingen in 2020 betreft was wisselde per maand. Na Nederland deden vooral Zuid-Frankrijk en Griekenland het goed, en ook Italië, vooral Sardinië.

Voor het eerst sinds de start van mijn blog bestond de top 3 uit blogs over Nederland. Dat is mooi, maar niet zoals ik het wil.

Spanje

Normaalgesproken staat Spanje ook altijd in mijn top 10, het is één van mijn favoriete landen, maar nu was dat alleen in januari tot en met maart het geval. Met name Gran Canaria liep lekker, totdat corona toesloeg en alles inzakte.

Dat Nederlanders maandenlang niet naar Spanje konden reizen merkte ik erg aan de bezoekersaantallen op mijn blog.

——————————————————————
W A T  N U ?
——————————————————————

Overleven

Om in de toekomst te overleven tussen zoveel andere websites en bloggers met vaak dezelfde ideeën en dromen, moet ik een aantal dingen echt anders doen (en vooral kortere blogs schrijven dan ik meestal doe!), maar tegelijkertijd moet ik me niet teveel met anderen meten. Ik kán niet alles bijhouden en ik kan ook niet elke vakantie weg.

Workation en allerlei projecten

Het lijkt wel alsof íedereen op workation is de laatste tijd. Ook lijken al mijn concullega’s aan een boek, nieuwe website of naast het blog nog aan allerlei ‘projecten’ te werken. Hoe dóen ze dat toch allemaal?

Een boek uitgeven, op workation gaan of met allemaal nieuwe projecten bezig zijn, het klinkt natuurlijk wel interessant.

Ik doe het verkeerd

Soms denk ik: ik doe het helemaal verkeerd! Ik ben al blij als ik -naast rotklusjes als niet meer werkende linkjes aanpassen- tijd heb om blogs te schrijven en social media posts te doen. Door mijn perfectionisme en het slecht keuzes kunnen maken doe ik sowieso overal altijd langer over. Tegelijkertijd ben ik zelf zo gek om een terugblik van bijna 9.000 woorden te schrijven! Niemand die daarom vraagt!

Maar daarnaast is mijn leven ook net wel even anders dan bij de meesten. Ik heb twee kinderen die het grootste deel van de tijd bij mij zijn en zelfs als ze hier niet zijn komt het meeste nog op mij aan. Ik doe alles alleen, zowel thuis als op mijn blog.

Ook al heb ik soms het gevoel dat ik verzuip, ik mag trots zijn op hoe het ondanks alles gaat!

terugblik-2020

Inspireren

Ik ben geen harde zakenvrouw, ik zit niet overal bovenop en sleep niet overal een samenwerking uit. Dat wil ik ook niet. Ik ben een creatieveling, een dromer. Ik maak graag mooie dingen en wil graag inspireren. Mooie plekken laten zien. Dingen onderzoeken ook. En niet zomaar een lijstje maken met plekken die ik niet zelf bezocht heb.

Ik ben geen echte zakenvrouw, ik ben een creatieveling, een dromer.

reisblog-follow-my-footprints

Als kind was mijn liefste wens dat ik kon vliegen. Dat is nog steeds zo.

Verwonderen

Ik ben misschien niet brutaal of bijdehand genoeg, of zit niet in het juiste kringetje, ik weet wel wat ik waard ben. Ook al wordt alles me soms te veel, ik inspireer op mijn manier.

Natuurlijk wil en moet ik geld verdienen, en ik hoop daarom echt dat 2021 een beter jaar wordt, maar ik wil bovenal verwonderen. Ik wil dat mensen verrast zijn door plekken die ze nog niet kenden of door de manier waarop ik het in beeld heb gebracht. Dat ze me volgen vanwege mijn eerlijke verhaal en dat ze genieten van mijn foto’s. Dat ze door mij denken: ‘Hé, daar wil ik ook naartoe!’

Ik wil mijn lezers verwonderen. Dat ze denken: ‘Hé, daar wil ik ook naartoe!’

hemels-gewelf-kijkduin

De situatie

In verband met het thuisonderwijs staat alles momenteel op een heel laag pitje en daar baal ik van, zeker nu het nóg langer gaat duren. Ik moet de BTW doen, er wachten blogs en ik heb echt zin om lekker te schrijven, maar de afgelopen 2 weken lukte dat totaal niet, ook al zit ik bijna dagelijks al rond 6 uur achter mijn pc om nog even in rust te kunnen werken.

Het zijn echt súperintensieve dagen met het thuisonderwijs, met 1 kind in groep 7 en 1 in de brugklas (havo/vwo). Meestal ben ik aan het eind van de dag kapot en dan moet er nog vanalles. Maar ik ben trots op de kinderen én op mezelf. Als de lockdown voorbij is gaat Follow my Footprints weer floreren.

thuisonderwijs

Na de lockdown

En terwijl ik een warme chocomel naar mijn zoon breng (schreef ik 2 weken geleden toen ik al met dit verslag bezig was en hij even op zijn kamer ging chillen) hoor ik Wake me up when it’s all over van Avicii. Ik heb het lang niet gehoord, maar hé, het is eigenlijk best passend in deze tijd.

Soms zou je inderdaad wel willen dat iemand je pas weer wakker maakt als corona voorbij is en lockdowns tot het verleden behoren.

Wat zou dat heerlijk zijn!

De zon zal zeker weer schijnen

Veel is onzeker, zeker op reisgebied, en hoewel ik als reisblogger natuurlijk hoop op wat lichtpuntjes wat reizen betreft, hebben we één zekerheid in elk geval wel: ook in 2021 zal de zon weer schijnen, waar dan ook en hoe dan ook, en ook in 2021 zal de zon weer schitterend ondergaan, of het nou in de stad (zoals hier op de foto, onderweg naar huis), in de duinen of aan zee is. Dat is en blijft vaak zo mooi!

zonsondergang-den-haag

Ga eropuit!

Een schitterend reisjaar durf ik je nog niet vol overtuiging te wensen, maar zolang dat nog onzeker is zou ik zeggen: trek er wel op uit. Ga fietsen, wandelen, joggen of gewoon genieten van de natuur. En wie weet kan er straks toch weer meer en kunnen we over een jaar alsnog terugkijken op reizen die we niet voor mogelijk hadden gehouden en vakanties waar we nu alleen nog maar van dromen.

Wil je toch al graag iets boeken? Lees dan verder! Niet? Ga dan naar het allerlaatste stukje van dit lange blog!

dochter-bo

——————————————————————
R E I S P L A N N E N  M A K E N
——————————————————————

Zomervakantie boeken

Normaalgesproken is januari de maand waarin veel mensen vooruitkijken en hun zomervakantie of een andere mooie reis boeken. Een vakantie op een mooi eiland (denk ook eens aan Elba, daar kun je met de auto en een korte overtocht met de boot naartoe!) of een andere plek. Ook al is er nog veel onzeker, de eerste vakanties worden gelukkig weer geboekt!

Een reis boeken voor de herfst of winter

Vind je de zomer nog te onzeker kies dan voor een zonvakantie in oktober of een verre reis in de winter. Als de voorwaarden goed zijn, zoals gratis annuleren of wijzigen, kun je dat gewoon boeken.

Kunnen we in oktober weer naar de zon? Een zonvakantie in oktober zou heerlijk zijn! Of een verre reis volgende winter…

De banners op mijn blog

Niet alleen via linkjes (zoals in de blogs die ik hierboven noem), maar ook via de banners hieronder en aan de zijkant van mijn blog (als je op je mobiel kijkt staan ze op de homepage van followmyfootprints.nl onder de blogs) kun je altijd een vakantie boeken. Als we weer meer naar het buitenland kunnen zal ik ook zeker weer andere banners plaatsen.

Commissie

De banners op mijn blog zijn advertenties van bedrijven waar ik op affiliatebasis mee samenwerk. Boek je iets via zo’n banner (verder doorklikken kan ook), dan verdien dan een heel klein beetje commissie. Voor jou maakt dat qua prijs niks uit, maar voor mij is het fijn, want er komt niet standaard een salaris binnen.

Bekende reisorganisaties, maar ook kleinere aanbieders

Sowieso wissel ik de banners aan de zijkant van mijn blog regelmatig, dus ik zou zeggen: kijk er af en toe eens naar, klik erop en laat je verrassen!

Er staan zowel bekende reisorganisaties tussen als kleinere aanbieders en zowel grote hotels als kleinschalige accommodaties.

Boek je vakantie of verblijf via de banners op mijn blog!

muurschildering-lissabon

Naar het buitenland

Wil je een vliegvakantie of vakantie naar het buitenland boeken, doe dat dan eens via onderstaande banners of via linkjes in blogs op followmyfootprints.nl, of het nou een blog over mooie vakantiehuizen in Toscane, accommodatie in Catalonië, de Griekse eilanden, Madeira, Zuid-Frankrijk of Lanzarote is, er staat altijd wel een linkje in.

surfers-havenhoofd

Vakantie dichtbij boeken

Wil je de komende maanden wel weg, maar dan liefst voorlopig nog in eigen land? Kijk dan zeker even of hier iets voor je bij zit:

Of boek een bijzondere overnachting met Pasen (wees snel!), Pinksteren of zomaar tussendoor! Het kan via deze banners:

2 0 2 1 

Ik ben heel benieuwd wat (en vooral ook waar!) 2021 ons (mij, jou!) zal brengen. Ook al weten we niet hoe ver we de wereld in kunnen dit jaar, ik wens je een heel gelukkig en gezond 2021, met -zoals ik op 1 januari op Facebook al schreef- hopelijk echt weer wat meer lichtpuntjes wat reizen betreft.

Follow my footprints op social media

Ook als ik weinig weg kan heb ik gelukkig nog genoeg materiaal om te delen, zowel in binnen- als buitenland, dus blijf Follow My Footprints volgen!

Niet alleen op Instagram, maar ook op Twitter post ik vaak foto’s. Volg me ook op Facebook als je dat nog niet deed en geef niet alleen een like als je iets leuk vindt, maar reageer daar ook af en toe. Dat vind ik leuk en daar help je me ook weer mee, want het vergoot de zichtbaarheid van een post!

jaaroverzicht-followmyfootprints

Mooi, interessant, verrassend of nuttig blog

Tot slot zou ik het erg leuk vinden als je me laat weten welk blog (of welke social media post) je interesse gewekt heeft het afgelopen jaar. Welke foto vond je mooi, welke plek verraste je, wat vond je interessant om te lezen, waar ben je door mijn blog naartoe gegaan of wat kwam goed van pas?

Blij met een tip?

Op Twitter lieten volgers die ik niet persoonlijk ken al weten door mijn tip laatst ook daadwerkelijk naar het Henschotermeer te zijn gegaan. Barbara schreef: ‘Dank nog voor de tip. Heb er gisteren voor het eerst gewandeld, inderdaad een bijzondere plek!’ En ook Karen vond het er fijn schreef ze.

Op Facebook liet Annemieke weten door mijn tip naar het onbekende Lentevreugd te zijn gegaan om dieren te spotten. Dit zijn zomaar wat recente voorbeelden, maar ik hoor het vaker en dat is natuurlijk leuk! Het is het bewijs daadwerkelijk influencer te zijn!

Hopelijk gaat iedereen straks ook weer naar bestemmingen verder weg door mijn tips!

follow-my-footprints-jaaroverzicht-2020

Bedankt!

Dank je wel in elk geval dat je me volgt. Ik hoop dat je ook in 2021 weer graag over mijn ontdekkingen leest en dat ik je -hopelijk weer als échte travel influencer- met mijn foto’s van mooie plekjes en bijzondere bestemmingen kan inspireren.

Na de lockdown en de weken thuisonderwijs hoop ik echt weer lekker aan het werk te kunnen. Al die blogs schrijven die ik nog schrijven wilde, blogs afmaken waar ik al lang mee bezig was en bestemmingen laten zien die je zullen betoveren. Inspiratie genoeg en ik heb er zin in!

Nogmaals bedankt voor het volgen van mijn footprints ver weg èn dichtbij en heel veel geluk, gezondheid en mooie momenten in 2021 gewenst, waar dan ook!

follow-my-footprints-duinen-den haag

Terugblik en jaaroverzicht voorgaande jaren

Al sinds het bestaan van reisblog Follow My Footprints schrijf ik elk jaar een jaaroverzicht. Hieronder vind je de (reis)jaaroverzichten van de afgelopen jaren:

Alle foto’s in dit blog heb ik zelf gemaakt of ik sta er zelf op. Bijna alle foto’s maak ik tegenwoordig met mijn iPhone XR. Tip: Koop een refurbished iPhone. 

lockdown-nederland

Tweede lockdown: thuiswerken, niet reizen, sluiting scholen, straatbeeld, stress en coronatest

De tweede lockdown is een feit. De ‘harde’ lock down. Scholen en winkels zijn gesloten en het thuisonderwijs is weer opgestart. ‘Blijf zoveel mogelijk thuis’ luidt het devies weer. Reis niet naar het buitenland en beperk contacten.
Ook al vond ik dat strengere maatregelen nodig waren, het viel me toch nog rauw op m’n dak.

Niet reizen

Dan heb ik het nog niet eens zo zeer over de reisbeperkingen, want daar ben ik het, ook al kan het mij als reisblogger de kop kosten, wel mee eens. Liever een eenduidig advies dan de grote verschillen en onzekerheid van het afgelopen jaar. Maar dan wel met de stille hoop dat alles vanaf april weer een beetje op gang kan komen (wat nog maar zeer de vraag is natuurlijk) en mensen weer een zonvakantie, roadtrip of rondreis durven te boeken.

De situatie

In mijn jaaroverzicht zal ik uiteraard ook nog op het reizen terugkomen, maar voor nu even een net iets ander blog, over de persconferentie, de nieuwe maatregelen en de gevolgen, ook privé. Een iets persoonlijker blog dan normaal. Een blog dat leest als een covidcurve, met hoogte- en dieptepunten, omdat ik het soms ook even een beetje kwijt ben, maar wel nog met een vleugje humor, hoop ik.

Persoonlijk blog

Een blog waarin ik niet die goedlachse reisblogger ben die gemiddeld 10x per jaar op reis gaat en daar mooie blogs over schrijft, maar ook gewoon iemand die net als ieder ander worstelt met de situatie waarin we verzeild zijn geraakt.

Een long read, voor het geval je vakantie hebt.

coronamaatregelen-nederland

Persconferentie

Over de laatste persconferentie had ik weer een dubbel gevoel. Het klinkt misschien gek, maar van te voren verheug ik me op een vreemde manier altijd een beetje op de persconferentie. Er gaat iets gebeuren! Spanning! Saamhorigheid! We zitten hier met z’n allen, heel Nederland voor de tv, dat gevoel. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen. Ik heb het elke keer, als het wachten op een spannende wedstrijd van Oranje, hoewel ik het die eerste keer begin dit jaar het sterkst had.

Mensen die niet naar de persconferentie kijken

Er zijn natuurlijk ook genoeg mensen die níet kijken. De buurman zag ik gewoon langslopen tijdens de persconferentie en ik keek voor de grap eens naar Google Analytics en toen bleken er gewoon 7 mensen ondertussen blogs aan het lezen te zijn die er niets mee te maken hebben, blogs over Bali en Júzcar bijvoorbeeld. Oké, ik check Twitter wel eens tijdens de persconferentie, maar verder kijk en luister ik wel.
Ik heb sowieso altijd het idee dat de mensen die zich netjes aan de regels houden toch wel kijken, maar nou net niet de groepen waar de boodschap moet belanden.

torentje-rutte

Rutte en De Jonge

Persoonlijk vind ik het altijd oprecht leuk om Rutte en De Jonge te zien. Ook al zijn ze niet van mijn partij(en), stond ik lang niet altijd achter hun beslissingen en vond ik in dit geval juist dat ze sneller hadden moeten handelen, ik mag ze op de een of andere manier wel. Ik vind ze sympathiek.
Dat schreef ik al eens eerder.

Lees mijn blog van 4 jaar geleden voor Flair over Rutte: De vraag der vragen aan Rutte.

Persconferentie kijken

Alsof ik een gezellig tv avondje voor de boeg heb zit ik op de avond van de persconferentie altijd om 19:00u klaar met koffie en koekjes. Oké, laat ik eerlijk zijn: plof ik hijgend op de bank neer met een glas wijn en een kaasje, ondertussen de kinderen roepend dat ze echt mee moeten kijken, want dit is wel iets wat zij ook moeten horen.

‘Jongens, het begiiiiint!’

19:00u

Was het eerst steeds rennen en vliegen, tijdens de laatste twee persco’s had ik voor 19:00u al gekookt, gegeten en zelfs de afwas al aan kant. Ja, elke persconferentie word ik er beter in!
Nog een paar persco’s en mijn huis is spic en spam.
Nou ja, daar zijn nog heel wat persco’s voor nodig, maar dat ter zijde.

Waarom de persconferentie altijd zo achterlijk vroeg is is me overigens nog steeds een raadsel.

Kater na de persco

Maar goed, ook al ‘verheug’ ik me dus altijd een beetje op de persconferentie, na afloop zit ik altijd met een kater. Er is namelijk zelden leuk nieuws. Voor mensen niet, voor branches niet. Voor mij als reisblogger natuurlijk ook niet.

Moltalk na de persco

Het voelt een beetje alsof je Wie is de Mol hebt gekeken, wat weer veel te snel voorbij was en alleen maar verwarring heeft gebracht.
Wel nog met een soort Moltalk na, compleet met Margriet van der Linden, maar dan anders.
Wie deed of zei nu weer iets raars? Wiens belangen spelen mee en wie verdenken we van een dubbele agenda? Wie maakte verdachte gebaren en hoeveel zit er eigenlijk nog in de pot? Waar gaat het heen en hoe loopt het af? Wie mag deze keer niet meer meedoen? Wie krijgt een tweede kans en wie blijven er over? Het is net Wie is de Mol.

Er is nu wel genoeg gemold.

Persconferentie 14 december

Bij de persconferentie van 8 december was ik enerzijds opgelucht, maar dacht tegelijkertijd: dit gaat niet goed! Doe iets! Niet pas vlak voor Kerst, maar nu! Bij de persconferentie van 14 december bleek er inderdaad veel te veranderen. En daar schrok ik toch nog van.

corona-den-haag-lockdown

Nieuwe coronamaatregelen

Wat mij betreft mocht deze keer (na de gemiste ‘kans’ rond Black Friday) inderdaad vooral het ‘lekker shoppen’ en het ‘met z’n allen naar een pretpark gaan’ aangepakt worden. Weg met die volle winkelstraten en weg met ‘schreeuwerig vertier’.
Dierentuinen prima, maar in de rij voor de achtbaan en dan gillend in de rondte? Nee. Ook bij een semi-lockdown vond ik dat niet passen. Het leven an sich is al een roller coaster.

Laat dan liever mensen rustig een kopje koffie ergens drinken, maar nee.

Het leven an sich is al een roller coaster.

Musea, bibliotheken en onderwijs

Ook ben ik voor hoge boetes aan mensen die bewust de regels aan hun laars lappen en die stiekem feestjes geven (natuurlijk, ik hou ook van feestjes, ik mis het ook!) of veel teveel bezoekers thuis laten komen, maar over musea, bibliotheken en onderwijs (waarover zo meer) had ik andere ideeën, ook al begrijp ik ze wel.

Ik was laatst in het Mauritshuis en dat was een verademing met de strenge maatregelen. Ik stond in mijn eentje het ‘Meisje met de parel’ te bewonderen! Tijdens mijn bezoek voelde ik me 100x veiliger dan in de supermarkt, maar helaas. Een museum is niet noodzakelijk, je boodschappen wel. Dus ja, ik snap het, maar zonde is het wel.

Code oranje

Tja, en dan het reisgebeuren. Want ja, je volgt mijn reisblog waarschijnlijk niet voor niets. Je houdt net als ik erg van reizen, van nieuwe plekken ontdekken, van citytripsrondreizen in Azië (naar mooie plekken zoals op de foto), van wandelen, fascinerende steden of eilanden in Zuid-Europa ontdekken en van het vertoeven in een totaal andere omgeving dan hier. Ook jij houdt waarschijnlijk van de geuren en kleuren van de tropen, en van het licht van de Méditerranée

Ik mis de geuren en kleuren van de tropen, het licht van de Méditerranée en verlang naar verre oorden!

rondreizen-in-Azie

Niet naar het buitenland

Reis tot half maart niet naar het buitenland’, luidde Rutte’s dringende advies. Dat is balen, maar wel begrijpelijk. Sinds enkele dagen zijn de laatste bestemmingen die nog geel waren (zoals de Canarische Eilanden) nu ook oranje geworden, zoals je op de website van Nederland Wereldwijd kunt zien. Niet noodzakelijk reizen wordt nu officieel naar alle landen afgeraden. Voor de hele wereld geldt nu een oranje reisadvies.

Ook al wordt mijn blog over landen waar het warm is in de winter (30 graden!) nog steeds volop gelezen, het wordt écht afgeraden!

Curaçao

Dat je een aantal weken geleden nog wel naar Curaçao kon, greep ik als kans aan om het blog Vakantie naar Curaçao te schrijven (met o.a. leuke kleinschalige hotels!), maar vanaf de dag dat het (na dágen werk) online stond werd bekend dat de besmettingen op Curaçao opliepen, wat natuurlijk in de lijn der verwachtingen lag. Uiteindelijk werd er dan ook niets geboekt en verdiende ik niks, maar wie weet volgend jaar!

Overweeg je in de toekomst een keer naar Curaçao te gaan en zoek je een speciaal plekje? Denk dan nog eens aan dit blog!

Boeken lezen over mooie bestemmingen

Ik schrijf zo over de andere maatregelen, maar mis jij het reizen ontzéttend, trakteer jezelf dan via deze link op een mooi reisboek of doe het je familie of vrienden cadeau. Er staan reisboeken bij met bestemmingen in het buitenland, maar ook boeken over Nederland boeken over Nederland.

Bestel hier de nieuwste boeken over Nederland of het buitenland!

Wegdromen

Een boek waar ik zelf tijdens de eerste lockdown heerlijk bij weg kon dromen was het boek 1000 plekken die je écht gezien moet hebben. Prachtige plekken overal ter wereld, van bekende bezienswaardigheden tot plekken waar je het bestaan niet eens van af wist. Zo’n boek is eigenlijk veel leuker dan een kerstpakket.

droomplekken

Reisblogs lezen

Natuurlijk kun je ook gewoon lekker verdwalen op mijn blog! Klik eens op verschillende landen en ontdek de mooiste bestemmingen, van het indrukwekkende Jordanië tot de mooiste landen in Afrika. Van Egypte tot Kaapverdië, Bali of Thaise eilanden als Koh Sukorn, Koh Racha en Koh Chang.

Maak in gedachten alvast plannen voor als reizen weer kan!

Mooie plekken en avontuur

Droom weg bij de mooiste eilanden van Europa, een reis door 5 Balkanlanden, eilandhoppen in Griekenland, een Interrail rondreis (met kids!) door Spanje of een verre reis met tieners en doe even alsof corona niet bestaat.

Dromen over mooie plekken en avontuur!

Weinig inkomsten

Ook als reisblogger kan ik uiteraard best een paar maanden langer wachten met reizen. Vakanties zijn niet het allerbelangrijkste in de wereld, zeker tijdens een pandemie niet. Voor mij is reizen echter meer dan alleen een passie, het is mijn beroep.

Het gaat mij niet alleen om het reizen op zich, het gaat me ook om mijn blog. Ik leef van mijn blog. Altijd al met moeite, en dat gaf niet, ik koos er zelf voor om mijn hart te volgen en dan maar wat minder te verdienen (ondanks de vele uren die ik maak!), maar in 2020 was het helemaal lastig.

Leven van reizen die geboekt worden

Met mijn blog ben ik afhankelijk van de reizen die er geboekt worden via linkjes in blogs (de zogenaamde affiliatelinks, zoals deze, deze, deze of deze, om er maar een paar te noemen) en via de banners aan de zijkant van mijn blog. Ik verdien niet puur met een klik hier of daar. Ik schrijf heel soms wel eens een gesponsord blog (dat staat altijd aangegeven als dat zo is, zoals dit blog over Kaapverdië), maar ik doe niet aan kant en klare advertorials. Dus als er niets geboekt wordt schiet het niet op. Wat dat betreft was 2020 dan ook geen fijn jaar.

Natuurhuisjes waren ineens booming

Natuurhuisjes in Nederland worden gelukkig wel nog geboekt. Sterker nog, die waren sinds mei ineens super populair en ook deze zomer waren ze best wel booming op mijn blog. Logisch, want de meeste mensen wilden dit jaar een beetje ‘vrij’ zitten, niet te dicht opelkaar.
Zelfs nu worden de natuurhuisjes nog goed geboekt (er zijn ook zulke mooie natuurhuisjes!), dus als je nog iets zoekt: hier vind je last minute natuurhuisjes die nieuw in het aanbod zijn.

Maar goed, laat ik dit maar niet te hard zeggen anders gaan mijn concullega’s er ‘toevallig’ ook allemaal ineens over schrijven en gooi ik mijn eigen glazen in.

Hoera, toch nog iets positiefs!

Vakantie in Nederland

Ook word er af en toe nog een vakantiepark of hotelovernachting geboekt, maar verder vrijwel niets op reisgebied. En ja, op een zonvakantie of verre reis verdien ik doorgaans natuurlijk meer (het is vaak een klein percentage van de reissom) dan op af en toe een los nachtje of goedkoop weekendje in Nederland. Maar dan nog, alle beetjes helpen, dus ik zou zeggen klik erop en kijk er eens naar, want wie weet staat er voor jou wel iets leuks bij.

Reisbranche, horeca en evenementen

Net als de horeca en de evenementenbranche heeft ook de reissector het dus zwaar te verduren gehad en is het nog steeds drama. Met als enige voordeel dat ik als reisblogger geen groot pand heb waar ik de huur van moet betalen of personeel moet uitkeren. Ik doe het alleen, thuis, in de woonkamer. Dat scheelt gelukkig enorm!

horeca-lockdown

De Grote Markt in Den Haag tijdens de eerste lockdown.

Nederland ontdekken

Ik kan dus gewoon thuis werken, wat ik altijd al deed. Het reizen beperkte zich (op twee landen na waar ik begin dit jaar nog wel was en die uiteraard in mijn jaaroverzicht aan bod komen) tot Nederland en gelukkig heb ik daar nog wel veel gezien. Vooral de afgelopen maanden vond ik het heerlijk om toch nog op pad te gaan in Nederland en gaf het me nieuwe energie!

Ik treinde, op afstand van medepassagiers, nog heel wat af in eigen land en dat werkte verslavend. Ik genoot oprecht van het (her)ontdekken van Nederland, of het nou het Limburgse Thorn, uitkijktoren De Kaap of de Pyramide van Austerlitz was. Ik wilde nog zoveel zien!

Het Limburgse Thorn, uitkijktoren De Kaap of de Pyramide van Austerlitz was. Ik wilde alles zien!

OV alleen voor noodzakelijke reizen

Helaas is nu, met de nieuwe maatregelen, het reizen met het OV weer aan banden gelegd en mogen trein, tram, bus en metro alleen nog voor noodzakelijke reizen gebruikt worden. Voor mensen zonder auto (zoals ik) is dat een grote teleurstelling en vaak ronduit onhandig.
Natuurlijk, ook ik fiets veel. Maar op de fiets naar mijn familie is te ver; die wonen in de provincie Utrecht en Flevoland.

Ik reis voor mijn werk

Natuurkijk kan ik als ik ergens naartoe ga nog zeggen ‘Ik reis voor mijn werk’ (bestemmingen ontdek je nou eenmaal niet in je eigen achtertuin), maar is het echt noodzakelijk? Nee.
En om eerlijk zijn, hoe graag ik ook op pad ga, ik heb nog tienduizenden niet vertoonde foto’s en inspiratie voor nog hónderden blogs, dus ik kan nog jaren vooruit.

En terwijl ik dit schrijf krijg ik kippenvel. Want hoe vaak heb ik de afgelopen jaren niet gezegd: ‘Zelfs als ik een paar jaar niet zou reizen, heb ik nog genoeg om over te schrijven.’
Ik vrees dat ik dat te vaak gezegd heb.

Help, het is mijn schuld dat we thuis moeten blijven!

Drukte op straat

En toch vraag ik me af wat iedereen doet op straat. Want toen ik woensdagochtend om half 10 door de stad fietste, niet eens in het centrum, oogde het totaal niet als tijdens de eerste lockdown. Tijdens de eerste lockdown durfde je bijna geen adem te halen zo stil was het. Er was amper verkeer! Dat is nu wel anders!

Wat ik er zelf dan deed? Ik moest met mijn dochter naar de orthodontist. Onderweg was het druk met auto’s en op straathoeken stonden mensen met elkaar te beppen. Niet dat dat verboden is, maar het waren er zoveel!

Dat was in maart wel anders:

straatbeeld-eerste-lockdown

Het centrum van Den Haag tijdens de eerste lockdown.

eerste-lockdown-den-haag

Winkelstraten

Tijdens de vorige lockdown was het in het begin spookachtig stil. Nu niet. Totaal niet, ook in de winkelstraat vlakbij mijn huis niet. En echt niet iedereen wandelt dan naar Albert Heijn of Etos.
En de grote oliebollenkraam (waar ik weliswaar wekelijks kwam voor de kinderen) oogt nou ook niet bepaald lockdownerig.

De scholen dicht, maar de oliebollenkraam blijft open.

Sluiting scholen

De sluiting van de scholen verbaasde me; niet dát ze zouden sluiten, maar wel voor zo’n lange periode. Ik had dat niet verwacht.
Natuurlijk, ook ik hoorde om me heen over steeds meer besmettingen op middelbare scholen, de aantallen waren echt alarmerend, maar dat ook basisscholen vijf weken lang hun deuren zouden sluiten, had ik niet zien aankomen. Hooguit een weekje verlenging van de kerstvakantie.

Kinderen weer naar school

Als ik mag kiezen tussen de kinderen weer naar school of weer mogen reizen, dan kies ik voor kinderen weer naar school. Want ik wil gewoon werken. Ja, ik wil ook dolgraag reizen (ik ben niet voor niks reisblogger geworden) en ik hou giga veel van mijn kinderen (ik ben dolblij met ze!), maar ik wil ook mijn werk normaal kunnen doen. En dat kan nu niet. Laat ik zeggen: ík kan het niet.

Thuisonderwijs

Dat er na de eerdere lockdown, die ik door het thuisonderwijs als zeer zwaar had ervaren, nu weer een paar weken intensief thuisgewerkt moet worden met en door de kinderen, was wel even slikken. Ik zie daar verschrikkelijk tegenop, zeker in deze donkere tijd.
Ook al snap ik de beslissing, ik denk niet dat het goed is, zeker voor kinderen op de basisschool niet.

Weer thuisonderwijs, ik zie er verschrikkelijk tegenop.

Scholen 5 weken dicht

De scholen 5 weken dicht vind ik erg lang. Natuurlijk zit daar de kerstvakantie tussen, maar dan nog. Het duurt tot en met tenminste 19 januari, dus misschien nóg langer.

Hoe blij ik voor mijn puber ook ben dat zij het juist heerlijk vindt om les te hebben vanuit huis, voor mijn jongste (zoon) vind ik het niet leuk en voor mezelf weer extra stressvol. Het is heftig om thuis te werken als de kinderen ook thuis zijn.

Thuis werken

Het argument dat ouders wel thuis gaan werken als de kinderen thuis zijn, daar geloof ik niet in. Integendeel. Er zullen genoeg ouders juist naar hun werk willen vluchten, om ongestoord te kunnen werken.
Had liever de werkgevers aangepakt en thuiswerken de norm gemaakt toen kinderen gewoon naar school gingen in plaats van kinderen nu als argument te gebruiken om ouders thuis te laten werken.

Ik hoop echt dat dit teruggedraaid wordt en dat de scholen 4 januari 2021 toch weer open gaan. Hoop jij dat ook? Teken dan de petitie Basisscholen open op 4 januari.

Typen met een baby op schoot

Ik heb toen ik voor mezelf begon weliswaar bewust voor thuis werken gekozen, maar dan wel in alle rust. Ook al schreef ik vanaf de geboorte van mijn dochter tot dat ze naar school ging jaren blogs voor andere platforms en typte ik regelmatig verhalen met mijn dochter op schoot of aan de borst, echt handig werkt het niet.
Hier zie je mij met mijn dochter slapend op schoot, toen ik nog voor VrouwOnline schreef (en nog grote borsten had, haha). VOL (zoals het toen bekend stond) was één van de websites waar ik in het verleden voor schreef.

thuiswerken-met-baby